ความหลังที่เจ็บปวด

"ถ้าจะมาเพื่อตอกย้ำเรื่องพังๆ ที่ฉันพยายามลืมไปให้หมด ก็เชิญกลับไปได้เลยค่ะพี่ธันวา" เสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครือ แต่มันราบเรียบจนน่าใจหาย มือบางกำแน่นอยู่ใต้โต๊ะไม้ตัวเก่าในห้องสมุดคณะสถาปัตย์ ดวงตากลมโตที่เคยสดใสกลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเงาของอดีตคนรักยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า "ริน... พี่แค่จะบอกว่าที่ผ่านมาพี่พลาดไป พี่ไม่ได้ตั้งใจทิ้งให้เธออยู่คนเดียว" ธันวาพยายามก้าวเข้ามาใกล้ แต่รินรดากลับถอยหลังหนีจนหลังชนกับชั้นหนังสือ เสียงกระดาษยับย่นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "พี่ไม่ได้ทิ้ง... พี่แค่เลือกสิ่งที่พี่คิดว่าดีกว่า ซึ่งสำหรับพี่ในตอนนั้น รินมันก็แค่ส่วนเกินของชีวิตที่พร้อมจะตัดทิ้งได้ทุกเมื่อไงคะ" "ไม่ใช่อย่างนั้นนะริน! ตอนนั้นมันมีปัจจัยหลายอย่าง..." "พอเถอะค่ะ" รินรดาแทรกขึ้นทันที "รินไม่ได้รอฟังเหตุผลของคนเห็นแก่ตัวหรอกนะ เพราะที่ผ่านมามันสอนให้รินรู้แล้วว่า ความรักที่พี่ให้มันก็เหมือนแบบแปลนที่พังตั้งแต่ยังไม่เริ่มสร้าง" ธันวาเม้มปากแน่น เขาเห็นสายตาที่ไร้เยื่อใยของหญิงสาวแล้วก็ได้แต่กัดฟันกรอดก่อนจะเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความอึดอัดที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น กอดเข่าตัวเองแน่น พยายามสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอ "บอกว่าให้เลิกอ่อนแอไงล่ะ ยัยสถาปนิกปัญญาอ่อน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นหนังสือ รินรดาเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับกวินทร์ที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ เขาสวมเสื้อช็อปสีซีดตัวเก่ง ใบหน้าหล่อเหลาดูหงุดหงิดแต่ดวงตาคู่คมกลับฉายแววเป็นห่วงจนปิดไม่มิด "วินทร์... คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่" "มาทันได้ยินประโยคสุดท้ายพอดี" กวินทร์ก้าวเข้ามาหา ก่อนจะนั่งยองๆ ลงตรงหน้าเธอ เขาไม่ได้ปลอบประโลมด้วยคำหวาน แต่กลับยื่นซองขนมปังที่ขยำจนยับยู่ยี่มาให้ "กินซะ จะได้มีแรงไปด่าใครเขาบ้าง นั่งทำหน้าเหมือนโลกจะแตกแบบนี้มันขัดตาฉัน" รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งน้ำตา เธอรับขนมปังมาก่อนจะค่อยๆ ระบายสิ่งที่อัดอั้นมาตลอดสามปี "รู้ไหมวินทร์... ตอนที่คบกับเขาน่ะ ฉันพยายามวาดอนาคตของเราสองคนไว้สวยหรูมากนะ วางโครงสร้างชีวิตไว้ดิบดี ทั้งที่จริงๆ แล้วคนที่จะมาร่วมสร้างกับฉัน เขาไม่เคยแม้แต่จะหยิบปากกาขึ้นมาช่วยเขียนด้วยซ้ำ" "ไอ้คนแบบนั้น มันไม่คู่ควรจะเป็นวิศวกรที่ดูแลโครงสร้างชีวิตใครหรอก" กวินทร์พูดเสียงเข้ม สายตาของเขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "คนที่จะร่วมทางไปกับเธอได้ ต้องเป็นคนที่พร้อมจะอยู่กับเธอทั้งตอนที่แบบแปลนสมบูรณ์แบบ และตอนที่ทุกอย่างพังทลายลงมาต่อหน้า" "คุณหมายความว่ายังไง" รินรดาถามเสียงแผ่ว ความใกล้ชิดที่มากเกินพอดีทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "หมายความว่า... เลิกจมปลักอยู่กับเศษซากของคนอื่นได้แล้ว" กวินทร์เอื้อมมือมาปัดผมที่ปรกลงมาปิดหน้าเธอช้าๆ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วทำให้รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน "ถ้าเขาทิ้งเธอไป เพราะเขาไม่รู้จักรักษาของมีค่า นั่นคือความโง่ของเขา แต่ถ้าเธอยังเก็บเรื่องของเขาไว้ทำลายตัวเอง นั่นคือความโง่ของเธอ... เข้าใจไหมยัยตัวเล็ก" รินรดานิ่งงันไป คำพูดของกวินทร์มักจะเจ็บแสบและตรงไปตรงมาเสมอ แต่มันกลับเป็นยารักษาแผลใจที่ได้ผลดีที่สุด เธอพรั่งพรูเรื่องราวในอดีตออกมา ทั้งความไว้ใจที่ถูกหักหลัง การถูกเปรียบเทียบกับคนอื่น และความโดดเดี่ยวในวันที่เขาเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง กวินทร์รับฟังเงียบๆ เขาไม่ได้ปลอบด้วยคำพูดเลี่ยนๆ แต่เขานั่งอยู่ตรงนั้น รับฟังความเจ็บปวดของเธอจนหมดสิ้น จนกระทั่งเสียงนาฬิกาบอกเวลาเย็นย่ำ "พอแล้วล่ะ" กวินทร์ลุกขึ้นยืนแล้วฉุดรินรดาให้ลุกตาม "ถ้าอยากระบายอีก ไว้ค่อยไปเล่าให้ฉันฟังบนดาดฟ้าตึกวิศวะแทน วันนี้พอแค่นี้ก่อน... ฉันหิวจนจะกินหัวเธอได้อยู่แล้ว" รินรดายิ้มออกมาได้จริงๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เธอเดินตามร่างสูงของกวินทร์ออกจากห้องสมุด ความรู้สึกหนักอึ้งในใจเริ่มเบาบางลงอย่างประหลาด ทว่าในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวพ้นประตูคณะ เงาร่างหนึ่งก็เดินสวนเข้ามาจนเกือบจะชนกัน "ริน... พี่ลืมบอกไปเรื่องนึง" ธันวากลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เรื่องพ่อของเธอ... ตอนที่คบกัน พี่มีข้อมูลบางอย่างที่ปิดบังเธอไว้ และตอนนี้มันกำลังจะถูกเปิดเผยในแบบที่เธอคาดไม่ถึง" กวินทร์ก้าวขึ้นไปยืนบังหน้าตัวรินรดาไว้ทันที มือแกร่งกระชากคอเสื้อธันวาเข้าหาตัวอย่างแรงจนคนตัวสูงกว่าเซถลา "จะเล่นตุกติกอะไรอีกวะธันวา อย่าให้ฉันต้องลงไม้ลงมือกับหมาขี้แพ้อย่างแก" ธันวาแค่นยิ้มมุมปาก เขาไม่สนใจแรงบีบที่คอเสื้อ สายตาจ้องเขม็งไปที่รินรดาที่ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป "ริน... พ่อของเธอไม่ได้ถูกย้ายสาขาเพราะความผิดพลาดทางบัญชีหรอกนะ แต่มันเป็นเพราะแผนการที่พ่อนายกวินทร์... เป็นคนวางไว้ทั้งหมด" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอหันไปมองกวินทร์ที่ยืนนิ่งสนิท มือที่กำคอเสื้อธันวาค่อยๆ คลายออก ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสาม โดยมีเพียงคำพูดสุดท้ายของธันวาที่ดังก้องอยู่ในหัวของเธอ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ อย่าลืมเป็นกำลังใจให้รินรดากับความจริงที่เริ่มสั่นคลอนความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนถัดไปกันนะคะ - เกียร์เปื้อนกาวใจ -