การรวบรวมเบ็ดเสร็จ

"คนตายไม่ควรเดินเหินได้เหมือนคนเป็น... ลูเซีย คุณกำลังบอกผมว่ากฎเหล็กของโลกใบนี้มันถูกฉีกทิ้งไปแล้วหรืออย่างไร" ผมวางแก้วไวน์คริสตัลลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเสียงดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่มันกลับก้องกังวานในความเงียบงันของห้องประชุมลับที่ชั้นบนสุดของตึกบัญชาการกิลด์ Zero ผมจ้องมองภาพโฮโลแกรมที่แสดงสัญญาณชีพสีแดงฉานซึ่งเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง—สัญญาณที่บอกว่าพี่ชายที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปเมื่อสามปีก่อน กำลังยืนตระหง่านอยู่บนซากปรักหักพังของดันเจี้ยนระดับ SSS ที่ปิดตาย ลูเซียขยับแว่นสายตา มือของเธอกำแท็บเล็ตแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "ไม่ใช่แค่การกลับมาครับท่านเซโร่ แต่เขากำลังคุมฝูงมอนสเตอร์เหล่านั้นอยู่ เหมือนกับว่าเขากลายเป็น... ผู้บัญชาการของพวกมันไปแล้ว" ผมพ่นลมหายใจออกช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองแผนที่โลกที่แสดงจุดสีเขียวและสีทอง ซึ่งหมายถึงกิลด์ย่อยทั้งสิบสองแห่งที่กำลังเฝ้ารอคำสั่งของผมอยู่ นี่ไม่ใช่เวลาจะมามัวคร่ำครวญถึงอดีต หากผมต้องการครองโลกใบนี้ ผมต้องจัดการความโกลาหลที่อยู่ตรงหน้าให้ราบคาบเสียก่อน "ช่างเถอะ" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูปรับกับบุคลิกที่เย็นชา "ไม่ว่าเขาจะเป็นอะไร—พี่ชาย หรือศพที่ถูกเชิดด้วยเวทมนตร์—เขาก็แค่ตัวหมากตัวหนึ่งบนกระดาน ต่อให้เป็นพระเจ้าลงมาจุติ ถ้าขวางทางกิลด์ Zero ผมก็จะพิสูจน์ให้เห็นว่าสมการของผมไม่มีคำว่า 'พ่ายแพ้'" ลูเซียก้มหัวรับคำสั่ง เธอรู้ดีว่าผมไม่ได้มองเรื่องนี้ด้วยอารมณ์ แต่ผมมองมันเป็น 'ค่าใช้จ่ายที่ต้องกำจัด' เราเดินออกจากห้องประชุมมุ่งหน้าสู่โถงใหญ่ ที่นั่น ผู้นำกิลด์ย่อยระดับแถวหน้าของประเทศเกือบสามสิบคนกำลังรอคอยอยู่ พวกเขาคือคนที่เคยทรยศผม หรือไม่ก็เป็นพวกฉวยโอกาสที่เฝ้ารอจังหวะกระโจนใส่เมื่อเห็นผมพลาด วันนี้ บรรยากาศในห้องนั้นกดดันจนแทบหยุดหายใจ เมื่อผมก้าวเท้าพ้นประตู เสียงกระซิบกระซาบพลันเงียบสนิทลงราวกับมีใครกดปุ่มปิดสวิตช์ ผมไม่เอ่ยทักทาย ไม่มีการยิ้มแย้มตามมารยาททางสังคม ผมเพียงแค่เดินตรงไปยังตำแหน่งประธาน ปล่อยให้รังสีความกดอากาศจากมานาของผมแผ่ขยายออกไปจนทำให้ผนังห้องสั่นสะเทือน "เหตุผลที่พวกคุณมาอยู่ที่นี่คืออะไร?" ผมเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยคมดาบ "พวกเรา... พวกเราต้องการพันธสัญญาใหม่ครับท่านเซโร่" ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้ากิลด์อันดับห้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "สถานการณ์ทั่วโลกกำลังแย่ลง