บอสที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์

ควันสีดำที่ลอยกรุ่นจากเศษกระดาษรูปถ่ายวัยเด็กยังไม่ทันจางหาย กลิ่นอายของความทรงจำที่ถูกแผดเผาก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฉุนของโอโซนและแรงกดดันระดับหายนะที่แผ่ซ่านออกมาจากแผงควบคุมหลัก เสียงเตือนสีแดงฉานสาดส่องลงบนใบหน้าไร้ความรู้สึกของเซโร่ สะท้อนนัยน์ตาคู่คมที่ไม่มีแม้แต่รอยกระเพื่อมของความตื่นตระหนก "เกมของนายจบลงตั้งแต่วินาทีที่นายคิดว่านายคือผู้ควบคุมกระดานแล้ว..." ประโยคดังกล่าวยังคงก้องกังวานอยู่ในห้องควบคุมลับใต้ดินของกิลด์ 'Zero-Sum' มันไม่ใช่แค่คำประกาศสงคราม แต่เป็นเสียงคำรามจากเงาอดีตที่เซโร่จงใจฝังกลบไว้ใต้ดินลึกนับพันเมตร—พี่ชายแท้ๆ ของเขาเอง ผู้ซึ่งควรจะสลายหายไปพร้อมกับซากปรักหักพังของดันเจี้ยนระดับ S เมื่อสามปีก่อน เซโร่ไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกาย เขายังคงยืนเอามือซ้ายล้วงกระเป๋ากางเกง มือขวาเคาะนิ้วชี้ลงบนโต๊ะกระจกคริสตัลเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ความเงียบงันภายในห้องควบคุมแผ่ขยายราวกับบีบอัดอากาศให้หนาแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก "นายท่านคะ... ค่าพลังงานเวทมนตร์รอบนอกกำลังพุ่งทะยานเกินเพดานการวัดระดับแล้วค่ะ" ลูเซียก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องขวา ใบหน้าเรียวสวยของอดีตมือสังหารสาวปรากฏเม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยยามเหลือบมองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงภาพแผนที่ทวีป รอยร้าวสีแดงฉานนับร้อยจุดกำลังลามเลียขึ้นมาจากใต้พิภพ ราวกับเส้นเลือดฝอยของอสูรกายที่กำลังตื่นจากการหลับใหล "ไม่ต้องตกใจไป ลูเซีย" เซโร่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เขายังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยได้อย่างน่าประหลาด "ความตื่นตระหนกคือภาษีราคาแพงที่สุดที่มนุษย์เราต้องจ่ายให้กับความกลัว และผมไม่มีนโยบายจ่ายมันให้ใครฟรีๆ" "แต่นั่นคือ 'เกตระดับภัยพิบัติ' พร้อมกันสามจุดนะคะ... และตามการคำนวณโครงสร้างแรงโน้มถัดไป จุดศูนย์กลางของมันไม่ใช่เมืองหลวง แต่คือฐานที่มั่นหลักของเราตรงนี้" ลูเซียพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เธอยื่นแท็บเล็ตข้อมูลการประเมินความเสียหายให้เซโร่รับไปพิจารณา "ระบบป้องกันอัตโนมัติของกิลด์ถูกรบกวนด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าปริศนา... ดูเหมือนว่า 'เขา' จะไม่ได้มาแค่เพื่อทักทาย" เซโร่รับแท็บเล็ตมา กวาดสายตาอ่านตัวเลขที่วิ่งผ่านด้วยความเร็วสูง สมองของเขาทำงานราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ประมวลผลสถานการณ์ ความเป็นไปได้ และอัตราการสูญเสียในเสี้ยววินาที ทุกอย่างสอดคล้อง... ทุกอย่างถูกวางแผนไว้ล่วงหน้า การที่พี่ชายของเขายังมีชีวิตอยู่ และการที่อีกฝ่ายเลือกเปิดฉากในวันนี้ วันที่กิลด์ Zero-Sum กำลังจะรวบรวมอำนาจเบ็ดเสร็จเหนือสมาคมฮันเตอร์โลก มันคือการตบหน้าและท้าทายอำนาจของเขาอย่างจงใจ "เขาต้องการทดสอบว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมา ผมสร้าง 'หมาก' ขึ้นมาได้ดีแค่ไหนต่างหาก" เซโร่พับเก็บแท็บเล็ตวางลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น เขาหันไปมองหน้าผากกระจกใสบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นท้องนภาสีเทาทะมึน เมฆฝนก่อตัวเป็นรูปเกลียวคลื่นหมุนวนอย่างน่ากลัว "เราต้องสั่งอพยพพลเรือนและเรียกตัวหัวหน้าหน่วยทั้งหมดกลับฐานทันทีนะคะ" ลูเซียเสนอทางเลือกที่สมเหตุสมผลที่สุดตามตำราการบริหารจัดการวิกฤต "การอพยพจะทำให้เราเสียความน่าเชื่อถือ และการเรียกหัวหน้าหน่วยกลับมาตอนนี้ จะเปิดช่องว่างให้ศัตรูโจมตีฐานเสบียงสำรองทั้งเจ็ดแห่งที่เราเพิ่งยึดมา" เซโร่ปฏิเสธทันควัน น้ำเสียงของเขาเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพรไหม "ในเกมกระดานนี้ ถ้าเราถอยแม้แต่ก้าวเดียว พื้นที่สำหรับยืนจะหายไปครึ่งหนึ่งทันที... จำกฎข้อแรกของกิลด์เราไม่ได้หรือ ลูเซีย?" ลูเซียเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยความยอมจำนน "การลงทุนทุกอย่างต้องมีผลกำไร... แม้แต่ชีวิตและความตาย ก็ต้องคำนวณเป็นแต้มบวก" "ถูกต้อง" เซโร่หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนความมืดมิดที่ลึกเกินกว่าใครจะหยั่งถึง "ในเมื่อเขาอยากเล่นเกมกระดานชิ้นใหญ่นี้กับผมนัก ผมก็จะจัดพิธีต้อนรับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ฮันเตอร์ให้เขาได้ยลโฉม" เซโร่กดปุ่มสื่อสารหลักที่เชื่อมต่อไปยังทุกแผนกภายในกิลด์ Zero-Sum เสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทของเขาดังสะท้อนกังวานผ่านลำโพงทุกจุด ตั้งแต่ห้องฝึกซ้อมใต้ดิน ไปจนถึงหอคอยบัญชาการสูงสุด "เรียนสมาชิกกิลด์ Zero-Sum ทุกท่าน... นี่คือคำสั่งจากมาสเตอร์" ทั่วทั้งตึกสูงระฟ้าของกิลด์ตกอยู่ในความเงียบงัน ฮันเตอร์นับพันชีวิตหยุดการกระทำทุกอย่าง เงี่ยหูฟังน้ำเสียงอันทรงอำนาจที่คุ้นเคย "อีกสิบนาทีข้างหน้า ประตูแห่งนรกกำลังจะเปิดออก บอสที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ที่พวกท่านเคยเผชิญหน้ามา จะเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของเรา บางท่านอาจจะคิดว่านี่คือจุดจบ... แต่ผมขอแก้ไขความเข้าใจนั้นใหม่" เซโร่หยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้ความกดดันแผ่ซ่านไปทั่ว ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างไร้ขีดจำกัด "นี่ไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือ 'โอกาสทอง' ที่เราจะกวาดล้างศัตรูทั้งหมดในคราวเดียว ใครที่คิดว่าตัวเองมีความสามารถพอที่จะยืนเคียงข้างผม จงหยิบอาวุธขึ้นมาแล้วพิสูจน์ให้โลกเห็นว่า บนโลกใบนี้ ไม่มีที่ยืนให้กับผู้แพ้... ปฏิบัติการ 'กวาดล้างเงาทมิฬ' เริ่มต้น ณ บัดนี้" สิ้นเสียงคำสั่งของเซโร่ แผงควบคุมหลักทั้งหมดเกิดประกายไฟแปลบปลาบ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงเปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม สัญญาณชีพของฮันเตอร์ระดับ S ทั้งหมดห้าสิบคนสว่างวาบขึ้นบนหน้าจอหลัก พร้อมเพรียงกันราวกับกอง军ที่ถูกฝึกมาอย่างดีเยี่ยม ลูเซียมองแผ่นหลังของชายหนุ่มผู้เป็นนายด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอยอมรับจากใจจริงว่า ชายคนนี้ไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา แต่เขาคือปีศาจผู้สร้างกฎเกณฑ์ขึ้นมาใหม่ด้วยมือของตนเอง ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่แสดงภาพพิกัดของเกตทั้งสามจุดก็เกิดการกระพริบอย่างรุนแรง ภาพแผนที่ดาวเทียมถูกแทนที่ด้วยสัญญาณภาพจากกล้องวงจรปิดภาคพื้นดินบริเวณจุดเกิดเหตุใจกลางเมือง ร่างของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา รูปร่างคล้ายมนุษย์แต่สวมเกราะสีดำทมิฬและมีปีกสีเลือดคู่ใหญ่ฉีกขาดออกจากแผ่นหลัง กำลังก้าวเท้าเหยียบคอนกรีตจนแหลกละเอียด แรงกระแทกจากการเดินเพียงครั้งเดียวทำให้ตึกสูงรอบข้างพังทลายลงมาเป็น7ส่วน และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... บนไหล่ขวาของปีศาจตนนั้น มีร่างของชายคนหนึ่งยืนกอดอกอยู่ ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยหมวกฮู้ดสีดำสนิท แต่รอยยิ้มมุมปากที่แย้มออกมาผ่านหน้าจอ ช่างคุ้นตาจนทำให้ลมหายใจของเซโร่สะดุดไปชั่วขณะ รอยยิ้มของพี่ชายเขา... ที่ไม่ได้มาคนเดียว "ท่านเซโร่ครับ..." เสียงรายงานจากเจ้าหน้าที่เทคนิคสั่นระริกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "เรา... เราตรวจพบสัญญาณพลังงานแปลกปลอมอีกหนึ่งจุด มัน... มันไม่ได้มาจากนอกเกตครับ แต่มันมาจาก..." เจ้าหน้าที่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้แม้แต่เซโร่ต้องหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง "มันมาจาก 'ห้องนิรภัยชั้นใต้ดินระดับ 0' ของเราเองครับ... มีใครบางคนกำลังเดินขึ้นมา!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายมืดนี้ร่วมกันนะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่