การฝึกฝนแบบก้าวกระโดด

"อย่าเพิ่งขยับ... ถ้าไม่อยากตายก่อนเห็นแสงสว่างข้างหน้า" เสียงของผมเย็นเยียบพอที่จะแช่แข็งบรรยากาศในห้องโถงที่กำลังพังทลาย ผมยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อมของ 'เดธไนท์' กลุ่มหนึ่งที่โผล่ออกมาจากเงามืด เสียงฝีเท้าของพวกมันหนักแน่นราวกับค้อนทุบลงบนแผ่นเหล็ก ลูเซียที่ยืนอยู่ข้างหลังผมขยับตัวตามสัญชาตญาณ แต่ผมยกมือขึ้นห้ามไว้เพียงเล็กน้อย สายตาของผมไม่ได้มองไปที่เหล่ามอนสเตอร์เบื้องหน้า แต่มองไปที่ 'ตัวเลข' ที่ลอยอยู่อันเดอร์เลย์เหนือหัวของพวกมัน [ระดับ: A-Rank Elite | พลังโจมตี: 8,400 | สถานะ: ถูกควบคุมโดยอาคมโลหิต] "พวกมันไม่ได้มาเพื่อฆ่าเรา" ลูเซียกระซิบข้างหู เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงความเยือกเย็นเอาไว้ "พวกมันมาเพื่อ 'ทดสอบ' ว่าคนที่รอดจากชั้น 10 มาได้... มีค่าพอที่จะเป็นหมากในกระดานของใครบางคนหรือเปล่า" ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก "ทดสอบงั้นหรือ? ถ้าอยากจะทดสอบ ก็ควรจะส่งคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อกว่านี้หน่อย" ผมไม่รีรอที่จะออกคำสั่ง "ลูเซีย กางบาเรียประเภทซัพพอร์ตโซน 3 ส่วนผม... จะทำในสิ่งที่พวกมันคิดไม่ถึง" ผมไม่ได้หยิบดาบขึ้นมาสู้แบบตรงไปตรงมา แต่ผมเลือกที่จะ 'ฝังรหัส' ลงไปในช่องว่างระหว่างการโจมตีของเดธไนท์เหล่านั้น นี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่นี่คือการทำ 'รีเวิร์ส เอ็นจิเนียริ่ง' (Reverse Engineering) บนตัวศัตรู ทุกครั้งที่ดาบของพวกมันฟาดลงมา ผมจะใช้นิ้วแตะที่จุดตายของอาคมที่ไหลเวียนอยู่ในชุดเกราะเหล็กสีดำนั่น ความเร็วของผมสูงขึ้นตามการปรับจูนระบบภายในร่างกายของผมเอง ผมเลื่อนระดับการเผาผลาญมานาในกระแสเลือดถึงขีดจำกัด ฮันเตอร์คนอื่นอาจจะมองว่าผมเสียสติที่ทำแบบนี้ แต่สำหรับผม ทุกอย่างคือการคำนวณ *แกร๊ก... แกร๊ก...* เสียงเกราะแตกละเอียดดังขึ้นในทุกจังหวะที่ผมก้าวผ่าน สมาชิกกิลด์คนอื่นๆ ที่หลบอยู่ด้านหลังมองมาด้วยความตกตะลึง พวกเขาเห็นผมทำลายกองทัพเดธไนท์ด้วยมือเปล่า โดยการแทรกแซงโครงสร้างเวทมนตร์ของพวกมัน นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ นี่คือการฝึกฝนแบบก้าวกระโดดที่ผมจงใจมอบให้พวกเขาดูเป็นตัวอย่าง "จำไว้" ผมตะโกนลั่นท่ามกลางเสียงโลหะปะทะกัน "อย่ามองแค่พลังทำลายล้างของมัน ให้มองที่ 'จุดเชื่อมต่อ' ถ้าทำลายจุดเชื่อมต่อได้ แม้แต่กองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ก็ไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตาไม้ที่ไร้คนชักใย!" ลูเซียที่ร่ายเวทสนับสนุนอยู่พยักหน้า เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมผมถึงยอมเสี่ยงเข้ามาที่นี่ ผมกำลังเปลี่ยนลูกน้องที่เหลือให้กลายเป็นฮันเตอร์ที่มองเห็น 'ช่องโหว่ของโลก' เหมือนกับที่ผมเห็น หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ในห้องโถงที่เคยเต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าของศัตรู