วันแห่งหายนะ

นิ้วเรียวยาวของเซโร่เคาะลงบนพื้นโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียง "ก๊อก... ก๊อก..." นั้นดังก้องกังวานในห้องบัญชาการหลักของกิลด์เซโร่-ซัม บรรยากาศรอบตัวเขาเงียบงันจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของความตึงเครียด สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้า—ร่างของหญิงสาวผมสีเงินยวง ผู้ซึ่งควรจะสลายกลายเป็นธุลีไปตั้งแต่สงครามดันเจี้ยนระดับ S เมื่อสามเดือนก่อน "เธอ... ยังไม่ตายหรอกเหรอครับ ลิลิน" คำถามนั้นถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตกใจ มีเพียงความสงสัยเชิงคำนวณราวกับกำลังมองดูสมการคณิตศาสตร์ที่ผิดพลาดแต่สามารถแก้ไขได้ ลิลินแย้มรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เคยทำให้เธอได้ฉายาว่า 'เทพธิดาน้ำแข็ง' แต่ในยามนี้มันกลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายความตายที่น่าสะพรึงกลัว "ความตายไม่ใช่จุดจบหรอกค่ะ... เอ่อ สำหรับฉันแล้ว มันเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นใหม่ต่างหากล่ะคะ ท่านเซโร่" ลิลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ติดจะเย้ยหยันเล็กน้อย ลูเซียที่ยืนอยู่เบื้องขวาของเซโร่ขยับตัวเล็กน้อย มือเรียวแตะอยู่ที่ด้ามจับมีดสั้นข้างเอว ดวงตาคมกวาดมองสำรวจร่องรอยพลังงานมานาสีม่วงเข้มที่แผ่ออกมาจากร่างของลิลิน มันไม่ใช่มานาของมนุษย์ฮันเตอร์ทั่วไป แต่มันคือ "ร่องรอยของระบบผู้สร้าง" ที่พวกเขากำลังตามหา "ระวังตัวด้วยครับเซโร่ พลังงานรอบตัวเธอกำลังบิดเบือนสนามแม่เหล็กของฐานทัพเรา" ลูเซียกระซิบเตือน น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าเต็มไปด้วยความระแวกระวังขั้นสูงสุด เซโร่ไม่ได้ขยับหนี เขายังคงนั่งไขว่ห้าง ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งชั่วอึดใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่หาได้ยากยิ่ง "เข้าใจแล้วครับ... ที่แท้เธอก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกชุบชีวิตขึ้นมาเพื่อส่งสัญญาณสินะครับ" เซโร่พูดยังไม่ทันขาดคำ พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับโลกทั้งใบกำลังคำรามด้วยความเจ็บปวด ครืนนน—! แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้มาจากแผ่นดินไหวธรรมดา มันคือแรงกดดันจากมิติที่ฉีกขาด หน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ของห้องบัญชาการที่มองเห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงทั้งเมืองค่อยๆ เกิดรอยร้าวเป็นรูปใยแมงมุม ลิลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนที่ร่างของเธอจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำและหายลับไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย "ท่านเซโร่ครับ! ตรวจพบค่าความผันผวนของมานาเกินขีดจำกัดสูงสุดในรอบศตวรรษ!" เสียงรายงานจากระบบแจ้งเตือนภัยดังลั่นห้อง เซโร่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สูทสีดำสนิทไร้รอยยับสะท้อนแสงไฟนีออนสีฟ้าจากแผงควบคุม เขาเดินไปที่กระจกบานใหญ่ที่บัดนี้แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ สายตาของผู้นำกิลด์อันดับหนึ่งกวาดมองออกไปเบื้องนอก และสิ่งที่เขาเห็น ทำให้แม้แต่สมองที่คำนวณทุกอย่างได้อย่างแม่นยำของเซโร่ ถึงกับชะงักงันไปชั่ววินาที ท้องฟ้าสีครามยามบ่ายถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแผลเป็นสีแดงฉานนับหมื่นแห่งทั่วผืนฟ้า โลกไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับดันเจี้ยนแตก (Break) แบบที่เคยเป็นมา แต่นี่คือ "ประตูมิติยักษ์" ขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้นพร้อมกันทั่วทุกมุมโลก ไม่ว่าจะเป็นนิวยอร์ก, โตเกียว, ลอนดอน หรือแม้แต่ใจกลางมหานครแห่งนี้ แรงกดดันระดับภัยพิบัติแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกเหล่านั้น จนฮันเตอร์แรงค์ S หลายคนที่ประจำการอยู่ด้านนอกต่างคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว "นี่มัน... เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย..." ลูเซียพึมพำออกมา สีหน้าของเธอซีดเผือกเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมา เซโร่หันกลับมามองหน้าคู่คิดของตน แววตาของเขากลับมาเยือกเย็นและสงบนิ่งอย่างรวดเร็วราวกับถูกตั้งโปรแกรมไว้ ความโกลาหลข้างนอกไม่ได้ทำให้เขาตื่นตระหนก ตรงกันข้าม... มันคือเกมกระดานใหม่ที่เขาต้องเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ "ลูเซียครับ ติดต่อสภาฮันเตอร์นานาชาติทันที แจ้งประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินระดับสีแดงขั้นสูงสุด... บอกให้พวกเขารู้ว่า สงครามแย่งชิงบัลลังก์โลก ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้วครับ" เซโร่สั่งการด้วยน้ำเสียงทรงพลังและเด็ดขาด ในวินาทีที่เขากล่าวจบ ประตูมิติยักษ์ใจกลางเมืองเบื้องล่างก็ส่งเสียงคำรามกึกก้อง กองทัพมอนสเตอร์รูปร่างประหลาดที่มนุษย์ไม่เคยพบเห็นมาก่อนนับแสนตัวเริ่มทะยานพุ่งทะลวงออกมาจากรอยแยก และท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงกรีดร้องของผู้คน เงาดำร่างหนึ่งที่มีปีกสีดำขนาดมหึมาและดวงตาสสีแดงฉานกำลังกางปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้า มันจ้องมองมาตรงมาที่ตึกบัญชาการกิลด์เซโร่-ซัม ราวกับกำลังส่งสารท้าทายโดยตรงมายังชายผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