ก้าวแรกของกิลด์ศูนย์

"แกเห็นไหม ลูเซีย? ระบบไม่ได้แค่เตือน... แต่มันกำลัง 'ลอกคราบ' ตัวเอง" ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกแทนที่ด้วยเสียงการทำงานของเมนบอร์ดคอมพิวเตอร์ที่แผดเสียงหึ่งเหมือนจะระเบิด แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมอินเทอร์เฟซที่เคยนิ่งสงบ บัดนี้กลับบิดเบี้ยวกลายเป็นสีม่วงเข้มราวกับรอยช้ำบนผิวหนังของมนุษย์ ลูเซียยืนกอดอกพิงผนังห้องทำงานแคบๆ สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องที่หน้าจอ แต่จ้องมองมาที่ดวงตาของผมด้วยความเย็นชาที่ผ่านการคัดกรองมาอย่างดี "เซโร่ ถ้าสิ่งที่แทรกแซงคือ 'ตัวตน' ที่อยู่นอกเหนือค่าสถิติที่เราคำนวณไว้ การดันทุรังจดทะเบียนกิลด์ในวินาทีนี้... อาจไม่ใช่ก้าวแรกสู่บัลลังก์ แต่เป็นก้าวแรกสู่กรงขัง" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ แต่ความลนลานในแววตานั้นปิดไม่มิด ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะกดนิ้วลงบนหน้าต่างระบบที่เตือนย้ำรัวๆ [ตรวจพบผู้บุกรุก: Entity 'X' กำลังเข้าถึงไฟล์ทะเบียนกิลด์ของคุณ คุณต้องการดำเนินการต่อหรือไม่?] หากเป็นฮันเตอร์ทั่วไป พวกเขาคงหวาดกลัวจนสติแตก แต่สำหรับผม—ผู้ที่ใช้ชีวิตอยู่บนเส้นด้ายของทฤษฎีเกมมาทั้งชีวิต—ความเสี่ยงคือวัตถุดิบชั้นดีที่ใช้ปรุงแต่งโอกาส "ลูเซีย หยิบตราประทับนั่นมา" ผมสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ถ้า 'มัน' ต้องการแทรกแซงระบบ ผมก็จะทำให้ระบบนี้เป็น 'ตัวตน' ที่มันไม่มีวันควบคุมได้... เราจะจดทะเบียนกิลด์ Zero ในนามของความว่างเปล่าที่ไม่มีใครกล้าครอบครอง" มือของเธอหยิบตราประทับสีดำสนิทวางลงบนโต๊ะสั่นไหว ผมกระแทกมันลงบนเอกสารอิเล็กทรอนิกส์พร้อมกับที่พื้นห้องหยุดสั่นอย่างกะทันหัน ราวกับว่าโลกทั้งใบกลั้นหายใจรอผลลัพธ์ของสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น [ระบบ: การจดทะเบียนสำเร็จ... กิลด์ 'Zero' ได้รับการรับรองภายใต้เงื่อนไขพิเศษ] [คำเตือน: โครงสร้างของกิลด์คุณถูกผูกติดกับ 'ความว่างเปล่า' (Void Authority)] ผมมองตัวเลขค่าสถานะที่พุ่งกระฉูดจนหน้าจอแทบพังทลาย ก่อนจะขยับรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ความเยือกเย็นเข้าครอบงำจิตใจ ผมไม่ได้กำลังสร้างกิลด์เพื่อล่ามอนสเตอร์หรือเก็บเกี่ยวทรัพยากรทั่วไป แต่ผมกำลังสร้าง 'หลุมดำ' ที่จะสูบกลืนระบบนี้ให้กลายเป็นทาสรับใช้ของผม "หึ... ในที่สุดก็เริ่มเข้าที่เข้าทางเสียที" ผมพึมพำขณะเดินไปที่หน้าต่างของตึกสำนักงานเก่าๆ ที่เราเช่าไว้ มองลงไปเบื้องล่าง เห็นเหล่าฮันเตอร์ระดับกลางกำลังเดินขวักไขว่ด้วยความหวังที่จอมปลอม พวกเขาไม่มีวันรู้เลยว่า ณ วินาทีนี้ บนตึกนี้ กฎเกณฑ์ของโลกกำลังถูกเขียนใหม่ ลูเซียเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอกลบกลิ่นอับของห้องทำงาน "จดทะเบียนเสร็จแล้ว แต่คนของสมาคมกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ เซโร่... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อแสดงความยินดี แต่มาเพื่อตั้งคำถามว่าทำไมกิลด์ไร้ชื่อถึงจู่ๆ ก็ข้ามขั้นตอนการตรวจสอบของสมาคมมาได้" "ปล่อยให้พวกเขามา" ผมหันกลับไปเผชิญหน้ากับเธอ "ยิ่งสมาคมสงสัยมากเท่าไหร่ อำนาจต่อรองของเราก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น เตรียมเอกสารรายชื่อสมาชิกชุดแรก... อย่าลืมใส่ชื่อคนที่ผมลิสต์ไว้ในไฟล์ลับด้วย" "คนที่ถูกเนรเทศออกไปเมื่อสองเดือนก่อนน่ะหรือ? คุณกำลังจะดึงเอาขยะพวกนั้นกลับมาในนามของ 'Zero'?" "ไม่ใช่ขยะ ลูเซีย... แต่เป็นจิ๊กซอว์ที่สมบูรณ์ที่สุด" ผมตอบพลางหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาปัดฝุ่น "ในตลาดที่ทุกอย่างมีการตีราคา สิ่งที่ไร้ราคาที่สุดมักจะเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดถึง และนั่นแหละคือกุญแจสู่ชัยชนะที่เบ็ดเสร็จ" เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่นและไร้มารยาท ผู้มาเยือนไม่ได้รอการอนุญาต บานประตูพังทลายลงด้วยแรงกระแทกจากทักษะเสริมพลังของใครบางคน ชายร่างใหญ่ในชุดสูทของสมาคมฮันเตอร์ก้าวเข้ามาพร้อมกับเหล่าผู้คุ้มกันอาวุธครบมือ สายตาของเขาจ้องมองมาที่ผมด้วยความเหยียดหยาม "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่... หรือจะเรียกว่า 'ไอ้ขยะเศษเหล็ก' ดีล่ะ?" ชายคนนั้นเหยียดยิ้ม "แกทำอะไรกับระบบทะเบียนกิลด์? ข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์สมาคมตอนนี้มันเละเทะจนใช้งานไม่ได้ และมันชี้มาที่นี่... ที่กิลด์กระจอกๆ ของแก" ผมขยับเนคไทให้เข้าที่อย่างช้าๆ ก่อนจะเดินผ่านลูเซียไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขาด้วยท่าทีที่สงบเงียบ ผมไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัว แม้แต่ลูเซียเองก็ยังอดทึ่งไม่ได้ในความนิ่งเฉยของผม "ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ผมเอ่ยเสียงเรียบ "ยินดีต้อนรับสู่กิลด์ Zero สถานที่ที่กฎหมายของสมาคมไม่มีอำนาจเหนือกว่าเจตจำนงของผม" ชายร่างใหญ่ชักดาบสั้นออกมา ท่ามกลางความเงียบที่กดดัน ลูเซียขยับตัวเตรียมพร้อม แต่ผมยกมือห้ามไว้ ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมัน ความมืดมิดที่ผมเพิ่งได้มาจากการแทรกแซงระบบเริ่มแผ่ซ่านออกจากปลายนิ้ว "แกคิดว่าแกเป็นใคร?" มันคำราม ผมยิ้มรับด้วยสายตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ผมเป็นจุดจบของพวกคุณทุกคน... และตอนนี้ กิลด์ของผมเพิ่งจะเริ่ม 'ล่า' อย่างเป็นทางการ" ทันใดนั้น แสงไฟในห้องดับพรึบลงพร้อมกับการปรากฏขึ้นของข้อความสีแดงฉานที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ—ไม่ใช่ข้อความจากระบบสมาคม แต่เป็นข้อความที่เขียนด้วยตัวอักษรโบราณที่ไม่มีใครในโลกนี้อ่านออก ยกเว้นผมคนเดียว... และประโยคที่ปรากฏขึ้นมานั้น ทำให้แม้แต่ผมเองยังต้องหยุดหายใจ [ยินดีด้วย... บัดนี้สัญญาเลือดแห่ง Zero ได้ถูกตอบรับโดย ‘ผู้กุมชะตากรรม’ ที่คุณเพิ่งสังหารไปเมื่อวานนี้] ผมชะงักกึกทันที หัวใจเต้นผิดจังหวะ—คนที่ผมจัดการไปเมื่อวาน? เป็นไปไม่ได้... ผมมั่นใจว่าไม่มีใครรอดจากน้ำมือของผมได้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับผมนะครับ หวังว่าท่านจะเตรียมใจรับความพลิกผันในตอนหน้าได้ดีครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่