แนวหน้าของสงคราม

กลิ่นอเลือดและคราบเขม่าดินปืนคละคลุ้งจนแสบจมูก เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวกลบเสียงคำรามของอสูรกายจากรอยแยกมิติระดับเอสเบรกที่แผ่ขยายออกอย่างไร้ความปรานี เบื้องหน้าคือแนวป้องกันสุดท้ายของมหานครแห่งนี้ แนวรบที่ถูกตราหน้าจากสภาฮันเตอร์ว่าเป็น "จุดตาย" ซึ่งไม่มีกิลด์ไหนกล้าเอาชีวิตสมาชิกเข้าแลก แต่สำหรับ "กิลด์ Zero" แล้ว คำว่า "เป็นไปไม่ได้" เป็นเพียงตัวแปรที่ยังไม่ได้ถูกใส่ลงในสมการ "อัตราการบุกของพวกมันเร็ວກว่าที่ประเมินไว้สามเปอร์เซ็นต์ครับ ท่านเซโร่" เสียงรายงานของลูเซียลอดผ่านอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กที่แนบอยู่กับใบหู น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบและควบคุมสติได้อย่างยอดเยี่ยม แม้ว่าเสียงระเบิดสนั่นหูจะดังเป็นระยะจนสะเทือนถึงบังกะรองรับการบัญชาการใต้ดินที่พวกเขายืนอยู่ เซโร่ไม่ได้หันกลับไปมอง เธอยังคงจดจ้องอยู่บนแผนที่โฮโลแกรมสามมิติที่ฉายภาพสนามรบกว้างใหญ่ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบสะท้อนแสงสีฟ้าจากตัวเลขสถิติที่วิ่งพล่านอย่างไม่หยุดหย่อน นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพื้นโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังบรรเลงบทเพลงแห่งความตายที่เขาเป็นผู้กำกับวง "ปล่อยให้พวกมันเข้ามาอีกร้อยเมตร" เซโร่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยือกเย็น และทรงอำนาจ "ให้หน่วยปืนใหญ่เวทมนตร์ยิงสกัดเฉพาะตัวที่แบกเกราะหนัก ส่วนพวกคล่องตัวสูง ให้เปิดช่องว่างทางด้านปีกซ้าย... ล่อให้พวกมันเข้ามาติดกับดักที่เราราบวงจรมานาไว้" "รับทราบค่ะ... เอ่อ รับทราบครับ" ลูเซียชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นเคยก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้เป็นทางการตามระเบียบวินัยที่เซโร่เคร่งครัด แม้เธอจะเป็นอดีตศัตรูตัวฉกาจ แต่ความเฉียบขาดในการคำนวณของชายผู้นี้ก็ทำให้เธอเรียนรู้ที่จะสยบยอมได้อย่างสนิทใจ "แต่ถ้าเราเปิดปีกซ้าย อัตราความเสียหายของแนวป้องกันแนวที่สองจะเพิ่มขึ้นสิบสองเปอร์เซ็นต์นะคะ... เอ๊ย เปอร์เซ็นต์นะครับ" เซโร่หันกลับมาสบตา เธอเห็นรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเขา รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข หากแต่เป็นความมั่นใจระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ที่น่ากลัว "สิบสองเปอร์เซ็นต์ที่แลกมาด้วยการกำจัดหัวหน้าฝูงระดับบอสในคราวเดียว เป็นตัวเลขที่คุ้มค่าแก่การลงทุน ลูเซีย" เซโร่ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะโฮโลแกรม มือปัดภาพขยายไปยังจุดพิกัดที่ระบุสถานะของสมาชิกกิลด์ Zero ที่ประจำการอยู่แนวหน้า "เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อตั้งรับ เรามาที่นี่เพื่อกวาดล้าง... และประกาศให้พวกสภาฮันเตอร์ได้เห็นว่า ใครคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ที่แท้จริงของสงครามครั้งนี้" บนสนามรบเบื้องบน