กับดักของศัตรู

คมดาบของทหารเงาสะท้อนแสงไฟสลัวในโถงดันเจี้ยนระดับ S ที่เราเพิ่งยึดครองมาได้ไม่ถึงชั่วโมง กลิ่นคาวเลือดของมอนสเตอร์ยังไม่ทันจางหาย แต่กลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้นกว่ากลับลอยอบอวลเข้ามาแทนที่ “ดูเหมือนว่า... ในวันนี้จะมีคนตายเพิ่มอีกกี่คนดีล่ะ?” ผมเปรยขึ้นเบาๆ พลางดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กองทัพเงารอบตัวขยับตัวเข้าสู่รูปแบบตั้งรับทันที ผมไม่ได้มองไปยังความมืดที่ว่างเปล่า แต่จ้องลึกเข้าไปในเงาของเสาหินต้นหนึ่งที่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ “นายท่าน... สัมผัสถึงมานาที่ผิดปกติไหมคะ เอ้ย... ขออภัยครับ ผมหมายถึง ท่านลูเซีย” ลูเซียขยับมายืนเคียงข้างผม สันกรามของเธอขบแน่น ดวงตาคู่สวยหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง “ไม่ใช่แค่ผิดปกติค่ะ... ไม่ใช่สิครับ ผมลืมตัวไปหน่อย สัญญาณเหล่านี้มันคือกับดักเวทมนตร์ระดับสูงที่ถูกวางไว้เพื่อ ‘ปิดผนึก’ พื้นที่นี้โดยเฉพาะ หากเราก้าวเท้าเข้าไปลึกกว่านี้อีกเพียงก้าวเดียว มิติจะถูกตัดขาดและพวกเราจะติดอยู่ในห้องแห่งสุญญากาศ” ผมยกยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความกลัว แต่เป็นรอยยิ้มของนักหมากรุกที่เห็นคู่ต่อสู้เดินหมากพลาด “พวกเขาประเมินความสามารถในการคำนวณของผมต่ำไปหน่อยนะครับลูเซีย” รอบตัวเราเริ่มสั่นสะเทือน พื้นหินใต้เท้าแตกร้าวเป็นเส้นสายเรืองแสงสีม่วงคล้ำ นั่นคือ 'พันธนาการแห่งสูญ' ที่กิลด์พันธมิตรระดับโลกจงใจวางไว้ให้เรา ใครก็ตามที่เข้ามาเหยียบที่นี่จะถูกดูดพลังมานาออกจนหมดสิ้น และกลายเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณภายในเวลาไม่กี่นาที “ท่านจะทำอย่างไรครับ? ถ้าขยับตัวแรงไปกว่านี้ เวทมนตร์จะทำงานเต็มรูปแบบ” ลูเซียถามพลางกุมด้ามมีดสั้นไว้แน่น ผมหลับตาลง คำนวณตัวเลขและกระแสมานาที่ไหลวนอยู่ในห้องนี้ในหัวอย่างรวดเร็ว สำหรับคนอื่นนี่อาจเป็นกับดักที่ไร้ทางออก แต่สำหรับผม มันคือสมการที่ต้องการเพียง ‘ตัวแปรเดียว’ มาเติมเต็ม “ลูเซีย... ขวาหัน 45 องศา เตรียมใช้ทักษะ ‘เงาสะท้อน’ ที่จุดตัดของกระแสมานาตรงนั้น” ผมชี้ไปยังอากาศที่ดูเหมือนไม่มีอะไร “แต่นั่นมันคือศูนย์กลางของวงจรเวทนะครับท่าน หากผมไปตรงนั้น...” “นั่นคือจุดที่มานาไหลผ่านน้อยที่สุด เพราะผู้สร้างมันฉลาดเกินไปจนลืมไปว่า ทุกระบบที่มีการจัดระเบียบย่อมมี ‘จุดบอด’ ที่สมดุลที่สุดอยู่” ผมก้าวเท้าออกไปอย่างมั่นคง แทนที่จะถอยหนี ผมกลับเดินเข้าไปหาจุดที่อันตรายที่สุด “ทำตามที่ผมบอก... ชีวิตคุณและคนของผม ฝากไว้ที่จังหวะของคุณ” ลูเซียสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนู เธอไม่ใช่คนที่ลังเลในคำสั่งของผม และนั่นคือเหตุผลที่ผมเลือกเธอมาเป็นมือขวา *ตู้ม!