ตอนนี้เหลือเพียงความเงียบงันและซากชุดเกราะที่กองรวมกันเป็นพะเนิน ผมยืนหอบหายใจเพียงเล็กน้อย แต่สายตายังคงคมกริบ ผมหันไปหาลูกน้องทั้งสิบสองคนที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลัง "พวกคุณเห็นแล้วใช่ไหม?" ผมถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ความต่างระหว่างคนที่มีพลังกับคนที่มีกลยุทธ์มันห่างกันแค่ไหน" "พวกเรา... ต้องทำอย่างไรถึงจะมองเห็นรอยแยกของมานาแบบท่านครับ?" หนึ่งในฮันเตอร์ถามขึ้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความกลัวกลายเป็นความกระหาย "ฝึกฝนให้ประสาทสัมผัสรับรู้ถึงความสั่นสะเทือนของมานา มากกว่าการมองด้วยตาเปล่า" ผมตอบพลางเดินไปหยิบเศษผลึกมานาจากซากมอนสเตอร์ขึ้นมา "ใน 60 ตอนของเส้นทางนี้ พวกคุณทุกคนต้องผ่านด่านนี้ให้ได้ เพราะถ้าใครทำไม่ได้... คนนั้นก็ไม่มีที่ยืนในกิลด์จักรพรรดิไร้พ่าย" ผมส่งผลึกมานาให้ลูเซีย เธอรับมันไปพลางทำหน้าครุ่นคิด "เซโร่... หากเราทำแบบนี้ต่อไป กิลด์อื่นๆ จะเริ่มสงสัยในวิธีการของเรา โดยเฉพาะ 'กิลด์พันธมิตร' ที่กำลังจับตามองเราอยู่จากชั้นบน" "ให้พวกเขาจับตาดูไปเถอะครับ" ผมตอบขณะก้าวเดินไปที่ประตูบานยักษ์ที่ถูกปิดตายอยู่ "ยิ่งพวกเขาสงสัย ยิ่งแสดงว่าพวกเขากลัว... เพราะสิ่งที่ผมกำลังสร้างอยู่ ไม่ใช่แค่กลุ่มนักล่า แต่คือระบบที่จะกลืนกินระบบเดิมที่เน่าเฟะพวกนั้นให้หมดไป" ผมผลักบานประตูยักษ์นั้นออกด้วยแรงมหาศาลที่เกิดจากการเร่งมานาในระดับสูง แต่มันกลับไม่ส่งเสียงดังแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่รออยู่หลังประตูไม่ใช่โถงทางเดินทั่วไป แต่มันคือพื้นที่กว้างใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นโดย 'ระบบ' ของจริง ท้องฟ้าจำลองสีเลือด และกลิ่นอายที่คุ้นเคย... กลิ่นอายของ 'คนทรยศ' ที่เคยสังหารผมในชาติก่อน ผมหยุดชะงัก สายตาจับจ้องไปที่เงาร่างหนึ่งที่นั่งอยู่บนบัลลังก์กลางพื้นที่ว่างเปล่านั้น ร่างนั้นค่อยๆ ลุกขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ผมไม่มีวันลืมได้ลง "ยินดีต้อนรับกลับมา... เซโร่" ร่างนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาลูกน้องทุกคนของผมทรุดลงกับพื้นด้วยแรงกดดันมหาศาล "นายคิดจริงๆ หรือว่าการฝึกฝนเด็กๆ พวกนี้จะทำให้ตัวเองมีค่าพอที่จะข้ามหัวฉันไปได้?" สถานการณ์บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ลูเซียเตรียมร่ายเวทขั้นสูงสุด แต่ผมกลับยกมือห้ามไว้อีกครั้ง เพราะในมือของบุคคลนั้นไม่ได้ถือดาบหรืออาวุธ แต่เป็น 'บันทึกรายชื่อ' ของฮันเตอร์ทุกคนในกิลด์ของผมที่ถูกขีดฆ่าไปแล้วกว่าครึ่ง... "ดูเหมือนว่า... ในวันนี้จะมีคนตายเพิ่มอีกกี่คนดีล่ะ?" เขาแสยะยิ้มพลางดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กองทัพเงารอบตัวเราก็พร้อมใจกันชักอาวุธออกมาในทันที ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมไปพร้อมกันนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ขอสัญญาว่าจะไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวังครับ