บทบาทผู้กอบกู้

“ห้าหมื่นสองพัน... ห้าหมื่นสามพัน... ดูเหมือนว่ากองทัพสัตว์อสูรจะขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ นะครับลูเซีย” ผมกวาดสายตามองผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของยานขนส่งระดับยุทธวิธีที่กำลังบินตัดผ่านม่านควันสีดำสนิท เบื้องล่างนั้นคือมหานครที่เคยรุ่งโรจน์ บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่กำลังถูกกัดกินด้วยกองทัพอสูรระดับสูงที่หลุดออกมาจากรอยแยกมิติ Tier-S ที่ไม่มีใครคาดคิด ลูเซียที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้บัญชาการไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจอโฮโลแกรม นิ้วเรียวยาวของเธอรัวผ่านอากาศราวกับกำลังเล่นเปียโนเพลงแห่งความตาย “ถ้าเราไม่ลงมือตอนนี้ กิลด์พันธมิตรที่เหลืออยู่ก็จะถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ครับเซโร่ และที่สำคัญกว่านั้น... กองกำลังป้องกันเมืองกำลังจะสิ้นหวัง ผมเดาว่าคุณคงไม่ได้วางแผนมาเพื่อแค่ดูโชว์พลุไฟพวกนี้ใช่ไหมครับ?” “ความหวังเป็นทรัพยากรที่แพงที่สุดในตลาดมืดนะครับ” ผมขยับเนคไทให้เข้าที่เล็กน้อย ก่อนจะคว้าหน้ากากเหล็กสีดำขึ้นมาสวม “แต่ถ้าเรากอบกู้เมืองนี้ได้ ความหวังนั้นก็จะกลายเป็นหนี้บุญคุณที่กิลด์กอบกู้ต้องชดใช้คืนให้กับ ‘Zero-Sum Guild’ นับร้อยเท่า” ผมกดปุ่มเปิดประตูท้ายยาน แรงดันอากาศที่พุ่งเข้ามากระแทกหน้าไม่ได้ทำให้ผมสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เบื้องล่างคือสนามรบที่นรกมาเยือนด้วยตัวเอง เสียงกรีดร้องของมนุษย์ผสมปนเปกับเสียงคำรามของอสูรระดับภัยพิบัติ “จัดระเบียบกองกำลังหน่วยที่หนึ่งถึงสี่ เตรียมโหมด ‘ทำลายล้างแบบจำกัดขอบเขต’ อย่าให้เปลืองทรัพยากรโดยไม่จำเป็น” ผมออกคำสั่งผ่านวิทยุสื่อสาร เสียงของผมราบเรียบ เยือกเย็น ราวกับกำลังสั่งการในห้องประชุมมากกว่าการกระโดดลงสู่สมรภูมิ ทันทีที่เท้าสัมผัสกับพื้นถนนที่แตกร้าว แรงกระแทกจากการลงจอดสร้างหลุมขนาดใหญ่รอบตัวผม ฝูงอสูรหมาป่าเงาทมิฬนับร้อยตัวพุ่งเข้าใส่ทันทีที่เห็นเหยื่อ ผมไม่แม้แต่จะชักดาบออกมาก่อน ผมเพียงแค่ขยับนิ้วเล็กน้อย วงแหวนเวทสีครามจำนวนมหาศาลปรากฏขึ้นรอบตัวผม ก่อตัวเป็นใบมีดวายุที่หมุนวนด้วยความเร็วสูง กวาดล้างพวกมันให้กลายเป็นเศษเนื้อในชั่วพริบตา กลิ่นคาวเลือดตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แต่ผมทำเพียงแค่เดินฝ่าไปข้างหน้าโดยไม่เหลียวมอง “หัวหน้าครับ! ทางทิศตะวันออกมีพวกบอสระดับกึ่งเทพกำลังเจาะทะลุแนวป้องกันของกองทัพเมืองอยู่ครับ!” เสียงรายงานจากหน่วยลาดตระเวนดังขึ้น ผมหยุดเดิน