การลงทุนครั้งแรก

“คาร์ดินัลกำลังจะขุดทองใน ‘รอยแยกมิติหมายเลข 042’ ในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า ข่าวกรองนี้แม่นยำแค่ไหน ลูเซีย?” เสียงทุ้มต่ำของผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานใต้ดินที่ไร้แสงแดดส่องถึง ผมหมุนเหรียญเงินในมือเล่น จังหวะการหมุนของมันสม่ำเสมอราวกับจังหวะหัวใจที่ถูกโปรแกรมไว้ ลูเซียที่ยืนพิงผนังอยู่มุมห้องเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโฮโลแกรม ดวงตาคู่คมของเธอสะท้อนแสงสีฟ้าอ่อน เธอไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่ค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอแตะลงบนแผนที่ดิจิทัลของเขตแดนต้องห้าม “สายของเราในกิลด์คาร์ดินัลยืนยันแล้วครับ เซโร่ พวกเขาหลงกลตามคำลวงของตลาดมืดที่ปล่อยข่าวเรื่อง ‘แกนพลังงานเทพดารา’ ไปเรียบร้อยแล้ว กองกำลังระดับแนวหน้าของคาร์ดินัลจะเคลื่อนพลไปที่นั่นเพื่อชิงหน้าทำผลงาน” เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะแย้มยิ้มที่มุมปาก “แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือ... นั่นไม่ใช่รอยแยกเพื่อการฟาร์ม แต่มันคือกับดักมิติที่พังทลายลงตั้งแต่อดีต หากฝืนเข้าไป ไอเทมแรร์ที่พวกเขามุ่งหวังจะเป็นเพียงเศษเหล็กที่จะฝังกลบทุกคนลงในหลุมศพที่ไม่มีใครหาเจอ” ผมหยุดหมุนเหรียญในมือ เสียงกระทบของมันบนโต๊ะดังขึ้นเหมือนสัญญาณเตือนภัย “ดีมาก ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่ต้องลงแรงอะไรมากนัก นอกจากรอคอยให้พวกเขาสังเวยเลือดให้กับ ‘กิลด์จักรพรรดิไร้พ่าย’ ของเราในทางอ้อม” ผมลุกขึ้นยืน ร่างกายในชุดสูทสีเข้มจัดระเบียบให้เข้าที่ สายตามองไปยังทิศทางที่ตั้งของรอยแยกนั้น “การลงทุนครั้งแรกของเราไม่ใช่เงินตราหรือแรงงาน แต่มันคือ ‘เวลา’ และ ‘ความหายนะ’ ของคนอื่น เตรียมแผนการอพยพทรัพยากรส่วนเกินที่เรายึดมาได้จากคลังสำรองของคาร์ดินัลในคืนนี้ให้พร้อม เมื่อพวกเขาตื่นตระหนกจากความสูญเสียในรอยแยก นั่นคือจังหวะที่เราจะเข้าแทรกแซง” “คุณนี่มัน... เยือกเย็นเกินไปจริงๆ นะครับ” ลูเซียหัวเราะในลำคอ “พวกเขามองคุณเป็นแค่ฮันเตอร์ที่ไร้ค่าในวันนั้น แต่ตอนนี้คุณกำลังจะกลายเป็นคนที่ทำให้มหาอำนาจอย่างคาร์ดินัลสั่นคลอนถึงรากฐาน” “ความไร้ค่าคือเกราะกำบังที่ดีที่สุดครับ ลูเซีย เพราะไม่มีใครระวังภัยจากสิ่งที่พวกเขาเห็นว่าไม่มีตัวตน” ผมเดินนำเธอไปยังโถงทางเดิน แสงไฟจากหลอดนีออนสลัวๆ สะท้อนใบหน้าของผมที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึก