ความหึงที่ไร้คำพูด

"อย่าหันไป... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยไม่ได้ดังมาจากข้างหูอย่างที่ใครบางคนต้องการให้เป็น แต่กลับดังมาจากด้านหลังของสปอตไลท์สีแดงฉานนั้น รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความมืดมิดในหอประชุมที่เหลือเพียงแสงไฟสีเลือดกั้นขวางโลกของเธอกับความจริงที่กำลังจะเปิดเผย "กวินทร์?" เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ร่างสูงในชุดช็อปวิศวะที่เปื้อนคราบน้ำมันจางๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด ท่าทางของเขาดูนิ่งสงบจนน่ากลัว ผิดกับกวินทร์คนเดิมที่มักจะหงุดหงิดหรือโวยวายเมื่อเห็นเธออยู่ใกล้คนอื่น "บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปยุ่งกับขยะที่ทิ้งไปแล้ว" กวินทร์ก้าวผ่านแสงสีแดงเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเธอ เขาไม่ได้มองไปที่ธันวาที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องเพียงใบหน้าที่ซีดเผือดของรินรดา "กวินทร์... คุณเข้ามาได้ยังไง" ธันวาเอ่ยถามเสียงเข้ม แววตาของรุ่นพี่วิศวะคนนี้มีความคุกรุ่นซ่อนอยู่ กวินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงจนติดลบ มือหนาที่เปื้อนเศษกาวและฝุ่นผงจากการทำงานในโปรเจกต์วิศวะเอื้อมมาคว้าข้อมือเล็กของรินรดาไว้แน่น ไม่ได้บีบจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะประกาศให้คนทั้งหอประชุมรู้ว่า 'ผู้หญิงคนนี้เป็นของใคร' "ถ้าอยากรู้ว่าหัวใจของผมเป็นของใคร ก็ไม่ต้องถามคนอื่นให้เสียเวลา" กวินทร์หันไปมองธันวาด้วยสายตาเย็นชา "ถามผมโดยตรงดีกว่า... แต่จำไว้นะธันวา สิ่งที่แกเคยโยนทิ้งลงถังขยะไปแล้ว ต่อให้แกจะคลานกลับมาเก็บไปใหม่ เจ้าของเดิมเขาก็ไม่คืนให้หรอก" "แกหมายความว่าไง!" ธันวาก้าวเข้ามาหา แต่กวินทร์กลับขยับตัวบังรินรดาไว้มิดชิด ความสูงและความกว้างของแผ่นหลังนั้นทำให้รินรด้ารู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด แม้สถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด "หมายความว่าหมอคนนี้ไม่ได้มีไว้ให้ใครมาทำลายหัวใจซ้ำสอง" กวินทร์หันกลับมามองรินรดา ดวงตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงเหลือเพียงความห่วงใยที่แฝงไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่ปิดบัง "ริน... กลับกันเถอะ งานเลี้ยงเลิกแล้ว" รินรดาเม้มปากแน่น เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือของเขาที่ส่งผ่านมา มือของเขาหยาบกร้านตามสไตล์เด็กวิศวะ แต่กลับอบอุ่นจนใจของเธอสั่นไหว เธอพยักหน้าเบาๆ โดยไม่หันไปมองธันวาอีก ขณะที่กวินทร์กำลังจะพารินรดาเดินออกจากหอประชุม เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังสะท้อนขึ้นมา เมย์วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาทั้งคู่ ลมหายใจของเพื่อนสาวหอบถี่จนน่าตกใจ "ริน! กวินทร์! อย่าเพิ่งไป..." เมย์ร้องเรียกเสียงหลง สีหน้าของเธอไม่ได้แสดงอาการดีใจที่ได้เจอกัน แต่กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "มีคนแจ้งเรื่องที่คณะสถาปัตย์... โมเดลจบโปรเจกต์ของรินถูกทำลายจนหมด และมีภาพถ่ายวงจรปิดเห็นคนที่เข้าห้องไปในเวลาเกิดเหตุ..." รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง "หมายความว่ายังไงนะเมย์ ใคร?" เมย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับธันวาที่ยังยืนนิ่งอยู่กลางความมืด ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงที่สั่นเครือ "ในคลิปเห็นคนใส่ช็อปวิศวะ... และคนที่เดินออกมาจากห้องนั้น คือกวินทร์" กวินทร์ชะงัก ร่างสูงแข็งทื่อไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับธันวาอีกครั้ง คราวนี้เขารู้ทันทีว่าตัวเองเพิ่งเดินเข้ามาติดกับดักที่ถูกวางไว้ตั้งแต่แรก ในความมืดที่แสงไฟสีแดงเริ่มกะพริบถี่ๆ ธันวาก็หัวเราะออกมาเบาๆ พลางหยิบมือถือขึ้นมาโชว์ข้อความบางอย่างที่ส่งตรงถึงหน้าจอรินรดา เป็นภาพกวินทร์ที่กำลังยืนอยู่ในห้องโปรเจกต์ของเธอเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้า "ความหึงหวงมันทำให้คนเราทำเรื่องโง่ๆ ได้เสมอเลยนะ กวินทร์... นายไม่ได้ปกป้องเธอหรอก นายแค่กำลังทำให้เธอเกลียดนายมากกว่าเดิม" รินรดามองภาพในมือถือสลับกับใบหน้าของชายหนุ่มที่เธอเพิ่งยอมเปิดใจให้ ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอจะเชื่อสิ่งที่ตาเห็น หรือจะเชื่อใจคนที่เพิ่งกุมมือเธอไว้กันแน่? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซับซ้อนของวิศวะและคุณหมอในตอนนี้นะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจจะตั้งตารออ่านคอมเมนต์ของทุกคนค่ะ!