ความเด็ดขาด

"ถ้าคุณยังกล้าหยิบเงินกิลด์ไปใช้ส่วนตัวอีกแม้แต่เหรียญทองแดงเดียว มือข้างนั้น... ก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่กับร่างของคุณอีกต่อไปครับ" เสียงของผมราบเรียบ ทว่าความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากน้ำเสียงนั้นกลับทำให้บรรยากาศภายในห้องประชุมกิลด์ 'ซีโร่ซัม' หนักอึ้งจนแทบจะหยุดหายใจ ชายร่างท้วมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือเอกสารรายงานการเงินสั่นเทาจนกระดาษยับยู่ยี่ ลูเซียที่นั่งอยู่ข้างกายผมไม่ได้กล่าวสิ่งใด เธอเพียงแค่ประสานสายตากับหัวหน้าฝ่ายบัญชีด้วยแววตาที่คมกริบดุจใบมีดโกน รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเธอนั้นไม่มีความอบอุ่นเจือปน มีเพียงความสมเพชที่ส่งผ่านออกมาอย่างชัดเจน "ท่านเซโร่... นี่มันรุนแรงเกินไปไหมครับ? พวกเราก็แค่... แค่หมุนเงินผิดพลาดนิดหน่อย..." ชายคนนั้นพยายามต่อรอง เสียงของเขาแหบพร่า ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วห้องจังหวะเดียวกับที่ผมก้าวเข้าไปหาเขา ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของใครบางคนเต้นผิดจังหวะ ผมโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูเขา ลมหายใจที่ปล่อยออกมานั้นเยือกเย็นจนน่าขนลุก "ในโลกที่คำนวณทุกอย่างเป็นตัวเลข ความผิดพลาดของคุณไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย แต่มันคือช่องโหว่ที่อาจทำให้กิลด์ของผมล่มสลาย" ผมเว้นวรรค จ้องมองลึกลงไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวนั้น "และกฎเหล็กข้อที่หนึ่งของกิลด์เรา... คือไม่มีที่ว่างให้กับความฉ้อฉลครับ" ผมดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูห้องประชุมถูกเปิดออกโดยหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ผมฝึกมาด้วยตัวเอง พวกเขาก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเฉียบขาดไร้ความลังเล ลากตัวหัวหน้าฝ่ายบัญชีออกไปโดยที่เขาแทบไม่มีโอกาสได้ร้องขอชีวิต ห้องประชุมกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ผมเดินกลับไปนั่งที่หัวโต๊ะ สายตาคมกริบกวาดมองเหล่าหัวหน้าหน่วยคนอื่นๆ ที่ยังเหลืออยู่ ทุกคนต่างก้มหน้ามองตัก ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาผม "ลูเซีย แจกจ่ายกฎเหล็กฉบับแก้ไขให้ทุกคน" ผมสั่งการ ลูเซียพยักหน้ารับ ก่อนจะเลื่อนเอกสารแผ่นสีดำสนิทที่ทำจากหนังมอนสเตอร์ชั้นดีไปตรงหน้าทุกคน กฎเหล็กสามข้อถูกสลักด้วยตัวอักษรสีทองที่ดูราวกับมีชีวิต *หนึ่ง: ผลประโยชน์ของกิลด์ต้องมาก่อนผลประโยชน์ส่วนตน* *สอง: ข้อมูลความลับคือลมหายใจ หากรั่วไหลออกไป ลมหายใจนั้นต้องดับสูญ* *สาม: ความภักดีไม่ใช่ตัวเลือก แต่มันคือเงื่อนไขเดียวในการมีชีวิตรอดภายใต้ชื่อซีโร่ซัม* "มีใครคัดค้านไหมครับ?" ผมถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่บีบอัดจนผู้คนในห้องรู้สึกหายใจไม่ออก ไม่มีเสียงตอบรับ ทุกคนรู้ดีว่านี่ไม่ใช่คำถาม แต่มันคือคำประกาศเจตนารมณ์ที่ใครขัดขวางย่อมหมายถึงการจบสิ้นชีวิตการเป็นฮันเตอร์ หรืออาจจะถึงขั้นชีวิตจริง ลูเซียมองเอกสารในมือแล้วหันมามองผม เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนเหลือเพียงเราสองคน "คุณกำลังสร้างรากฐานที่มั่นคงที่สุด แต่มันก็เปราะบางที่สุดเช่นกัน เพราะเมื่อไรที่ไร้ซึ่งความศรัทธา กฎเหล่านี้จะกลายเป็นดาบที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงคุณเอง" "ศรัทธาไม่ได้สร้างมาด้วยความเมตตา แต่มันสร้างด้วยความน่าเกรงขามและการพิสูจน์ให้เห็นว่า กิลด์ของเราจะพาพวกเขาไปถึงจุดสูงสุดของโลกนี้ได้อย่างไม่มีใครเทียบได้" ผมตอบกลับพลางหมุนแหวนประจำตำแหน่งบนนิ้วชี้ จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ข้อมือของผมก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจปกติ แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ผมไม่ได้ยินมานานนับปี รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าผม เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความสุข แต่เป็นความตื่นเต้นที่การรอคอยกำลังจะจบลง บนหน้าจอโฮโลแกรมปรากฏพิกัดตำแหน่งของ 'ไอเทมชิ้นที่สี่' ที่หายสาบสูญไปนาน ซึ่งบัดนี้มันกำลังถูกเคลื่อนย้ายโดยใครบางคน... คนที่ผมคิดว่าตายไปตั้งแต่วันที่ผมถูกทรยศ นั่นไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ และแน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ลูเซียหน้าซีดลงเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เธอเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยความตื่นตระหนก "เป็นไปไม่ได้... คนคนนั้นทำไมถึง..." "ดูเหมือนว่าความเด็ดขาดที่ผมเพิ่งประกาศไป จะมีโอกาสได้ทดสอบเร็วเกินคาดนะครับ" ผมลุกขึ้นยืนจัดสูทให้เข้าที่ สายตามุ่งตรงไปยังประตูห้องประชุมที่บัดนี้ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ยืนเด่นตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเดิน คนคนนั้นก้าวเข้ามาในแสงไฟ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่คุ้นตาบนใบหน้าซึ่งเป็นรอยที่ผมฝากไว้กับเขาด้วยมือของผมเองเมื่อสามปีก่อน "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เซโร่... กิลด์ของนายดูใหญ่โตขึ้นเยอะ แต่เสียดายที่มันใกล้จะพังพินาศแล้ว" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเราในกิลด์ซีโร่ซัมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