การมาของบอสเวิลด์

"เศษเสี้ยวแห่งความล้มเหลวอย่างนั้นหรือ?" ผมทวนคำนั้นเบาๆ ขณะที่ปลายบุหรี่ไฟฟ้าในมือไม่ได้สั่นไหวแม้แต่นิดเดียว สายตาของผมจ้องมองผ่านผนังกระจกนิรภัยของฐานทัพกิลด์ 'Zero-Sum' มองลงไปเบื้องล่างที่ซึ่งเมืองทั้งเมืองกำลังตกอยู่ในความโกลาหล เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงแผดร้องก้องไปทั่วชั้นบรรยากาศ ไม่ใช่แค่เมืองนี้ แต่มันคือทุกเมืองใหญ่ทั่วโลก ลูเซียที่ยืนอยู่ข้างผมวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะโลหะเสียงดังปัง ใบหน้าสวยคมของเธอซีดเผือดลงเล็กน้อย แต่นัยน์ตาคู่คมยังคงแฝงความเด็ดเดี่ยว "เซโร่... ดันเจี้ยนระดับ S พร้อมกันสิบสองแห่งทั่วโลก พวกมันไม่ได้แตกออกแบบสุ่ม แต่มันมีรูปแบบการวางตัวเหมือนโครงข่ายเรขาคณิต" ผมหันกลับมาหาเธอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่มีความอบอุ่นเจือปน "มันไม่ใช่แค่การโจมตี ลูเซีย แต่มันคือการ 'รีเซ็ต' กระดานหมากรุกต่างหาก ใครบางคน... หรือบางสิ่งที่อยู่เบื้องหลังหน้ากาก 'เศษเสี้ยวแห่งความล้มเหลว' นั่น กำลังพยายามลบเราออกจากสมการ" ผมเดินไปยังหน้าจอดิจิทัลขนาดมหึมาที่แสดงแผนที่โลก สีแดงฉานกระจายตัวเหมือนหยดเลือดบนกระดาษสีขาว นี่คือ 'การมาของบอสเวิลด์' อย่างที่ตำราเก่าแก่เคยขู่เอาไว้ แต่ไม่มีใครคิดว่ามันจะเกิดขึ้นในยุคสมัยของผม "สั่งการไปที่กองกำลังป้องกันทั้งหมด" ผมสั่งน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ให้ถอนกำลังจากจุดยุทธศาสตร์ที่ไม่สำคัญ ทิ้งเขตพื้นที่เศรษฐกิจชั้นนอก และรวบรวมทรัพยากรทั้งหมดมาที่ 'จุดศูนย์กลาง' ของโครงข่ายนี้" "คุณจะสละเมืองเหล่านั้นทิ้งงั้นหรือ? ผู้คนนับล้านจะ..." ลูเซียชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำสั่งนั้น "ในสมการที่มีทรัพยากรจำกัด การรักษาทุกอย่างเท่ากับเสียทุกอย่าง" ผมจ้องตาเธอ "เราจะรอให้พวกมันมารวมตัวกันที่นี่ที่เดียว แล้วเราจะจบเกมนี้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ไม่ใช่การไล่ตามซากปรักหักพังไปทั่วโลก" เสียงระเบิดดังกึกก้องมาจากทางทิศเหนือ แรงสั่นสะเทือนทำให้กาแฟในแก้วบนโต๊ะกระฉอกออกมา เศษกระจกหน้าต่างกิลด์เริ่มร้าว เสียงกรีดร้องของผู้คนข้างล่างเริ่มชัดเจนขึ้นผ่านระบบเซนเซอร์ตรวจจับเสียง นี่ไม่ใช่เวลาแห่งความเห็นอกเห็นใจ แต่มันคือเวลาแห่งการคำนวณที่โหดเหี้ยมที่สุด ผมคว้าชุดเกราะคาร์บอนไฟเบอร์สีดำสนิทขึ้นมาสวมใส่ มือของผมบรรจุตลับพลังงานเข้าสู่ช่องว่างข้างเอวอย่างชำนาญ ลูเซียก้าวเข้ามาใกล้ ปรับปกคอเสื้อให้ผมด้วยท่าทางที่ดูเป็นธรรมชาติจนน่าประหลาดใจ "ถ้าเราพลาด..." เธอพึมพำ "เราจะไม่มีวันพลาด" ผมขัดจังหวะ "เพราะฉันไม่ได้เล่นพนันกับโชคชะตา ฉันเล่นด้วยคณิตศาสตร์" ผมก้าวออกไปที่ระเบียงของฐานทัพ ลมพายุพัดพาเศษฝุ่นและกลิ่นไหม้ของโลหะเข้าปะทะใบหน้า ท้องฟ้าเบื้องบนบิดเบี้ยวจนมองเห็นรอยแยกสีม่วงคล้ำขนาดมหึมา เหนือเมฆพายุเหล่านั้น ร่างเงาของตัวตนที่ไม่ใช่มนุษย์กำลังก้าวออกมา—มันใหญ่โตจนบดบังแสงอาทิตย์ และพลังงานที่แผ่ออกมานั้นกดทับจนแม้แต่ฮันเตอร์ระดับสูงยังต้องเข่าอ่อน นั่นไม่ใช่บอสทั่วไป แต่มันคือ 'จักรพรรดิแห่งความว่างเปล่า' ตัวตนที่เคยมีชื่ออยู่ในบันทึกโบราณและถูกลบออกไปเมื่อพันปีก่อน ผมดึงดาบพลาสม่าออกจากฝัก แสงสีฟ้าเข้มสว่างวาบไปทั่วบริเวณ ลูเซียส่งสัญญาณผ่านหูฟังสื่อสาร รายงานสถานการณ์สุดท้ายก่อนที่ระบบการสื่อสารทั้งหมดจะถูกตัดขาดด้วยคลื่นพลังงานประหลาด "เซโร่... สัญญาณจากเมืองอื่นๆ หายไปหมดแล้ว" ลูเซียตะโกนผ่านเสียงลมที่พัดกระหน่ำ "ดูที่นั่นสิ... รอยแยกไม่ได้เปิดออกเพื่อส่งพวกมันออกมา แต่มันกำลัง 'ดูด' พลังงานชีวิตของโลกกลับเข้าไป!" ผมแหงนมองขึ้นไปบนฟ้า รอยยิ้มของผมกว้างขึ้นอีกนิด มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้ชนะ แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ที่พบคำตอบของปริศนาที่ขบคิดมาตลอดชีวิต ทว่าในวินาทีที่ผมเตรียมจะพุ่งตัวออกไป สัมผัสเย็นเยียบที่ต้นคอก็ทำให้ผมต้องชะงักงัน เสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากตอนที่แล้วดังขึ้นข้างหูผม ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นนอกจากผมและลูเซีย "คุณคำนวณมาดีแล้วเซโร่... แต่อย่าลืมสิว่า สมการที่สมบูรณ์แบบที่สุด มักจะมี 'ตัวแปรที่ไม่ทราบค่า' ซ่อนอยู่ในจุดที่เล็กที่สุดเสมอ" ร่างของลูเซียตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว เธอค่อยๆ เปลี่ยนสภาพกลายเป็นหมอกสีดำ ก่อนที่นัยน์ตาของเธอจะเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามที่น่าสะพรึงกลัว เธอไม่ใช่นางเอกที่ผมรู้จักอีกต่อไป แต่เป็นร่างแยกที่ถูกแทรกซึมโดยบางสิ่งที่ทรงพลังกว่า เธอยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของผมอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกระซิบคำสุดท้ายที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ "ยินดีต้อนรับสู่บทสรุปของนิยายเรื่องนี้... เพราะในโลกที่แท้จริง ไม่มีใครรอดพ้นจากมือของฉันไปได้หรอกนะ... พี่ชาย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางของกิลด์จักรพรรดิไร้พ่ายมาจนถึงตอนนี้ครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่