ดวงตาภายใต้หน้ากากหรี่ลงเล็กน้อย “ปล่อยให้มันทำลายแนวป้องกันไปอีกสักห้านาทีครับ ให้พวกมันฆ่ากันเองให้ตายไปข้างหนึ่งก่อน แล้วเราค่อยเข้าไปในฐานะ ‘ผู้กอบกู้’ ที่มาถึงในวินาทีสุดท้าย... ความซาบซึ้งใจมันจะเกิดก็ต่อเมื่อพวกเขาหมดทางรอดจริงๆ เท่านั้น” ลูเซียส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ผ่านช่องสื่อสาร “ช่างเลือดเย็นจริงๆ นะครับ แต่ก็นั่นแหละ... ถึงเป็นเหตุผลที่ผมยอมตามคุณมา” ผ่านไปห้านาทีตามที่คำนวณไว้ บรรยากาศในสนามรบเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมเมื่อผมสั่งให้ทีมสไนเปอร์ของกิลด์เราเริ่มทำลายจุดยุทธศาสตร์ของศัตรูพร้อมกัน ทุกนัดที่ยิงออกไปแม่นยำดั่งจับวาง การรุกของกองทัพอสูรหยุดชะงักลงทันที ผมก้าวขึ้นไปยืนบนซากรถถังที่พลิกคว่ำ ท่ามกลางแสงไฟที่ลุกโชนสะท้อนกับชุดเกราะสีดำทมิฬของผม ผมไม่ได้ตะโกนปลุกใจ ผมเพียงแค่ปล่อยออร่า ‘จักรพรรดิ’ ออกมา กดทับจนแม้แต่สัตว์อสูรระดับสูงยังต้องหยุดชะงักด้วยความหวาดกลัว “กิลด์ Zero-Sum มาถึงแล้ว” ผมเอ่ยเบาๆ แต่พลังเสียงที่ถูกเคลือบด้วยมานาทำให้มันดังก้องไปทั่วทั้งสมรภูมิ “หลังจากนี้ ใครที่คิดจะรอดชีวิต... ก็จงมองดูให้ดีว่าใครคือคนที่ให้ชีวิตพวกคุณ” การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ผมลงมือสังหารบอสระดับกึ่งเทพด้วยการแทงดาบเพียงครั้งเดียวเข้าที่จุดตายของมัน ร่างมหึมาของมันสลายกลายเป็นละอองแสง แต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะประกาศชัยชนะนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยในระบบของผมก็ดังระงมขึ้นอย่างบ้าคลั่ง สัญญาณนั้นไม่ใช่มาจากพวกอสูร... แต่มันมาจาก ‘ฐานที่มั่นหลัก’ ของกิลด์เราเองที่ถูกบุกรุกโดยบุคคลที่ผมคุ้นเคยดีที่สุด ลูเซียเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยซึ่งผมไม่เคยได้ยินมาก่อน “เซโร่... คนที่บุกเข้ามาในห้องนิรภัยของเรา... เขาไม่ได้มาคนเดียว และเขาก็ไม่ได้มาเพื่อเจรจาครับ” ผมหันกลับไปมองหน้าจอมอนิเตอร์ส่วนตัวที่ลูเซียส่งมาให้ ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ... ชายในชุดคลุมสีขาวสะอาดที่ผมเคยฝังเขาไว้ใต้กองเพลิงเมื่อสามปีก่อน กำลังยืนยิ้มให้กล้องวงจรปิดพร้อมกับถือ ‘หัวใจของกิลด์’ ไว้ในมือ “สวัสดีครับน้องชาย... ของเล่นชิ้นนี้ ผมขอยืมไปศึกษาสักพักนะครับ” สิ้นเสียงนั้น ระบบการป้องกันทั้งหมดของเมืองที่เราเพิ่งกอบกู้มา ก็ถูกแฮ็กเข้าสู่โหมดทำลายตัวเองโดยสมบูรณ์ครับ ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสู่จุดสูงสุดของโลกแห่งนี้ครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่