ความลับที่เริ่มถูกเปิดเผย

“คุณคิดว่ารอยแตกมิตินี้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติจริงๆ งั้นหรือครับ ลูเซีย?” ผมถามขณะวางศิลาเรืองแสงสีม่วงหม่นลงบนโต๊ะทำงานที่ทำจากหินแกรนิตสลักอักขระกันเวท เสียงของผมเรียบเฉย แต่อุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวของกิลด์ 'Zero-Sum' ดูเหมือนจะลดต่ำลงจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ลูเซียที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่เธอกำลังใช้นิ้วเรียวบางลูบไปตามพื้นผิวที่ขรุขระของศิลาอย่างละเอียดถี่ถ้วน “ถ้าฉันบอกว่ามันคือ 'รอยเย็บ' คุณจะเชื่อไหมคะ... เอ้อ ขอโทษค่ะ ผมหมายถึง คุณจะเชื่อไหมครับ” ลูเซียชะงักคำพูดก่อนจะแก้ไขสรรพนามตามข้อตกลงของเรา เธอขยับแว่นสายตากรอบเงินเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกริบของเธอกำลังวิเคราะห์รูปแบบการไหลเวียนของมานาที่ฝังอยู่ในหินก้อนนั้น “มันไม่ใช่หินที่เกิดจากดันเจี้ยนทั่วไป แต่มันคือแผงวงจรมานาขนาดมหึมา ที่ถูกฝังไว้ใต้เปลือกโลกเพื่อคอยบงการความถี่ของการปรากฏตัวของพวกมอนสเตอร์” ผมหรี่ตาลง การคาดการณ์ของผมได้รับการยืนยันทีละน้อย หากทฤษฎีนี้เป็นจริง โลกทั้งใบที่ฮันเตอร์กำลังแย่งชิงทรัพยากรกันอยู่นี้ ก็เป็นเพียงห้องทดลองขนาดใหญ่ที่มี 'ใครบางคน' คอยเปิดปิดสวิตช์ไฟอยู่เบื้องหลัง “สถาปนิก...” ผมพึมพำ คำนี้แล่นเข้ามาในหัว “ถ้ามันเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาจริงๆ เป้าหมายของพวกมันคืออะไร การลดจำนวนประชากร? หรือการฟาร์มพลังงานจากชีวิตของเหล่าฮันเตอร์ที่สังเวยไปในดันเจี้ยน?” ลูเซียเงียบไปครู่หนึ่ง เธอลุกขึ้นเดินไปที่แผนที่โลกที่แสดงจุดกำเนิดดันเจี้ยนระดับ S ทั่วทุกมุมโลก นิ้วชี้ของเธอชี้ไปยังจุดเชื่อมโยงที่ไม่มีใครเคยสังเกตเห็นมาก่อน “ดูสิครับเซโร่ ถ้าเราลากเส้นเชื่อมจุดปรากฏตัวของดันเจี้ยนเหล่านี้เข้าด้วยกัน มันไม่ใช่การสุ่ม แต่มันคือรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อน มันคือตราประทับ... ตราประทับที่ใช้ล็อกกรงขังใบนี้เอาไว้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเงินหรือชื่อเสียงในวงการฮันเตอร์อีกต่อไปแล้ว แต่นี่คือการเผชิญหน้ากับอำนาจมืดที่บงการชะตากรรมของมนุษยชาติ “เราต้องขุดให้ลึกกว่านี้” ผมพูดพลางลุกขึ้นยืน นัยน์ตาของผมสะท้อนแสงจากศิลาที่สั่นไหว “ลูเซีย เตรียมเอกสารลับของกิลด์พันธมิตรที่เราเพิ่งแทรกซึมเข้าไปได้ ผมต้องการรู้ว่าทำไมตระกูลใหญ่ถึงยอมจ่ายเงินมหาศาลเพื่อกว้านซื้อพื้นที่ในเขตที่ดันเจี้ยนเคยยุบตัวลงไปแล้ว” ลูเซียพยักหน้า เธอหยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมาจากกระเป๋ามิติ แต่ก่อนที่เธอจะส่งมันให้ผม สัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งอาคารกิลด์ กระจกหน้าต่างห้องทำงานแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงอัดอากาศมหาศาลจากภายนอก เราทั้งสองรีบหลบเข้าหลังที่กำบังทันที ผมหยิบดาบประจำตัวที่ทำจากโลหะผสมพิเศษออกมา ในขณะที่ลูเซียเตรียมร่ายเวทป้องกันขั้นสูงสุด “มีผู้บุกรุก!” ลูเซียตะโกนผ่านเสียงไซเรน “และไม่ใช่คนธรรมดา... มานาของมันหนาแน่นจนบิดเบือนพื้นที่รอบตัวเราได้!” ผมก้าวออกมาเผชิญหน้ากับช่องว่างที่ฉีกขาดกลางห้องทำงาน ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางฝุ่นควันและแสงสีฟ้าที่วูบไหว มันสวมชุดคลุมสีเทาไร้ใบหน้า ในมือถือคัมภีร์หนังมนุษย์ที่สลักชื่อของผมเอาไว้ “เซโร่... หัวหน้ากิลด์ Zero-Sum” เสียงของมันดังก้องในหัวเหมือนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า “คุณเข้าใกล้ความลับที่ควรตายไปพร้อมกับผู้สร้างมากเกินไปแล้ว” ชายชุดคลุมยื่นมือออกมา แสงสีขาวสว่างจ้าพุ่งออกจากฝ่ามือ มันไม่ใช่เวทมนตร์โจมตีปกติ แต่มันคือ 'คำสั่งลบข้อมูล' ที่พุ่งตรงมายังตำแหน่งที่ผมยืนอยู่ ผมรีบใช้ทักษะ [คำนวณทิศทาง] เบี่ยงตัวหลบในเสี้ยววินาที แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ใต้ชุดคลุมของมัน—ไม่ใช่ร่างกาย แต่เป็นฟันเฟืองจักรกลที่ขยับเขยื้อนอย่างเป็นจังหวะเหมือนหัวใจ มันคือหุ่นยนต์ หรือเครื่องจักรสังหารที่ถูกสร้างขึ้นในยุคก่อนประวัติศาสตร์ และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาเชิงกลของมันกำลังจ้องมองมาที่ล็อกเก็ตที่ผมได้รับมาจากศพของฮันเตอร์คนแรกที่ผมเคยฆ่าในอดีต "นั่น..." มันหยุดชะงัก น้ำเสียงของมันเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่ไร้อารมณ์ "กุญแจที่หายไป... ทำไมถึงไปอยู่ในมือของคนชั้นต่ำอย่างแกได้?" ผมกระชับดาบในมือแน่น หัวใจเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง แม้ความตายจะอยู่ตรงหน้า แต่ในใจกลับคำนวณทางรอดออกเป็นร้อยรูปแบบ หากนี่คือบททดสอบเพื่อก้าวสู่ความจริงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ผมก็พร้อมจะทลายกำแพงนี้ด้วยมือของผมเอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับแผนการที่ไร้ช่องโหว่ของผมในตอนนี้นะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่