กับดักของรุ่นพี่

“ฉันบอกว่าปล่อยมือรินรดาเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวจนต้องพังหน้าหล่อๆ ของรุ่นพี่ให้เละคามือ” เสียงทุ้มต่ำของกวินทร์เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้จนสั่นพร่า มือหนาของเขาบีบเข้าที่พวงมาลัยรถจนเส้นเลือดปูดโปน รินรดานั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเบาะข้างคนขับ สายตาของเธอเหลือบมองชายร่างสูงที่ยืนขวางหน้ารถสปอร์ตคันหรูของวิศวะหนุ่มเอาไว้ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าในยามดึกสงัด ธันวา… อดีตคนที่เคยทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในใจเธอ ไม่ได้จากไปไหน เขายังคงยืนนิ่ง มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้างเคาะกระจกฝั่งรินรดาเป็นจังหวะเนิบนาบชวนประสาทเสีย “น้องรินครับ... พี่ว่าเรายังมีเรื่องต้องเคลียร์กันไม่จบนะ ทำไมต้องรีบหนีพี่ไปกับไอ้เด็กวิศวะปากเสียคนนี้ด้วยล่ะ?” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้กวินทร์แทบจะระเบิดอารมณ์ กวินทร์ไม่ได้รอคำตอบ เขาผลักประตูรถออกไปอย่างแรงจนร่างสูงโปร่งปะทะเข้ากับแรงลม ร่างของเขาเคลื่อนที่เร็วกว่าที่รินรดาจะคว้าไว้ทัน มือหนากระชากคอเสื้อของธันวาเข้าหาตัวจนอีกฝ่ายเซถลา “อย่ามาเรียกเธอว่าน้องริน และอย่ามาทำตัวน่ารังเกียจแถวนี้ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว กลับไปซะก่อนที่ความอดทนของผมจะหมดลง” กวินทร์ข่มขู่ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่เคยคุ้นเคยของรินรดา มันคือแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของและหวงแหน ธันวาหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะปัดมือของกวินทร์ออกอย่างไม่เกรงกลัว “ความอดทนเหรอ? นายเพิ่งคบกับเธอได้ไม่เท่าไหร่ นายจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับความผูกพันของฉันกับรินรดาได้ดีเท่ากับสิ่งที่ฉันรู้วะ” รินรดารีบก้าวลงจากรถ ความเย็นของอากาศยามดึกไม่เท่ากับความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วหัวใจ เธอเดินไปยืนกั้นกลางระหว่างชายหนุ่มสองคน สายตาตัดพ้อของเธอจ้องไปยังธันวาที่กำลังพยายามเล่นเกมจิตวิทยากับความรู้สึกของกวินทร์ “พี่ธันวาคะ… พอเถอะค่ะ” เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น “สิ่งที่รินกับพี่มี มันจบลงตั้งแต่วันที่พี่เลือกเดินจากไปแล้ว รินไม่ใช่ตุ๊กตาที่พี่จะนึกอยากกลับมาหยิบมาเล่นตอนไหนก็ได้” “ริน... พี่ทำไปเพราะมีความจำเป็น” ธันวาเปลี่ยนท่าทีเป็นอ่อนลงในทันที ดวงตาของเขาดูเว้าวอนจนน่าใจหาย เขาก้าวเข้ามาใกล้รินรดาอีกนิดจนกวินทร์ต้องก้าวเข้ามาดึงแขนเธอให้ถอยหลังไปชิดกายเขา “ความจำเป็นของพี่คือการทิ้งเธอไว้กลางทาง แต่ความจำเป็นของผมคือการปกป้องเธอจากคนอย่างพี่” กวินทร์ดึงรินรดามาซบที่อกกว้าง ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาส่งผ่านไปถึงเธอ ทำให้รินรดารู้สึกว่าหัวใจที่เคยพังทลายเริ่มถูกซ่อมแซมด้วยความใส่ใจที่เธอไม่ได้คาดหวัง ธันวากวาดสายตามองคนทั้งคู่ด้วยความโกรธแค้นที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดเปิดหน้าจอโชว์ให้รินรดาเห็นภาพหนึ่ง ภาพถ่ายใบเก่าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นภาพในวันวานที่เขากับเธอเคยมีความสุขด้วยกัน แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือข้อความที่เพิ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ‘ริน... พี่มีหลักฐานสำคัญเรื่องทุนการศึกษาของครอบครัวเธอ ที่พี่ไม่ได้บอกใคร’ หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอเงยหน้ามองธันวาที่ตอนนี้กำลังฉีกยิ้มเหมือนผู้ชนะ เขาไม่ได้แค่มาง้อ แต่เขากำลังใช้ “กับดัก” ที่เธอไม่มีวันหนีพ้นมาเป็นเครื่องมือต่อรอง กวินทร์ที่สังเกตเห็นอาการสั่นเทาของคนในอ้อมกอดก้มลงกระซิบข้างหู “บอกผมมา... เขาขู่คุณเรื่องอะไร รินดา?” รินรดาตัวชาไปทั้งตัว เธอควรจะบอกความจริงกับกวินทร์ดีไหม หรือเธอควรจะยอมแลกความสุขของตัวเองเพื่อแลกกับความลับที่พ่อเคยเก็บไว้ไม่ให้ใครรู้? วินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของกวินทร์ก็ดังขึ้นพร้อมกัน มันไม่ใช่ข้อความจากเพื่อนร่วมคณะ แต่เป็นภาพถ่ายจากเบอร์แปลกที่ส่งตรงเข้ามาในไลน์ของเขา... ภาพที่รินรดานั่งอยู่ในรถกับธันวาเมื่อหลายเดือนก่อนตอนที่เธอยังไม่รู้จักเขาดีพอ และคำบรรยายใต้ภาพนั้นเขียนไว้ชัดเจนว่า ‘ของที่เคยเป็นของฉัน ก็จะไม่มีวันเป็นของคนอื่น’ กวินทร์ชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาค่อยๆ ปล่อยแขนที่โอบรัดรินรดาออกช้าๆ พร้อมกับหันไปมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “รินดา... นี่คุณรู้จักกับมันมานานแค่ไหนแล้ว โดยที่ไม่บอกผม?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ อย่าลืมเป็นกำลังใจให้รินรดากับทางเลือกที่แสนหนักอึ้งในตอนถัดไปกันนะคะ - เกียร์เปื้อนกาวใจ -