กระแสสังคม

“นายพูดประโยคเดิมซ้ำมาสามครั้งแล้วนะ คราวน์... การขู่ให้คนอื่นกลัวด้วยคำพูดเลื่อนลอย มันเป็นวิธีของพวกไร้ความสามารถที่ไม่มีแม้แต่หมากจะวางลงบนกระดาน” ผมขยับเนกไทสีดำสนิทให้เข้าที่ ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวผ้าไหมราคาแพงขณะจ้องมองชายเบื้องหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก คราวน์—อดีตสหายร่วมรบที่เคยฝากความหลังไว้ในดันเจี้ยนระดับ S วันนี้เขายืนอยู่ตรงหน้าผม ในห้องทำงานส่วนตัวที่กิลด์ Zero สาขาหลัก สภาพเขาทรุดโทรมกว่าที่เคย แต่ดวงตายังคงความดื้อรั้นเอาไว้ได้อย่างน่ารังเกียจ คราวน์แค่นหัวเราะ เสียงแหบพร่านั้นดังสะท้อนอยู่ในความเงียบ “หมากงั้นเหรอ? นายคิดว่าตัวเองเป็นคนคุมกระดานจริงๆ สิสินะ เซโร่ แต่นายลืมไปหรือเปล่าว่าบนกระดานนี้... ไม่ได้มีแค่นายคนเดียวที่เป็นคนเดิน” ลูเซียที่ยืนอยู่ข้างผมขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย เธอไม่ได้หันไปมองแขกผู้มาเยือนด้วยซ้ำ สมาธิทั้งหมดของเธอจดจ่ออยู่กับแท็บเล็ตโฮโลแกรมที่แสดงกราฟเส้นสีแดงที่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด “ท่านเซโร่คะ... ขอโทษค่ะ ฉันหมายถึง ท่านเซโร่ครับ อัตราความนิยมของกิลด์เราในสื่อโซเชียลตอนนี้สูงกว่าคะแนนนิยมของรัฐบาลไป 14 เปอร์เซ็นต์แล้วครับ ยอดบริจาคและจำนวนฮันเตอร์อิสระที่ยื่นใบสมัครเข้าสังกัดเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวในรอบหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา” “รัฐบาลกำลังลนลาน” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่เดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกบานยักษ์ที่มองเห็นวิวเมืองหลวง “พวกเขากลัว... เพราะถ้าประชาชนมองว่ากิลด์ Zero คือที่พึ่งเดียวที่ปกป้องพวกเขาได้จากเกทระดับหายนะ ไม่ใช่กองทัพที่เอาแต่พ่นคำแถลงการณ์ไร้ประโยชน์ อำนาจของรัฐบาลก็เปรียบเสมือนปราสาททรายที่กำลังจะถูกคลื่นซัดหายไป” คราวน์กระตุกยิ้ม “นายกำลังเล่นกับไฟ ความศรัทธาของมวลชนมันเป็นดาบสองคม เซโร่ นายสร้างภาพลักษณ์ผู้กอบกู้ขึ้นมา แต่เมื่อไหร่ที่นายพลาด... เมื่อไหร่ที่นายปล่อยให้มีคนตายเพราะความผิดพลาดของนายเอง ความศรัทธานั่นแหละที่จะย้อนกลับมาเผาผลาญนายจนไม่เหลือซาก” “นั่นคือเหตุผลที่ผมไม่เคยพลาดไงครับ” ผมหันกลับไปสบตาเขา “ลูเซีย ช่วยส่งแขกของเราออกไปที ผมยังมีงานต้องทำอีกมาก” “ยินดีด้วยความเต็มใจครับ” ลูเซียตอบรับพร้อมผายมือไปที่ประตู คราวน์กัดฟันกรอด เขาทิ้งท้ายด้วยสายตาอาฆาตก่อนจะก้าวเดินออกไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นไอของความขัดแย้งที่ยังไม่จบสิ้น ผมถอนหายใจแผ่วเบา มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องถนนเบื้องล่างเต็มไปด้วยผู้คนชูป้ายสัญลักษณ์ของกิลด์ Zero บางคนก้มกราบกรานรูปปั้นจำลองที่พวกเขาแอบสร้างขึ้นมาเพื่อขอบคุณผม ความบ้าคลั่งเหล่านี้คือทรัพยากรที่ล้ำค่าที่สุดในยุคที่มนุษยชาติตกต่ำถึงขีดสุด “ท่านครับ” ลูเซียเดินเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นโทนจริงจัง “สายสืบของเรารายงานว่า กองทัพกำลังเคลื่อนย้ายกำลังพลปิดล้อมเขตที่ตั้งของเกทระดับ S ที่กำลังจะเปิดในอีก 48 ชั่วโมงข้างหน้า พวกเขาจงใจไม่ขอความช่วยเหลือจากกิลด์เรา... และดูเหมือนพวกเขาจะมี ‘ของเล่นใหม่’ ที่ได้รับมาจากสมาคมลับด้วย” ผมจุดซิการ์ขึ้นพลางควันสีเทาจางๆ ลอยฟุ้งกระจายในอากาศ “ของเล่นใหม่? สงสัยงบประมาณของรัฐบาลจะเหลือเฟือเสียจนอยากเอาไปทิ้งในกองเพลิงงั้นสินะ” “เราควรจะเตรียมแผนรับมืออย่างไรดีครับ?” “ไม่ต้องรับมือลูเซีย...” ผมขยี้ซิการ์ลงในถาดเถ้า “จงเปิดช่องว่างให้พวกเขา ถ้าพวกเขาอยากจะโชว์ความกล้าหาญให้ประชาชนเห็น เราก็แค่จัดเวทีให้... แล้วถ้า ‘ของเล่นใหม่’ นั่นทำให้สถานการณ์แย่ลงจนคุมไม่อยู่ ประชาชนนั่นแหละจะเป็นคนเรียกร้องให้ผมเข้าไปจัดการเอง” นี่คือเกมระยะยาวที่ผมเดิมพันด้วยชีวิตของผู้คนนับล้าน ผมไม่จำเป็นต้องออกแรงวิ่งไล่ล่าอำนาจ อำนาจจะวิ่งเข้าหาผมเองเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ทว่า... ความเงียบในห้องทำงานกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังมาจากหน้าจอของลูเซีย ใบหน้าของเธอซีดเผือดขณะหันมามองผม “ท่านเซโร่ครับ... มีรายงานด่วนเข้ามาจากเขตการปกครองพิเศษที่ 7 เกทระดับ S ที่ควรจะเปิดอีก 48 ชั่วโมง... มันเกิดการ ‘แตกตัว’ กระทันหัน และสิ่งที่ออกมาจากเกทนั้นไม่ใช่สัตว์ประหลาดระดับ S...” ผมขมวดคิ้วเดินเข้าไปดูหน้าจอ ข้อมูลบนจอภาพแสดงผลจุดสีแดงนับหมื่นที่กำลังทะลักออกมาจากรอยแยกมิติ ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมชะงักไม่ใช่จำนวนของพวกมัน แต่เป็นรูปทรงของสิ่งที่กำลังพุ่งตรงมายังเมืองหลวงด้วยความเร็วที่เหนือชั้น “นั่นมัน... สัญญาณชีพของฮันเตอร์ระดับ S ที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน” ลูเซียสั่นสะท้าน “ท่านครับ... คนที่ยืนอยู่บนหัวของพวกมัน... คือพี่ชายที่ตายไปแล้วของท่านเองครับ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในโลกของ Zero-Sum Guild นะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ท่านรู้สึกตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเซโร่ครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่