มิตรภาพที่แท้จริง

“นายไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าฉันหรอกใช่ไหม?” ผมถามขึ้นพลางวางแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงของมันกระทบพื้นผิวเกิดเป็นเสียงกังวานที่บาดลึกในความเงียบ ร่างที่นั่งอยู่ตรงข้ามผม—ชายที่มีใบหน้าเดียวกับผมทุกตารางนิ้ว ทว่าในดวงตานั้นกลับเต็มไปด้วยรอยร้าวของกาลเวลาที่ผมไม่เคยสัมผัส—เขายกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ผมจำได้แม่น เพราะนั่นคือสิ่งที่ผมมักจะทำเมื่อพบเจอ 'ตัวหมาก' ที่น่าสนใจ “ฆ่า?” เขาทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “การฆ่าตัวเองในเส้นเวลาที่ยังมีโอกาสไปถึงจุดสูงสุด... มันเป็นเรื่องที่ไร้ประสิทธิภาพที่สุดเท่าที่ผมเคยคำนวณมาเลยนะ เซโร่” บรรยากาศในห้องโถงกิลด์ชั้นในที่ควรจะปลอดภัย กลับหนักอึ้งราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมด ลูเซียที่ยืนอยู่ข้างกายผมวางมือลงบนด้ามดาบสั้นของเธอโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของเธอกวาดมองอีกฝ่ายด้วยความระแวดระวังขั้นสูงสุด เธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่า 'ความเป็นไปได้' ที่ตัวตนจากอีกเส้นเวลาจะปรากฏขึ้นนั้นต่ำกว่าศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ “ถ้าอย่างนั้น... การมาปรากฏตัวของนายในตอนนี้คือข้อผิดพลาดของระบบ หรือเป็นความตั้งใจของโชคชะตาที่กำลังเล่นตลกกันแน่?” ผมถามต่อ พลางประสานมือเข้าหากันอย่างใจเย็น อีกฝ่ายไม่ตอบในทันที เขาปล่อยให้ความเงียบทำงานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตาไปรอบห้องโถงที่รายล้อมไปด้วยตราสัญลักษณ์ของ ‘Zero-Sum Guild’ ที่เริ่มขยายอิทธิพลไปทั่วโลก “นายสร้างมันขึ้นมาได้เร็วกว่าที่ผมเคยทำ... ในโลกของผม กิลด์นี้คือซากปรักหักพังที่ถูกเหยียบย่ำ แต่ที่นี่ นายทำให้มันกลายเป็นจักรวรรดิที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย” เขาหยัดกายลุกขึ้น กลิ่นอายความตายจางๆ แผ่ออกมาจากตัวเขา มันเป็นกลิ่นของสนามรบที่ไม่มีวันสิ้นสุด “ผมมาที่นี่เพื่อส่งคำเตือน ไม่ใช่เพื่อสู้” เขาเดินเข้ามาใกล้ผมจนได้กลิ่นไอความเย็นยะเยือก “เส้นทางที่นายกำลังเดินไป มันมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ และมิตรภาพที่นายคิดว่าสร้างขึ้นจากผลประโยชน์เหล่านั้น... สักวันหนึ่งมันจะถูกทดสอบด้วยความจริงที่โหดร้ายที่สุด” ลูเซียขยับตัวก้าวเข้ามาขวาง “คุณเป็นใครกันแน่? และคุณเอาสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องมิตรภาพกับพวกเรา?” ชายคนนั้นหยุดกึก เขาหันไปมองลูเซียด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็ง “ลูเซีย... ในโลกที่ผมจากมา เธอคือคนแรกที่ทรยศผมในวันที่ผมเหลือเพียงตัวคนเดียว แต่ในที่นี้... เธอคือคนที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องกิลด์ที่นายสร้างขึ้น นั่นคือความแตกต่างที่ผมยอมรับ” คำพูดนั้นทำเอาลูเซียชะงัก เธอเบิกตากว้าง ความมั่นใจที่เคยมีสั่นคลอนไปชั่วขณะ ส่วนผม... ผมสัมผัสได้ถึงความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้คำโกหก หากคนผู้นี้คือตัวผมจริง เขากำลังพยายามบอกอะไรบางอย่างผ่านเงื่อนไขของ 'ความสัมพันธ์' ที่ผมไม่เคยให้ความสำคัญมาก่อน “มิตรภาพที่แท้จริงไม่ใช่เรื่องของตัวเลข” ชายคนนั้นกล่าวต่อ “แต่มันคือการยอมรับว่า ต่อให้เราจะเก่งกาจแค่ไหนในฐานะจักรพรรดิ แต่ในฐานะมนุษย์... เราย่อมต้องการใครสักคนที่คอยดึงเรากลับมาจากความมืดมิด” เขายื่นมือออกมาเบื้องหน้า ผมมองฝ่ามือนั้น มือที่มีรอยแผลเป็นแบบเดียวกับผมเป๊ะ ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นผ่านร่าง นี่คือการเผชิญหน้ากับอดีตที่บิดเบี้ยวและอนาคตที่ยังไม่เกิด “ถ้านายอยากให้กิลด์นี้ยืนยง...” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “จงหยุดคำนวณทุกอย่างด้วยตรรกะ แล้วเริ่มเปิดใจให้กับพวกพ้องที่นายดึงเข้ามา... เพราะในวันที่ระบบล่มสลาย และความสามารถระดับผู้กล้าของนายไม่เพียงพอที่จะแก้ไขความผิดพลาด สิ่งเดียวที่จะปกป้องนายได้ ก็คือสิ่งที่นายมองข้ามไปตลอดเวลา” ผมสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในน้ำเสียงของเขา ไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากแห่งความเยือกเย็น ผมยื่นมือออกไปคว้ามือเขาไว้ สัมผัสที่ส่งผ่านถึงกันนั้นเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง แต่กลับมีความอบอุ่นของจิตวิญญาณที่เหนื่อยล้ามาแสนนาน ทว่าในวินาทีที่มือของเราสัมผัสกัน ระบบที่เคยเงียบสงบในหัวของผมกลับส่งเสียงแจ้งเตือนอย่างบ้าคลั่ง: *‘คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงของเส้นเวลาที่ไม่ได้รับอนุญาต... ร่างต้นกำเนิดกำลังจะถูกลบ!’* ร่างของชายผู้นั้นเริ่มโปร่งแสงขึ้นอย่างรวดเร็ว เขายิ้มให้ผม—เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา “เซโร่... จดจำความรู้สึกนี้ไว้ให้ดีนะ ความรู้สึกที่ว่า นายไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไป” ก่อนที่ร่างของเขาจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้า เขาได้ทิ้งบางอย่างไว้ในมือของผม มันเป็นเหรียญตราโลหะเก่าคร่ำคร่าที่มีสัญลักษณ์ของกิลด์ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เมื่อผมพลิกดูด้านหลัง ผมกลับต้องหยุดหายใจกับข้อความที่สลักไว้ด้วยเลือด *‘กิลด์ที่จะถูกทำลายในอีก 48 ชั่วโมงข้างหน้า... คือที่ที่พวกเขารอให้นายไปช่วย’* ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมและร่วมเป็นส่วนหนึ่งของกิลด์จักรพรรดิไร้พ่ายนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่