การปะทะกับกลุ่มมาเฟีย

"ก้าวเท้าเข้ามาอีกก้าวเดียว แล้วคุณจะได้รู้ว่าเศษซากของพวกพ้องเมื่อวานนี้ถูกย่อยสลายไปอย่างไร้ร่องรอยในถังหมักกรดหลังร้านนั่น" น้ำเสียงของผมราบเรียบ เย็นเยียบราวกับคมมีดผ่าตัดที่เพิ่งผ่านการแช่แข็ง ลูเซียยืนกอดอกอยู่ข้างหลังผม สายตาของเธอหรี่ลงมองกลุ่มชายฉกรรจ์ห้าคนในชุดสูทราคาถูกที่พยายามข่มขวัญด้วยการวางมาดเหนือกว่า กลิ่นบุหรี่ราคาต่ำต้อยคละคลุ้งในอากาศ ตัดกับบรรยากาศที่เงียบสงัดภายในสำนักงานกิลด์ที่เพิ่งเริ่มก่อตั้ง หัวหน้ากลุ่มนักเลงที่ชื่อ 'บรูโน่' กระตุกยิ้มมุมปาก มือขวาของมันแตะที่ด้ามอาวุธข้างเอวอย่างใจเย็น "เซโร่... แกกำลังเล่นเกมที่แกไม่มีวันชนะ กิลด์กระจอกๆ อย่างแกมันก็แค่ขยะที่รอวันโดนกวาดล้าง อย่าคิดว่าการกำจัดลูกน้องของฉันไปแค่สองคนจะทำให้แกเป็นใหญ่ได้" ผมไม่ได้โต้ตอบในทันที ผมค่อยๆ วางถ้วยกาแฟเซรามิกสีขาวลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียงกระทบกันของมันดังชัดเจนในความเงียบราวกับเสียงระฆังเตือนภัย ผมประสานมือเข้าหากัน สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของบรูโน่โดยไม่กะพริบ นี่คือช่วงเวลาสำคัญ—ไม่ใช่การใช้กำลัง แต่เป็นการทำลายความมั่นใจของมัน "คนสองคนที่คุณพูดถึง... พวกเขาไม่ได้ตายเพราะความโกรธแค้นของผมหรอกครับบรูโน่" ผมเอ่ยขึ้นพลางลุกขึ้นช้าๆ เดินเข้าไปหาชายตรงหน้าด้วยท่าทีสงบนิ่ง "แต่พวกเขาตายเพราะความโง่เขลา และการตัดสินใจที่ผิดพลาดในการเลือกเจ้านายที่มองไม่เห็นแม้แต่หมากที่ตัวเองถืออยู่" บรูโน่ชะงัก ฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหาผมหยุดลงเพียงครู่ ลูเซียขยับตัวเล็กน้อย เตรียมพร้อมที่จะปลิดชีพใครก็ตามที่กล้าชักอาวุธ "คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงมั่นใจนัก?" ผมเดินอ้อมไปด้านหลังมัน พลางกระซิบที่ข้างหู "เพราะในขณะที่คุณกำลังข่มขู่ผม ผมได้โอนข้อมูลบัญชีธนาคารและหลักฐานการฟอกเงินของกลุ่มคุณให้แก่สมาคมฮันเตอร์เรียบร้อยแล้ว ในอีกไม่ถึงสามนาทีข้างหน้า หน่วยปฏิบัติการพิเศษจะมาเยือนที่นี่... ไม่ใช่เพื่อจับผม แต่เพื่อกวาดล้าง 'กากเดน' ที่กำลังก่อความวุ่นวายในเขตปกครองของพวกเขา" สีหน้าของบรูโน่เปลี่ยนไปทันที ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน เหงื่อเย็นผุดขึ้นตามไรผม มันหันขวับมามองผมด้วยความหวาดระแวง มือที่เคยจับด้ามอาวุธสั่นเทาเล็กน้อย "แก... แกโกหก!" มันคำราม แม้เสียงจะแฝงความตื่นตระหนก "ลองเช็คโทรศัพท์ของคุณดูสิครับ" ผมยิ้มบางๆ "ถ้าข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารไม่เด้งขึ้นมา ว่าเงินในบัญชีลับถูกอายัดไปจนหมดเกลี้ยง... ผมยินดีที่จะวางหัวบนเขียงให้คุณจัดการ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ บรูโน่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว นิ้วที่สั่นเทาของมันไถหน้าจออย่างรุนแรง ใบหน้าที่เคยแดงก่ำด้วยความโกรธค่อยๆ ซีดเผือดจนกลายเป็นสีขี้เถ้า เมื่อหน้าจอแสดงยอดเงินคงเหลือที่เป็นศูนย์... และข้อความแจ้งเตือนการตรวจสอบจากสมาคมเด้งขึ้นมาตามหลังทันที "แก... แกทำอะไรลงไป! ไอ้ปีศาจ!" บรูโน่ตะโกนลั่น มันถอยหลังกรูดไปชนกับลูกน้องของมันเอง "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพแบบที่สุภาพบุรุษพึงมี "ผมแค่เป็นนักวางแผนที่ดีเท่านั้นเอง กิลด์ของผมต้องการความสงบเพื่อเติบโต ส่วนพวกคุณ... ก็แค่ตัวแปรส่วนเกินที่ต้องถูกกำจัดออกจากสมการ" ผมผายมือไปที่ประตู "ออกไปซะ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจและส่งพวกคุณไปสมทบกับเพื่อนที่นอนอยู่ในถังกรดนั่นจริงๆ" บรูโน่และลูกน้องของมันวิ่งหนีออกไปอย่างทุลักทุเล ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด ลูเซียเดินเข้ามาใกล้ผม สีหน้าของเธอฉายแวววิตก "เซโร่ หลักฐานพวกนั้น... นายไม่มีทางได้มาง่ายๆ ภายในคืนเดียวแน่ นายกำลังเล่นกับไฟนะ" "ผมรู้ครับลูเซีย" ผมหันไปมองหน้าต่างบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของตัวเอง "แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่ามาเฟียพวกนั้นคือสิ่งที่ผมเห็นเมื่อเช้านี้..." ผมชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อนึกถึงใบหน้าของคนที่ผมจัดการไปเมื่อวาน ซึ่งตอนนี้กำลังยืนอยู่ในชุดสูทสีดำสนิท สะท้อนผ่านกระจกเงาที่ผมเพิ่งสังเกตเห็นจากเงาสะท้อนนอกหน้าต่าง ร้านกาแฟฝั่งตรงข้าม—ชายคนนั้นกำลังจ้องมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสยดสยอง ในมือของเขาถือถุงใส่หัวของชายสองคนที่ผมมั่นใจว่ากำจัดทิ้งไปแล้วจริงๆ เขาไม่ได้แค่รอดชีวิต แต่มันกำลังส่งสัญญาณบางอย่างที่ทำให้สันหลังผมเย็นวาบ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายกิลด์ที่ไม่มีคำว่าพ่ายแพ้นะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับสิ่งที่รออยู่ตอนถัดไปครับ