ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัว

“ถ้าจะเก็บหลักฐานมาแฉกันขนาดนี้ ทำไมไม่ส่งไปให้ตำรวจแทนที่จะส่งมาให้ฉันดูคะ เมย์?” รินรดาสะบัดเสียงถาม มือบางสั่นเทาขณะวางสมาร์ทโฟนเครื่องหรูลงบนโต๊ะเขียนแบบ เสียงดังกระทบพื้นผิวไม้ระแนงสั่นสะเทือนไปถึงหัวใจที่กำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ ภาพถ่ายพิมพ์เขียวโครงการตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ธันวาแอบอ้างสิทธิ์ในผลงานของกวินทร์ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ เหมือนรอยร้าวที่กำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ในใจของเธอ “ฉันแค่อยากให้แกเห็นว่าผู้ชายที่แกกำลัง ‘แอบคุย’ อยู่เนี่ย เขาถูกทำร้ายด้วยคนประเภทไหน” เมย์ถอนหายใจยาว วางแก้วชาลงพลางมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาคาดคั้น “ริน... อย่าบอกนะว่าแกยังจะเลือกเชื่อใจธันวาอีก” รินรดาไม่ตอบ เธอหันไปมองหน้าต่างสตูดิโอที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากโต๊ะทำงานที่เปิดทิ้งไว้ กวินทร์... ผู้ชายปากร้ายที่ชอบเรียกเธอว่า ‘คุณหมอฝึกหัด’ เพราะเธอชอบแบกอุปกรณ์เย็บโมเดลไปไหนมาไหนด้วยราวกับหมอพกเครื่องมือผ่าตัด เขาคนนั้นน่ะหรือที่ต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชทสีเขียวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ รินรดากลั้นหายใจ หน้าจอแสดงชื่อผู้ส่งคือ ‘Gawin_TheEngineer’ ‘เลิกเรียนแล้วทำไมยังไม่ถึงหอ? หรือว่าแอบไปเดทกับไอ้รุ่นพี่นั่นที่สตูดิโออีก?’ ข้อความห้วนๆ ที่แฝงความน้อยใจอย่างปิดไม่มิดทำให้มุมปากของรินรดากระตุกขึ้นเล็กน้อย เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ตอบกลับด้วยหัวใจที่เต้นรัว ‘ใครกันแน่ที่แอบไปเดท? อย่ามาใส่ร้ายกันนะคะวิศวกรขี้งอน’ กวินทร์ตอบกลับในเสี้ยววินาที ราวกับเขานั่งเฝ้าหน้าจอรอเธออยู่ ‘ผมไม่ได้งอน แค่ห่วง... วันนี้เห็นมันเดินวนเวียนแถวตึกถาปัตย์ เลยไม่อยากให้คุณอยู่คนเดียว ถ้าว่างแล้วตอบกลับด้วย ผมจะไปรับ’ รินรดาเม้มปากแน่น ความอบอุ่นไหลซ่านเข้าสู่หัวใจอย่างห้ามไม่ได้ กวินทร์อาจจะปากจัด ขวานผ่าซาก และชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ แต่เขาก็ไม่เคยล้ำเส้น และทุกครั้งที่เธอรู้สึกแย่ เขามักจะปรากฏตัวขึ้นพร้อมกาแฟเย็นๆ หรือไม่ก็ข้อความกวนประสาทที่ทำให้เธอหลุดยิ้มได้เสมอ “แกยิ้มอะไรน่ะริน?” เมย์ชะโงกหน้าเข้ามา “คุยกับกวินทร์อยู่ใช่ไหม? อย่าบอกนะว่าแกเริ่มหวั่นไหวกับมันแล้ว” “ฉันแค่... รู้สึกว่าเขาก็ไม่ได้แย่อย่างที่ใครๆ คิดหรอกค่ะ” รินรดาตอบเสียงแผ่ว “เขาเป็นคนตรงไปตรงมา และความตรงไปตรงมานั่นแหละที่ทำให้ฉันอยากรู้ว่าภายใต้ท่าทีแข็งกระด้าง เขาซ่อนอะไรไว้ข้างในบ้าง” “ระวังเถอะ ความอยากรู้อยากเห็นมันจะเป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย” เมย์เตือน แต่รินรดาไม่ฟังแล้ว เธอกำลังหลงใหลในความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นผ่านตัวอักษรเหล่านั้น คืนนั้น รินรดานอนไม่หลับ เธอเปิดอ่านแชทเก่าๆ ที่กวินทร์ส่งมาซ้ำไปซ้ำมา มันไม่ใช่แค่คำบอกรักหวานเลี่ยน แต่มันคือการแลกเปลี่ยนเรื่องราวความฝัน ความกดดันจากครอบครัววิศวกรที่คาดหวังให้เขาสืบทอดบริษัท ทั้งหมดนั้นทำให้เธอเห็น ‘ตัวตน’ ที่แท้จริงของเขา *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูระเบียงห้องพักทำให้รินรดาสะดุ้ง เธอค่อยๆ เปิดผ้าม่านออก หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดช็อปวิศวะสีเข้มยืนพิงระเบียงอยู่ กวินทร์อยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้ เสื้อเปื้อนฝุ่นดินและมีรอยถลอกที่มุมปาก “กวินทร์? คุณมาทำอะไรที่นี่! นี่มันตีสองแล้วนะคะ!” เขายกยิ้มที่ดูเหนื่อยล้า “ผมรู้ว่าคุณยังไม่หลับ... ริน คุณเห็นภาพพิมพ์เขียวนั่นหรือยัง?” รินรดาชะงัก เธอพยักหน้าช้าๆ “เห็นแล้วค่ะ... มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหม?” กวินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ก้าวข้ามผ่านระเบียงเข้ามาในห้อง เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับมีความอ่อนแอแฝงอยู่ “มันไม่ใช่แค่ภาพถ่ายริน... แต่มันคือ ‘ใบเสร็จ’ ที่ธันวามันขายงานวิจัยของผมให้กับบริษัทคู่แข่งเพื่อแลกกับตำแหน่งงานที่นั่น” “หมายความว่ายังไงนะคะ?” รินรดาถามด้วยความตกใจ กวินทร์ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอกลายเป็นศูนย์ “หมายความว่าที่ผมต้องปากร้ายใส่ทุกคนที่เข้าใกล้คุณ... ก็เพราะผมกลัวว่าวันหนึ่ง ถ้าผมล้มลงไปจริงๆ ผมจะไม่มีโอกาสได้ปกป้องคุณจากคนเลวๆ อย่างมันอีก” คำสารภาพนั้นทำให้โลกของรินรดาหมุนคว้าง เธอจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วโทรศัพท์ของเธอก็สั่นรัวขึ้นมาอีกครั้ง เป็นข้อความจากธันวา... ‘ริน... พี่มีเรื่องสำคัญต้องบอก ถ้าเธอไม่อยากให้กวินทร์ต้องถูกไล่ออกจากมหาลัยพรุ่งนี้เช้า ให้ลงมาหาพี่ที่ลานจอดรถเดี๋ยวนี้’ รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเงยหน้าขึ้นมองกวินทร์ เขาเองก็ดูเหมือนจะเห็นข้อความนั้นในจังหวะที่เธอเผลอพอดี แววตาของกวินทร์เปลี่ยนไปทันที จากความอ่อนโยนกลายเป็นความกราดเกรี้ยวที่น่ากลัว “อย่าลงไป... ริน ถ้าคุณก้าวเท้าออกจากห้องนี้เพื่อไปหามัน ผมจะไม่รับประกันว่าผมจะยังเป็นกวินทร์คนเดิมที่คุณรู้จักอีกต่อไป” เกียร์เปื้อนกาวใจขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางรักวุ่นๆ ของสองคณะนี้มาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะลุ้นไปกับรินรดาในตอนถัดไปนะคะ!