ขอโทษที...ผมแค่ห่วง

“ลบมันออกซะ ถ้ามันทำให้เธอต้องมองหน้าฉันด้วยสายตาหวาดระแวงแบบนั้น” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยอารมณ์บางอย่างดังก้องขึ้นในความเงียบ กวินทร์ไม่ได้ตะคอก แต่ประโยคนั้นกลับเฉือนลึกลงไปในใจของรินรดาราวกับมีดคมกริบ เขาจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาข้างตัวอย่างแผ่วเบา ราวกับเขากำลังกลัวว่าเศษแก้วในใจของเขามันจะบาดมือเธอเข้าสักวัน รินรดานิ่งงัน มือที่กุมโทรศัพท์เครื่องบางไว้เย็นเฉียบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้าที่วันนี้ไม่ได้ดูมาดมั่นเหมือนวิศวะหนุ่มจอมกวนประสาทที่เธอรู้จัก แววตาของกวินทร์ในยามนี้มีร่องรอยของความเหนื่อยล้าและความสับสนฉายชัด “สิ่งที่เห็นในรูป... มันไม่ใช่ทั้งหมดที่เธอควรจะตัดสินฉันนะริน” เขาสูดลมหายใจเข้าลึก มือหนาที่เปื้อนคราบจาระบีจางๆ จากการทำงานในโรงงานช่วงเช้าเอื้อมมาวางทับมือเธอที่สั่นเทา “ธันวามันไม่ได้แค่กลับมาทักทาย แต่มันพยายามขุดเรื่องที่ฉันไม่อยากพูดถึงขึ้นมา” “แล้วทำไมพี่วินไม่บอกรินตรงๆ คะ?” เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในหัวใจ “ทำไมต้องปล่อยให้รินมาเห็นภาพพวกนี้จากคนอื่น ทำไมต้องทำเป็นเย็นชาใส่กันในวันที่รินพยายามจะทำความเข้าใจพี่?” กวินทร์เม้มริมฝีปากแน่น กรามแกร่งขึ้นสันนูน เขาไม่ได้ตั้งใจจะสร้างกำแพง แต่มันเป็นสัญชาตญาณของการเป็น ‘วิศวะ’ ที่มักจะแบกรับภาระทุกอย่างไว้ในโครงสร้างส่วนตัวโดยไม่ยอมให้ใครเข้ามาเห็นรอยร้าวที่ซ่อนอยู่ข้างใน “ฉัน... ฉันแค่ห่วง” กวินทร์ยอมเอ่ยออกมาในที่สุด น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงจนน่าใจหาย “ฉันรู้ว่าอดีตของเธอเจ็บปวดแค่ไหนกับคนประเภทนั้น ฉันกลัวว่าถ้าเธอรู้ว่าธันวามันจ้องจะทำลายความสัมพันธ์ของเราตั้งแต่วันแรกที่มันกลับมา เธอจะถอยห่างจากฉันไปเพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเอง” เขาสบตาเธอด้วยความจริงจังที่ทำเอาลมหายใจของรินรดาสะดุด “ฉันอาจจะเป็นคนปากเสีย เป็นพวกขวานผ่าซากที่แสดงออกไม่เป็น แต่สำหรับเรื่องของเธอ... ฉันยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำไม่ได้ โดยเฉพาะไอ้คนแบบนั้น” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ รินรดารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือของเขา มันไม่ใช่ความรักที่หวือหวาแบบนิยายน้ำเน่า แต่เป็นความรักที่หนักแน่นเหมือนโครงสร้างเหล็กกล้าที่พร้อมจะรับแรงกดดันทุกอย่างเพื่อปกป้องคนที่อยู่ข้างใน “ถ้าพี่บอกริน รินจะไม่หนีหรอกค่ะ” รินรดากระซิบ น้ำตาคลอเบ้า “รินแค่ต้องการความเชื่อใจ พี่วิน... เราเริ่มต้นใหม่ด้วยความจริงได้ไหมคะ?” กวินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงมือเธอมากุมไว้แนบอก หัวใจของเขาเต้นแรงจนเธอสัมผัสได้ผ่านเนื้อผ้าเสื้อช็อป “ขอโทษนะที่ทำตัวงี่เง่า... ขอโทษที่คิดว่าตัวเองจะแบกโลกไว้คนเดียวได้โดยไม่ให้เธอต้องมาแปดเปื้อนกับเรื่องสกปรกพวกนี้” คำขอโทษนั้นไม่ได้ถูกกล่าวออกมาอย่างเป็นทางการ แต่มันหนักแน่นและจริงใจที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินจากผู้ชายชื่อกวินทร์ เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ กลิ่นอายของความมั่นใจที่เคยหายไปเริ่มกลับมาแทนที่ความอ่อนแอ แต่ทว่า... *ครืด... ครืด...* แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ของรินรดาบนโต๊ะทำให้บรรยากาศสีชมพูจางๆ พังทลายลง หน้าจอที่ยังค้างอยู่บนรูปภาพฉาวนั้นปรากฏข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ *‘ยังไม่จบแค่นี้หรอกริน... ถ้าไม่อยากให้ภาพในห้องนอนของพี่วินหลุดออกไป ก็เดินออกมาหาพี่ที่หน้าคณะเดี๋ยวนี้ - ธันวา’* กวินทร์ที่ก้มลงมองหน้าจอตามสัญชาตญาณชะงักกึก สีหน้าของเขาที่เพิ่งจะอ่อนโยนกลับกลายเป็นแววตาของนักล่าที่พร้อมจะพังทุกอย่างทิ้งในเสี้ยววินาที เขาปล่อยมือเธอแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางคว้าแจ็คเก็ตขึ้นมาพาดบ่า “มันมาถึงนี่เลยสินะ...” กวินทร์แค่นยิ้มที่ดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็น “อยู่ตรงนี้ อย่าออกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมาเข้าใจไหมริน?” เขาก้าวเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วโดยไม่รอคำตอบทิ้งให้รินรดานั่งตัวสั่นอยู่ลำพัง ทว่าเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังประตูไม่ได้มาจากกวินทร์ แต่มันเป็นเสียงของรองเท้าส้นสูงที่คุ้นหูอย่างประหลาด... และมือที่ผลักประตูเข้ามาก็ไม่ใช่กวินทร์ แต่มันคือเมย์ เพื่อนสนิทที่ถือกล่องพัสดุสีดำสนิทไว้ในมือด้วยสีหน้าซีดเผือด “ริน... แกต้องดูนี่... มันไม่ใช่แค่ภาพถ่ายแล้วล่ะ แต่มันคือ ‘พิมพ์เขียว’ ที่ธันวามันใช้ทำลายชีวิตพี่วิน” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซับซ้อนและเปราะบางของวิศวะกับคุณหมอในบทนี้นะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจจะรอพบคุณในตอนถัดไปเพื่อเฉลยความลับที่ถูกซ่อนไว้ค่ะ