ทุกก้าวที่เดินคือการคำนวณระยะห่างระหว่างความสำเร็จและความพินาศ ในโลกที่ถูกปกครองด้วยระบบเลเวลอัป ความแข็งแกร่งไม่ได้วัดกันที่พลังโจมตีเพียงอย่างเดียว แต่วัดกันที่ใครสามารถ ‘ควบคุม’ กระดานหมากนี้ได้เบ็ดเสร็จกว่ากัน เมื่อไปถึงห้องควบคุมส่วนกลาง ผมกดปุ่มเปิดจอภาพขนาดใหญ่ ภาพของเหล่าฮันเตอร์กิลด์คาร์ดินัลกว่าร้อยชีวิตกำลังจัดเตรียมอุปกรณ์หน้าปากทางเข้ารอยแยกมิติหมายเลข 042 ปรากฏขึ้น พวกเขากำลังฮึกเหิม รอยยิ้มแห่งความกระหายในไอเทมแรร์ฉาบอยู่บนใบหน้าของหัวหน้ากิลด์คาร์ดินัล “พวกเขากำลังก้าวเข้าไปสู่ขุมนรกด้วยความมั่นใจ” ผมพึมพำ “ลูเซีย สั่งการให้หน่วยข่าวกรองของเราเริ่มปล่อยข้อมูลชุดที่สอง... ทำให้คาร์ดินัลเชื่อว่า ‘ดันเจี้ยนระดับ S’ อยู่ลึกเข้าไปอีกขั้น เพื่อให้พวกเขาต้อนกองกำลังเข้าไปลึกขึ้นจนหมดทางถอย” “รับทราบค่ะ... เอ่อ ขอโทษทีครับ ผมเผลอติดนิสัยการพูดแบบเดิมไปหน่อย” ลูเซียรีบแก้คำพูดพลางค้อมศีรษะ ผมไม่ใส่ใจกับความผิดพลาดเล็กน้อยนั้น สายตายังคงจับจ้องที่หน้าจอ ไม่ใช่ด้วยความสะใจ แต่ด้วยความรู้สึกของผู้ดูแลบัญชีที่กำลังตรวจสอบตัวเลขกำไรขาดทุน “อย่าพลาดเด็ดขาด หากคาร์ดินัลล่มสลายลงในวันนี้ กิลด์จักรพรรดิไร้พ่ายจะมีช่องว่างให้แทรกตัวเข้าสู่ตลาดฮันเตอร์ระดับบน นี่คือจุดเริ่มต้นของการสะสมอำนาจที่แท้จริง” ทว่า ในขณะที่ภาพบนจอกำลังดำเนินไปถึงช่วงที่ฮันเตอร์คาร์ดินัลเริ่มก้าวข้ามขอบรอยแยกมิติ ความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้น... จู่ๆ แสงไฟในห้องควบคุมก็ดับวูบลง สัญญาณภาพจากรอยแยกหมายเลข 042 สั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยภาพของบุคคลหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าทางเข้าดันเจี้ยนนั้น—ไม่ใช่ฮันเตอร์จากคาร์ดินัล แต่เป็นหญิงสาวในชุดคลุมสีขาวสนิทที่ถือกล่องปริศนาไว้ในมือ เธอหันหน้ามามองตรงมาที่กล้องตรวจการณ์ของผม ราวกับรู้ว่าผมกำลังจ้องมองเธออยู่จากระยะทางหลายร้อยไมล์ ก่อนที่เธอจะขยับปากพูดโดยไร้เสียง แต่ผมกลับอ่านริมฝีปากของเธอได้อย่างชัดเจน ‘เซโร่... แกไม่ได้เป็นคนเดียวที่มองเห็นอนาคตหรอกนะ’ พร้อมกับประโยคนั้น พื้นดินใต้เท้าของผมก็สั่นสะเทือนรุนแรงจนแก้วน้ำบนโต๊ะแตกกระจาย และเสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนตัวก็ดังขึ้นในหัวของผมอย่างบ้าคลั่ง... สัญญาณเตือนที่บอกว่า ‘ระบบผู้กล้า’ ของผมถูกแทรกแซงโดยตัวตนที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่