การทดสอบจากกิลด์ยักษ์ใหญ่

“คุณยังกล้ากลับมาที่นี่อีกงั้นหรือ… คิริว” เสียงของผมเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยไอเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องประชุมกิลด์ Zero ดูหนักอึ้งขึ้นถนัดตา ชายตรงหน้าสวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าที่เคยเป็นฝันร้ายในอดีตของผมยามนี้กำลังคลี่ยิ้มอย่างผู้มีชัย เขาคือคนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและทอดทิ้งผมให้ตายในดันเจี้ยนระดับ S เมื่อสามปีก่อน “นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้พบกัน เซโร่” คิริวโน้มตัวลงบนโต๊ะไม้สัก แววตาของเขาซ่อนความเย้ยหยันเอาไว้ภายใต้กรอบแว่นราคาแพง “ผมไม่ได้มาในฐานะศัตรู แต่มาในฐานะ ‘ตัวแทน’ ของสมาพันธ์ฮันเตอร์อันดับหนึ่ง พวกเขาเริ่มกังวลแล้วว่ากิลด์เล็กๆ ที่เกิดจากเศษซากอย่างคุณ กำลังก้าวข้ามเส้นที่ควรจะเป็น” ลูเซียที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้ขยับเขยื้อน เธอเพียงแค่วางปากกาลงอย่างช้าๆ เสียงกระทบของมันก้องกังวานท่ามกลางความเงียบ “กังวลหรือว่า... กลัวจะเสียตำแหน่งเบอร์หนึ่งของโลกไปกันแน่คะ... อ๊ะ ขอโทษที ผมลืมตัวไปหน่อย” ลูเซียยิ้มที่มุมปาก เธอกำลังเล่นสนุกกับการยั่วโมโหผู้มาเยือน ผมมองคิริวด้วยสายตาที่วิเคราะห์ทุกอนูความเคลื่อนไหว กล้ามเนื้อใบหน้าของเขาตึงขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกจี้จุดตาย การที่เขาถูกส่งมาที่นี่หมายความว่า ‘กิลด์ไคเซอร์’ สมาพันธ์เบอร์หนึ่งของโลกเริ่มรับรู้ถึงการเติบโตที่ผิดปกติของ Zero แล้ว “จำนวนเงินที่พวกคุณเสนอมาให้ผมยุบกิลด์ทิ้ง” ผมเอ่ยขึ้นพลางเลื่อนเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าไปให้เขา “มันไม่พอกับค่าเสียเวลาที่ผมต้องเสียไปกับการคุยกับคนทรยศหรอกนะครับ” คิริวหัวเราะหึในลำคอ “คุณยังเย่อหยิ่งเหมือนเดิมเลยนะ แต่จงจำไว้เถอะเซโร่ โลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความแค้น แต่มันขับเคลื่อนด้วย ‘อำนาจ’ และ ‘ทรัพยากร’ ถ้าคุณไม่ยอมรับข้อเสนอ เราก็มีวิธีอื่นที่จะทำให้กิลด์ของคุณกลายเป็นเพียงแค่ชื่อในบันทึกที่ไม่มีใครอยากจดจำ” “อำนาจงั้นหรือครับ?” ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินอ้อมไปหยุดอยู่ด้านหลังของเขา กลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาทำให้ผมรู้สึกคลื่นไส้ แต่ผมยังคงคุมอารมณ์ไว้อย่างสมบูรณ์ “คนที่คิดว่าตัวเองมีอำนาจ มักจะลืมไปว่าหมากที่วางอยู่บนกระดาน ไม่ได้มีแค่พวกคุณที่ขยับได้” ผมวางมือลงบนบ่าของเขาเบาๆ แต่กดน้ำหนักลงไปจนเห็นได้ชัดว่าเขากำลังฝืนเกร็งไหล่ “คิริว คุณจำไม่ได้หรือว่าทำไมผมถึงรอดชีวิตกลับมาจากดันเจี้ยนวันนั้นได้? ไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่เพราะผมเรียนรู้วิธีการทำลายสิ่งที่คิดว่าตนเองแข็งแกร่งที่สุดยังไงล่ะ” “ขู่ผมหรือ?” เขาหันกลับมามองด้วยแววตาวาวโรจน์ “เปล่าครับ ผมแค่กำลังเตือนในฐานะเพื่อนเก่า” ผมโน้มหน้าลงไปใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของเขา “ว่ากิลด์ไคเซอร์ที่หนุนหลังคุณอยู่... กำลังจะเสียพันธมิตรที่สำคัญที่สุดไปภายในไม่ถึงสิบนาทีนี้” ลูเซียกดปุ่มบนแท็บเล็ต หน้าจอโฮโลแกรมกลางห้องแสดงกราฟหุ้นของบริษัทในเครือกิลด์ไคเซอร์ที่กำลังดิ่งพสุธาอย่างรุนแรง ข้อมูลภายในที่ถูกแฮกจากเซิร์ฟเวอร์ลับของพวกเขากำลังถูกปล่อยออกสู่สาธารณะโดยไม่สามารถหยุดยั้งได้ คิริวหน้าถอดสี มือของเขาสั่นระริกขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู “นี่แก... แกทำอะไรลงไป!” “ผมแค่คืนกำไรให้สังคมน่ะครับ” ผมเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเอง พลางจิบชาที่เย็นชืด “และถ้าคุณยังไม่อยากเห็นชีวิตที่เหลือของคุณจบลงในคุกที่ลึกที่สุดของสมาคม ก็รีบไสหัวไปก่อนที่ลูกน้องของผมจะเปลี่ยนใจไม่ปล่อยให้คุณกลับออกไปง่ายๆ แบบนี้” คิริวรีบลุกขึ้นคว้าเอกสารและโทรศัพท์วิ่งออกไปจากห้องประชุมด้วยท่าทีลนลาน ประตูห้องถูกปิดลงจนเกิดเสียงดังสนั่น ลูเซียถอนหายใจยาวก่อนจะหันมามองผม “คุณเล่นแรงเกินไปหรือเปล่าคะเซโร่? กิลด์ไคเซอร์ไม่ปล่อยเราไว้แน่” “มันไม่มีทางเลือกอื่นหรอกลูเซีย” ผมตอบพลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นยอดตึกของกิลด์คู่แข่งอยู่ไกลๆ “เราต้องทำให้พวกเขารู้ว่า ใครคือผู้คุมเกมตัวจริง” ทว่า ในจังหวะที่ผมกำลังจะหันกลับมาหาลูเซีย แสงไฟภายในห้องประชุมกลับดับวูบลงโดยไม่มีสาเหตุ ระบบป้องกันภัยของกิลด์ส่งเสียงเตือนดังลั่นสนั่นหวั่นไหว จอโฮโลแกรมที่เพิ่งดับไปกลับสว่างขึ้นอีกครั้งด้วยสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยรอยเลือดดิจิทัลว่า ‘ขอบใจที่เปิดประตูให้คนผิด... คืนนี้พวกเราถึงจะเริ่มเกมที่แท้จริง’ ประตูห้องประชุมถูกเปิดออกอย่างช้าๆ เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางความมืดมิด ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีเทาคุ้นตา กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาทำให้ผมและลูเซียต้องชะงักไปชั่วขณะ เพราะมันเป็นพลังที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตนี้... พลังที่เหนือกว่าฮันเตอร์ระดับ S ทุกคนที่ผมเคยรู้จัก! เขาวางกล่องสีดำสนิทลงบนโต๊ะก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด “เซโร่... นายไม่ได้รอดมาคนเดียวหรอกนะ” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของกิลด์ Zero ครับ