* เสียงระเบิดของมานาปะทะกันดังกึกก้องไปทั่วทั้งดันเจี้ยน ทว่าแทนที่วงเวทจะระเบิดออกเพื่อทำลายเรา มันกลับบิดเบี้ยวและหมุนวนกลับไปหา ‘ผู้สร้าง’ ของมันเอง เพราะผมเพิ่งป้อนค่าพิกัดย้อนกลับเข้าไปในโครงสร้างเวทมนตร์นั้นผ่านกระแสมานาที่ผมถ่ายทอดออกไป เงามืดที่ซ่อนอยู่หลังเสาหินกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อกับดักที่เตรียมไว้สังหารพวกเรา กลับกลายเป็นกรงขังที่กัดกินตัวพวกเขาเองเสียแทน ผมเดินผ่านกลุ่มควันที่ค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นร่างของ ‘ฮันเตอร์ระดับ S’ สามคนในชุดคลุมสีดำสนิทที่กำลังถูกโซ่ตรวนแห่งมานาของตนเองรัดพันไว้จนขยับไม่ได้ พวกเขาจ้องมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “พวกคุณรู้อะไรไหมครับ?” ผมเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าหัวหน้ากลุ่มคนที่พยายามจะกัดลิ้นตัวเองเพื่อจบชีวิต “ความผิดพลาดที่ใหญ่หลวงที่สุดของมนุษย์ คือการคิดว่าตัวเองเหนือกว่ากฎเกณฑ์ที่ตัวเองสร้างขึ้น” ผมใช้นิ้วชี้จิ้มลงไปที่หน้าผากของเขาเบาๆ กระแสมานาสีดำไหลเข้าสู่สมองของเขาเพื่อดึงข้อมูลทั้งหมดออกมา ทุกภาพการสนทนา แผนผังของกิลด์ที่อยู่เบื้องหลัง และรายชื่อของ ‘คนทรยศ’ ที่นั่งอยู่ในสภาฮันเตอร์ถูกส่งตรงเข้าสู่ความทรงจำของผม “น่าประทับใจครับ...” ผมพึมพำขณะถอยหลังออกมา “นึกไม่ถึงเลยว่าคนที่วางแผนฆ่าผมในครั้งนี้ จะเป็นคนเดียวกับที่เคยสาบานว่าจะปกป้องกิลด์นี้ด้วยชีวิต” ทันใดนั้น ลูเซียที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ชักดาบออกมาทันที เธอไม่ได้เล็งไปที่ศัตรูที่ถูกพันธนาการ แต่เธอกำลังเล็งไปที่เงามืดมิดเบื้องหลังประตูทางออก “มีคนมาเพิ่มครับท่าน... และดูเหมือนคนนี้จะไม่ได้มาเพื่อเจรจา” ร่างเงาสูงโปร่งในชุดสูทสีขาวสะอาดตาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าของเขายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร แต่นัยน์ตากลับเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย “ยินดีที่ได้พบกันเสียที ‘เซโร่’... ผมรอเวลานี้มานานมากจริงๆ” ชายคนนั้นปรบมือเบาๆ สองสามครั้ง ก่อนที่ทหารเงาของผมจะเริ่มมีปฏิกิริยาแปลกประหลาด... พวกมันเริ่มสั่นเทาและคุกเข่าลงต่อหน้าชายผู้นั้นโดยที่ผมไม่ได้สั่ง “ท่านกำลังทำอะไรกับเงาของผม?” ผมถาม พลางกระชับถุงมือให้แน่นขึ้น ชายผู้นั้นขยับรอยยิ้มกว้างกว่าเดิม “เปล่าเลย... ผมไม่ได้ทำอะไร เพียงแต่ ‘พระเจ้า’ ของเงาพวกนี้ คือผม ไม่ใช่คุณ” ความเงียบเข้าปกคลุมดันเจี้ยนในทันที พร้อมกับความรู้สึกหนาวสั่นที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง เมื่อผมตระหนักได้ว่า ตัวหมากที่ผมคิดว่าควบคุมไว้ทั้งหมดในกระดานนี้ แท้จริงแล้วอาจเป็นเพียง ‘ชิ้นส่วน’ ของแผนการใหญ่ที่ผมยังมองไม่เห็น ผมมองหน้าชายตรงหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ “น่าสนุกดีนี่ครับ... ถ้าอย่างนั้น เรามาเริ่มเกมที่แท้จริงกันเลยไหม?” หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับกลเกมในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ด้วยความเคารพ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่