ทรัพยากรล้ำค่า

“หลบไป!” ผมตะโกนสั่งลูเซียในจังหวะเดียวกับที่ร่างของมอนสเตอร์ชุดเกราะสีนิลพุ่งผ่านอากาศราวกับลูกธนูที่ถูกยิงจากหน้าไม้กลไก แรงลมจากการเคลื่อนที่ของมันกรีดผิวหน้าผมจนรู้สึกแสบ คมดาบยักษ์ในมือมันฟาดฟันลงมาที่จุดที่ผมยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีก่อน พื้นหินแกรนิตเบื้องล่างแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ผมไม่ได้ถอยหนีด้วยความตื่นตระหนก แต่ผมสไลด์ตัวไปด้านข้างพร้อมกับดีดนิ้วสั่งการระบบ [ติดตั้งเกราะพลังงานมานา] แสงสีฟ้าอ่อนแผ่ซ่านปกคลุมร่างกายราวกับผิวหนังชั้นที่สอง ในขณะที่สายตาผมจ้องเขม็งไปที่ชายปริศนาผู้ถือรีโมทคนนั้น “ใจร้อนไปหน่อยไหมครับ?” ผมเอ่ยขึ้นขณะที่มอนสเตอร์นั่นหมุนตัวกลับมาตั้งท่าเตรียมโจมตีอีกครั้ง ชายคนนั้นแสยะยิ้มภายใต้ฮู้ดสีดำ เขากดรีโมทในมือซ้ำอีกครั้ง “ความใจร้อนคือสิ่งที่ทำให้นายรอดมาได้ถึงตอนนี้ไงล่ะ เซโร่ แต่โชคของนายหมดลงแล้ว” มอนสเตอร์ชุดเกราะคำรามก้อง เสียงของมันไม่เหมือนสัตว์ป่า แต่มันเป็นเสียงโลหะเสียดสีกันที่บาดลึกถึงประสาทสัมผัส มันพุ่งเข้าหาผมอีกครั้งด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ผมไม่ได้สู้ด้วยแรงปะทะ แต่ผมอ่านจังหวะการเคลื่อนที่ของมันผ่านค่าตัวเลขที่วิ่งผ่านดวงตา—ความเร็ว 240 กิโลเมตรต่อชั่วโมง, ระยะห่าง 3 เมตร, เป้าหมายคือหัวใจ ผมย่อตัวลงต่ำ กะจังหวะให้คมดาบผ่านศีรษะไปเพียงเส้นยาแดงผ่าศูนย์กลาง ก่อนจะใช้ด้ามมีดสั้นกระแทกเข้าที่จุดเชื่อมต่อชุดเกราะบริเวณข้อพับเข่าของมัน มอนสเตอร์นั่นเสียหลักทรุดลงไปข้างหนึ่ง ทันทีที่จังหวะชะงักเกิดขึ้น ผมไม่รอช้า พุ่งตัวผ่านช่องว่างไปหาชายปริศนาที่กำลังจะกดรีโมทครั้งที่สาม “คุณพลาดแล้วครับที่เล่นเกมกับนักคำนวณ” ผมเตะรีโมทในมือเขากระเด็นไปไกล ก่อนจะล็อคคอเขาด้วยแขนข้างเดียวแล้วกดร่างลงกับพื้น ดาบสั้นปลายแหลมจ่อที่คอหอยของเขาอย่างเยือกเย็น ชายคนนั้นหัวเราะออกมาเบาๆ แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์จำยอม “แกฆ่าฉันไป ก็ไม่มีประโยชน์... ดูที่เท้าตัวเองสิ เซโร่” ผมชะงักไปชั่วครู่ ลูเซียที่สังเกตการณ์อยู่รีบตะโกนบอก “เซโร่! พื้นดินตรงนั้น... มันไม่ใช่หินธรรมดา!” ผมก้มมองสิ่งที่อยู่ใต้รองเท้าบูตของผม สีของพื้นหินที่แตกออกเผยให้เห็นแร่ผลึกสีม่วงเรืองแสงสว่างวาบ ผิวสัมผัสของมันเย็นจัดและมีละอองมานาเข้มข้นไหลเวียนอยู่ราวกับสายน้ำ มันคือ ‘เหมืองแร่มานาบริสุทธิ์’ ระดับสูงที่หายสาบสูญไปนานนับศตวรรษ การที่แร่พวกนี้มาอยู่ที่นี่ในดันเจี้ยนระดับต่ำ แปลว่ามอนสเตอร์ชุดเกราะนั่นไม่ใช่แค่ศัตรู แต่มันคือ ‘ผู้เฝ้าสมบัติ’ “แกคิดว่าฉันมาที่นี่เพื่ออะไรล่ะ?” ชายใต้ฮู้ดกระซิบ “กิลด์ของแกต้องการทรัพยากรเพื่อไต่ขึ้นไปเป็นเบอร์หนึ่งไม่ใช่หรือไง? แต่น่าเสียดาย... นายมาถึงที่นี่ช้าไปก้าวเดียว” ทันใดนั้นเอง ผนังถ้ำรอบทิศทางก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงกลไกเฟืองยักษ์หมุนทำงานดังสนั่นหวั่นไหว ดินถล่มลงมาเป็นระลอก ระบบของผมแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นกลางอากาศ [คำเตือน: ความเข้มข้นของมานาเกินขีดจำกัดโครงสร้างดันเจี้ยน ดันเจี้ยนกำลังอยู่ในสภาวะ ‘ยุบตัวและเปลี่ยนแปลงโครงสร้าง’] “ลูเซีย! จัดการกางม่านพลังป้องกันเดี๋ยวนี้!” ผมสั่งการอย่างเฉียบขาด ลูเซียที่อยู่ไม่ไกลรีบดีดนิ้วสร้างบาเรียสีทองครอบคลุมพวกเราไว้ ในขณะที่ชายปริศนาคนนั้นอาศัยจังหวะความชุลมุนใช้กระสุนแสงพุ่งใส่กำแพงถ้ำจนมันพังทลายลงมาเป็นทางลับ ก่อนที่เขาจะถอยร่นเข้าไป เขาหันมาสบตาผมด้วยสายตาที่เย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง “จำชื่อฉันไว้ให้ดี เซโร่... ฉันคือคนที่จะส่งนายกลับไปสู่จุดเริ่มต้นที่แกจากมา” เขาลับหายเข้าไปในความมืดพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ก้องสะท้อนไปมา ผมยืนนิ่งมองซากปรักหักพังที่ปิดตายทางออกไป พื้นดินใต้เท้ายังคงสั่นสะเทือนไม่หยุด แร่มานาจำนวนมหาศาลตรงหน้ากำลังส่องแสงสว่างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมันกำลังรอคอยให้ใครบางคนมาเป็นเจ้าของ แต่ทว่า... ความร้อนของมานาที่พุ่งสูงขึ้นกลับไม่ใช่สัญญาณของโชคลาภ มันคือสัญญาณของ ‘กับดัก’ ขนาดมหึมา ผมหันไปมองลูเซียที่ใบหน้าเริ่มซีดเผือด “เราไม่ได้แค่เจอเหมืองแร่แล้วลูเซีย” ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทแม้สถานการณ์จะวิกฤตถึงขีดสุด “แต่มันคือเหยื่อล่อ... และตอนนี้ พวกเรากำลังกลายเป็นหนูที่ถูกขังอยู่ในกรงที่เขาสร้างขึ้นมาเอง” ที่มุมมืดของห้องโถงที่เพิ่งพังลงมา จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวออกมาอีกครั้ง... ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่มันคือเสียงของ ‘กองทัพ’ ที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาเราพร้อมกันทุกทิศทาง! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของกิลด์จักรพรรดิไร้พ่ายมาจนถึงตอนนี้ครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่จะรอคุณในตอนต่อไปนะครับ