คัดกรองเนื้อร้าย

“ผมเคยบอกคุณไปแล้วใช่ไหมครับ... ว่าในกระดานหมากของผม หมากที่เดินผิดพลาดเพียงตัวเดียว อาจนำไปสู่ความพินาศของทั้งกระดาน” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเซโร่ดังก้องไปทั่วห้องโถงลับใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงสว่างจากภายนอก มีเพียงแสงสลัวจากผลึกมานาสีครามที่ติดอยู่ตามผนังหิน เผยให้เห็นชายวัยกลางคนในชุดเกราะฮันเตอร์ระดับ B กำลังคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าเขา เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมผ่านไรผมของชายผู้นั้น ลูเซียยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่ไม่ไกล ดวงตาสีมรกตของเธอจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความเรียบเฉย ราวกับกำลังดูการทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่น่าเบื่อหน่ายมากกว่าจะเป็นการปลิดชีพมนุษย์ “คุณเซโร่... ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมแค่ต้องการเงินไปรักษาแม่... แค่ครั้งเดียวครับ!” ชายคนนั้นละล่ำละลัก พยายามก้มกราบจนหน้าผากโขกกับพื้นหินจนเลือดซึม เซโร่ไม่ได้ขยับกายแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่จัดเนกไทของเสื้อสูทตัวนอกให้เข้าที่ สายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเขาจ้องมองผ่านแว่นตากรอบเงินไปยังหลักฐานที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คเบื้องหน้า มันคือสำเนาเอกสารลับเกี่ยวกับการส่งข้อมูล ‘รอยแยกมิติระดับ SS’ ให้กับกิลด์พันธมิตรคู่แข่ง ซึ่งเป็นความลับสูงสุดที่หากรั่วไหลออกไป กิลด์จักรพรรดิไร้พ่ายอาจต้องสูญเสียผลประโยชน์มหาศาล และที่แย่กว่านั้นคือชีวิตของสมาชิกในกิลด์ “คำว่า ‘แค่ครั้งเดียว’ ของคุณ แลกกับตำแหน่งพิกัดจุดตายของคนในกิลด์เราสามสิบสองชีวิต” เซโร่เอ่ยขึ้นพลางขยับนิ้วเล็กน้อย ดาบสั้นเล่มบางสีดำสนิทปรากฏขึ้นในมือของเขาราวกับเรียกออกมาจากความว่างเปล่า “คุณคิดว่าชีวิตของแม่คุณ มีค่าเท่ากับชีวิตเพื่อนพ้องของผมอย่างนั้นหรือครับ?” “ไม่ใช่แบบนั้น! ได้โปรด...” *ฉับ!* เสียงตัดผ่านอากาศดังขึ้นเพียงเบาหวิว ชายผู้นั้นหยุดชะงักไปทันที ดวงตาของเขาเบิกค้าง ลมหายใจขาดห้วงก่อนที่ร่างของเขาจะล้มฟุบลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานค่อยๆ นองขยายเป็นวงกว้างบนพรมราคาแพง เซโร่เพียงแค่ปัดละอองเลือดที่กระเด็นมาโดนแขนเสื้อสูทออกอย่างใจเย็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ลูเซีย จัดการกำจัดร่องรอยเสียนะครับ อย่าให้ใครในกิลด์ระแคะระคายเรื่องนี้” เซโร่กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “ทราบแล้วค่ะ เอ้อ... ทราบแล้วครับ” ลูเซียยิ้มบางๆ แล้วขยับตัวเข้าจัดการงานที่เหลืออย่างเป็นระบบ ความตายสำหรับคนในกิลด์จักรพรรดิไร้พ่ายไม่ใช่เรื่องของการใช้อารมณ์ แต่มันคือ ‘การปรับสมดุล’ (Rebalancing) ในแบบที่เซโร่ถนัด เซโร่เดินไปหยุดที่หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ที่แสดงแผนที่โลก เขากำลังคำนวณอัตราการขยายตัวของกิลด์เทียบกับทรัพยากรที่มีอยู่ ทุกตัวเลขคือความเป็นความตาย แต่ในขณะที่เขากำลังจะกดปุ่มบันทึกข้อมูล นิ้วของเขาก็หยุดชะงักลงเมื่อเห็นสัญญาณเตือนภัยสีแดงวาบขึ้นที่มุมหน้าจอ ไม่ใช่การบุกรุกจากกิลด์คู่แข่ง... แต่เป็นระบบแจ้งเตือน ‘การแทรกซึมจากบุคคลที่ไม่รู้จัก’ ในโซนควบคุมระดับสูงของกิลด์ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่แม้แต่สมาชิกคนสนิทของเขาก็ยังไม่มีสิทธิ์เข้าถึง “เซโร่... ระบบล็อกอินถูกแฮกจากข้างใน” ลูเซียเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย “เป็นไปไม่ได้ ระบบรักษาความปลอดภัยของผมไร้ช่องโหว่ถึงระดับที่ต่อให้เป็นจอมเวทระดับตำนานก็ไม่สามารถเจาะผ่านเข้ามาได้ภายในสิบนาที” เซโร่พึมพำ ดวงตาของเขาหรี่ลง เขาหันกลับไปมองยังจุดที่เป็นห้องเก็บรักษา ‘กุญแจมิติที่ศูนย์’ ซึ่งเป็นไอเทมชิ้นสำคัญที่สุดที่เขาได้มาจากดันเจี้ยนลับเมื่อสัปดาห์ก่อน ทว่า เมื่อเขามองผ่านกล้องวงจรปิดเข้าไปในห้องเก็บรักษา ภาพที่ปรากฏทำให้แม้แต่คนสุขุมอย่างเขาต้องนิ่งค้าง บุคคลในชุดผ้าคลุมสีเทาเข้มกำลังยืนอยู่หน้าแท่นวางไอเทม คนผู้นั้นไม่ได้มีท่าทีรีบร้อน แต่กลับหยิบกุญแจมิติขึ้นมาแล้วหมุนตัวกลับมามองที่กล้อง ราวกับรู้ว่าเซโร่กำลังเฝ้าดูอยู่ และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเซโร่เต้นผิดจังหวะเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี คือรอยยิ้มที่เผยออกมาจากใต้ผ้าคลุมนั้น... มันเป็นรอยยิ้มที่เขาจำได้ดีที่สุด รอยยิ้มของเขาเองในอีกรูปแบบหนึ่ง เสียงกระซิบเบาๆ ดังผ่านลำโพงของระบบกิลด์เข้าสู่หูของเซโร่โดยตรง “ขอบคุณที่คัดกรองเนื้อร้ายให้ผมนะครับ... ตัวผมเองจากโลกอนาคตที่ล้มเหลว” รี้ดเดอร์ทุกท่าน ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับเกมกระดานอำนาจของผมในตอนนี้นะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่