มอนสเตอร์บุกรุกถี่ขึ้น กิลด์ย่อยต้านทานไม่ไหว... เราต้องการอำนาจของ Zero" ผมแค่นยิ้ม "ต้องการอำนาจ? หรือต้องการเกราะคุ้มกัน?" ผมกดปุ่มบนโต๊ะ ข้อมูลการทรยศ การโกงภาษี และการขายความลับกิลด์ที่ลูเซียรวบรวมมาได้ตลอดสามเดือนที่ผ่านมาปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ขนาดยักษ์รอบทิศทาง ทุกคนในห้องหน้าซีดเผือด บางคนถึงกับทรุดลงกับเก้าอี้ "ในเกมนี้ คนที่ไร้ประโยชน์คือภาระ และคนที่ทรยศคือขยะ" ผมเดินไปหยุดอยู่ข้างหลังชายผู้หนึ่ง เขาสั่นจนไหล่กระตุก "ผมให้เวลาพวกคุณหนึ่งนาที เลือกเอาว่าจะเซ็นสัญญา 'ยอมสยบถาวร' เพื่ออยู่ใต้ธงของ Zero แล้วรักษาชีวิตและผลประโยชน์ไว้... หรือจะให้ผมลบทิ้งเหมือนที่ทำกับพวกที่อยู่ข้างนอกนั่น" ความเงียบเข้าปกคลุมราวกับสุสาน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนเหล่านี้ที่ดังเข้ามาในโสตประสาทของผม นี่คือจังหวะที่ผมต้องคุมเกมให้เบ็ดเสร็จ การจะสร้างอาณาจักรที่ไม่มีวันพ่ายแพ้ ไม่ได้มาจากการขอร้อง แต่มาจากการทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น หนึ่งนาทีผ่านไปเหมือนชั่วนิรันดร์ ปากกาถูกหยิบขึ้นมาจดลงบนเอกสารสัญญาฉบับใหม่ มือที่สั่นเทาของพวกเขาคือหลักฐานว่าผมคือเจ้าชีวิตคนใหม่ของพวกเขาในโลกที่โหดร้ายใบนี้ เมื่อสัญญาฉบับสุดท้ายถูกเซ็นลง ลูเซียเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูผม "ท่านครับ... กองกำลังทั้งหมดพร้อมแล้ว แต่มีรายงานด่วนเข้ามา... เป้าหมายที่ท่านเรียกว่าพี่ชาย ไม่ได้อยู่เฉยๆ ครับ" ผมหันไปมองหน้าจอโฮโลแกรมอีกครั้ง แผนที่โลกในส่วนของใจกลางทวีปกำลังเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท สัญญาณชีพของฮันเตอร์ระดับ S ที่หายไปเมื่อสามปีก่อนไม่ได้มีแค่ดวงเดียวอีกต่อไป แต่มันพุ่งพรวดขึ้นมานับพันดวงในคราวเดียว บนหน้าจอหลัก ภาพการถ่ายทอดสดจากโดรนสำรวจเผยให้เห็นร่างของชายที่คุ้นเคย เขากำลังหันหน้ามามองตรงมาที่กล้อง ราวกับรู้ว่าผมกำลังดูอยู่ และในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่ถือ 'บางอย่าง' ที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ เขากำลังชูรูปถ่ายครอบครัวที่มีเพียงผมและเขาในวัยเด็ก ก่อนจะขยำมันทิ้งในเปลวเพลิงสีดำสนิท แล้วพูดผ่านเสียงที่ดังทะลุออกมาจากลำโพงว่า "น้องชาย... เกมของนายจบลงตั้งแต่วินาทีที่นายคิดว่านายคือผู้ควบคุมกระดานแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของกิลด์ Zero มาจนถึงบทนี้ด้วยนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่สัญญาว่าจะนำพาความมันส์ระดับพรีเมียมมาให้ทุกท่านในตอนถัดไปอย่างแน่นอนครับ