การฝึกพิเศษ

เสียงสะท้อนของเหล็กกระทบกันดังก้องกังวานในห้องฝึกซ้อมใต้ดินชั้นที่เจ็ดของกิลด์ศูนย์กลาง แรงสั่นสะเทือนจากแรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้เศษฝุ่นบนเพดานคอนกรีตเสริมเหล็กหลุดร่วงลงมา แต่ไม่มีใครสนใจมัน สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังจุดศูนย์กลางของลานประลอง ที่ซึ่งร่างสองร่างกำลังเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน ลูเซียยืนกอดอกพิงผนังกระจกนิรภัย แววตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อยขณะประเมินสถานการณ์ "ความเร็วในการตอบสนองดีขึ้นแปดเปอร์เซ็นต์จากเมื่อวาน... แต่การก้าวเท้าในช่วงเปลี่ยนผ่านยังมีความลังเลอยู่สองมิลลิวินาที" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านข้าง เซโร่ก้าวออกมาจากเงาสลัว มือข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตโฮโลแกรมที่แสดงกราฟวิเคราะห์การเคลื่อนไหวของฮันเตอร์ระดับหัวกะทิทั้งสิบคนที่เขากำลังคัดสรร "ความลังเลเพียงเสี้ยววินาทีในสนามจริง หมายถึงหลุมศพครับ คุณลูเซีย" เซโร่กล่าวเสริมโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ ในสนามประลอง การปะทะกันครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลงเมื่อดาบพลังงานสีครามจ่ออยู่ที่ลำคอของฮันเตอร์แรงค์ S ผู้เคยหยิ่งยิ่งในศักดิ์ศรี แต่บัดนี้เขากำลังคุกเข่าหอบหายใจโยนเหงื่อท่วมกาย ผู้ชนะคือเด็กหนุ่มหน้าใหม่ที่เซโร่ดึงมาจากเขตสลัมเมื่อสองเดือนก่อน เซโร่เดินเข้าสู่สนาม กลิ่นอายความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาโดยไม่ต้องพยายามกดดัน แรงกดดันระดับ "ผู้ครองบัลลังก์" ทำให้ทุกคนในห้องต้องเงียบเสียงลงโดยอัตโนมัติ "ทำได้ดีมาก... สำหรับการซ้อมปลอมๆ" เซโร่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีด "แต่ถ้าพวกคุณคิดว่านี่คือขีดจำกัดแล้วล่ะก็ ผมคงต้องทบทวนงบประมาณสนับสนุนที่กิลด์ทุ่มเทให้กับหน่วยรบพิเศษนี้ใหม่ทั้งหมด" ฮันเตอร์หนุ่มที่พ่ายแพ้เงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความคับแค้นใจผสมความหวาดกลัว "พวกเราฝึกกันมาแทบกระอักเลือดแล้วนะ... เซโร่! คุณต้องการอะไรจากพวกเราอีก เกณฑ์มาตรฐานของคุณมันบ้าคลั่งเกินไป!" เซโร่ไม่โกรธ เขาเพียงแต่ก้าวเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำสนิทสะท้อนภาพของฮันเตอร์ผู้พ่ายแพ้ "ความบ้าคลั่งที่คุณพูดถึง... คือสิ่งที่ทำให้พวกคุณยังมีชีวิตอยู่รอดในดันเจี้ยนระดับ SSS ที่เรากำลังจะบุกในอีกสามสัปดาห์ข้างหน้า ลืมไปแล้วหรือครับว่าใครเป็นคนดึงพวกคุณขึ้นมาจากกองขยะ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ ลูเซียเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับส่งแฟ้มข้อมูลลับให้เซโร่ สีหน้าของเธอเคร่งเครียดกว่าปกติ "รายงานจากหน่วยข่าวกรองยืนยันแล้วครับ เซโร่ มีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติจาก 'กิลด์อัคคีทมิฬ' พวกมันไม่ได้แค่ส่งคนมาสอดแนม แต่กำลังรวบรวมเศษซากมอนสเตอร์กลายพันธุ์จากดันเจี้ยนชั้นลึก... ดูเหมือนพวกมันจะรู้แผนการฝึกกำลังพลของเราแล้ว" เซโร่รับแฟ้มมาเปิดดู ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรอย่างรวดเร็ว สมองของเขากำลังคำนวณตัวแปรนับร้อยภายในเสี้ยววินาที รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข แต่เป็นความตื่นเต้นของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ "รู้ตัวช้าไปหน่อยนะ... แต่ก็ถือว่ายังพยายามได้ดี" เซโร่ปิดแฟ้มลง เสียงกระแทกเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบ "ในเมื่อพวกมันอยากเห็นไพ่ในมือเรานัก เราก็แค่เปลี่ยนสนามฝึกซ้อมนี้ ให้กลายเป็นสนามจริงเสียเลย" "คุณหมายความว่า..." ลูเซียเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ใช่ครับ แจ้งเตือนหน่วยรบพิเศษทั้งหมด ยกเลิกการจำลองสถานการณ์" เซโร่หันหลังกลับ คำสั่งของเขาเด็ดขาดและทรงพลังจนไม่มีใครกล้าขัดขวาง "เราจะใช้ 'ประตูมิติร้าง' เขตสาม เป็นสนามทดสอบจริงในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า ใครที่ตายในนั้น... ถือว่ากิลด์เราคัดกรองขยะออกไปได้ฟรีๆ" ขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมตัวรับคำสั่งและความกดดันระลอกใหม่ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินสีแดงฉานก็พลันกะพริบวาบไปทั่วห้องฝึกซ้อม ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติของกิลด์ส่งเสียงร้องเตือนด้วยความถี่สูงผิดปกติ หน้าจอหลักที่เคยแสดงผลข้อมูลการฝึกถูกแทนที่ด้วยภาพจากกล้องวงจรปิดภายนอกอาคาร ปรากฏร่างของเงาสวมผ้าคลุมสีดำสนิทนับร้อยชีวิตยืนล้อมรอบอาคารกิลด์จักรพรรดิไร้พ่ายไว้ทั้งหมดแล้ว และที่น่าตกใจที่สุดคือ ผู้นำที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดกำลังถือ "ศิลาแห่งการล่มสลาย" ไอเทมต้องห้ามที่สามารถปิดกั้นการใช้มานาทั่วทั้งเขตได้ ลูเซียหันขวับมามองเซโร่ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป "เซโร่... ระบบป้องกันของเราถูกเจาะจากข้างใน!" เซโร่ยังคงยืนนิ่งสงบ ราวกับคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้วตั้งแต่แรก เขาค่อยๆ ถอดถุงมือหนังออกทีละข้าง ดวงตาคู่คมทอดมองภาพผ่านจอมอนิเตอร์ด้วยความสุขุมลุ่มลึก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกลมหายใจในห้องแทบหยุดนิ่ง "ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบจริง... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของโอเวอร์ลอร์ดซีโร่มาโดยตลอดนะครับ