ท่ามกลางฝุ่นตลบและเศษซากปรักหักพัง ฮันเตอร์แนวหน้าของกิลด์ Zero ไม่ได้มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย พวกเขาเคลื่อนไหวราวกับฟันเฟืองของจักรกลสังหารที่ไร้ความรู้สึก ทุกกระบวนท่า ทุกการประสานงาน ถูกฝึกฝนมาอย่างแม่นยำตามตำรากลยุทธ์ที่เซโร่เขียนขึ้น ไม่มีใครวิ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างไร้ทิศทาง และไม่มีใครถอยหนีโดยไม่ได้รับคำสั่ง ทุกชีวิตที่นี่คือทรัพยากรที่มีค่า และเซโร่คือผู้บริหารจัดการทรัพยากรเหล่านั้นไม่ให้สูญเปล่าแม้แต่หยดเดียว ตูมมม! แรงระเบิดมหาศาลสะท้อนสะเทือนไปทั่วบริเวณ เมื่อกับดักเวทมนตร์ที่ถูกฝังไว้ตามแผนทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ อสูรกายกลายพันธุ์นับร้อยตัวถูกกลืนกินด้วยเปลวเพลิงสีคราม แรงระเบิดทำลายล้างแนวหน้าของพวกมันจนแตกเป็นเสี่ยงๆ เปิดช่องให้หน่วยจู่โจมเคลื่อนที่เร็วของกิลด์ Zero เข้าประชิดและปิดฉากได้อย่างรวดเร็วราวกับผ่าซาก เสียงเชียร์และเสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกของเหล่าฮันเตอร์อิสระที่ถอยร่นมาตั้งหลักด้านหลังดังขึ้นระงม แต่สำหรับเซโร่แล้ว นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบทที่หนึ่งเท่านั้น เซโร่หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กขึ้นมา ขีดเขียนตัวเลขบางอย่างลงไปด้วยหมึกสีดำสนิท สายตายังคงไม่ละไปจากหน้าจอที่แสดงจำนวนมานาคงเหลือของแนวป้องกัน "ท่านเซโร่ครับ..." เสียงของหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนดังแทรกเข้ามาทางวิทยุ น้ำเสียงของเขาสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด "เราตรวจพบ... เราตรวจพบสัญญาณพลังงานแปลกปลอมขนาดมหึมาเคลื่อนที่มาจากใจกลางรอยแยกมิติครับ มัน... มันไม่ใช่ระดับเอสเบรกธรรมดา!" เซโร่หยุดมือที่กำลังเขียนทันที บรรยากาศภายในห้องบังคับการพลันลดฮวบลงจนเยือกเย็นราวกับอุณหภูมิติดลบ ลูเซียหันขวับมามองหน้าเขาโดยอัตโนมัติ "ระบุระดับพลังงาน" เซโร่เอ่ยสั่ง เสียงเรียบสนิทแต่กดดันจนคนฟังแทบหยุดหายใจ "มะ... ไม่สามารถระบุได้ครับ เกินขีดจำกัดการวัดของเครื่องมือ... และ... และ..." เสียงทางปลายสายขาดหายไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงโลหะฉีกขาดที่ดังสนั่น ก่อนที่สัญญาณทั้งหมดจะตัดขาดหายไปในพริบตา กลายเป็นความเงียบงันที่น่ากลัว หน้าจอโฮโลแกรมหลักกะพริบเป็นสีแดงฉาน แจ้งเตือนสถานะวิกฤตระดับสูงสุด พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ใหญ่โตมโหฬารกำลังพยายามผุดขึ้นมาจากนรกขุมลึกที่สุด เซโร่ถอดแว่นออกอย่างช้าๆ ใช้ผ้าเช็ดเลนส์เช็ดทำความสะอาดอย่างใจเย็น ท่าทีที่สุขุมสวนทางกับหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างสิ้นเชิง เขาสวมแว่นกลับเข้าที่เดิม แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับลูเซียที่ใบซีดเผือด "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวจริง จะมาร่วมวงสนทนากับเราเร็วกว่าที่คาดไว้นะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