กลางคืนใต้แสงดาว

"ถ้าคุณจะเลือกถอยหลังเพราะคำขู่ของพวกเขาก็แค่พูดออกมา ริน... อย่าปล่อยให้ผมยืนโง่อยู่ตรงนี้โดยไม่รู้ว่าตำแหน่งของผมในใจคุณ มันอยู่ตรงไหนกันแน่" น้ำเสียงของกวินทร์ทุ้มต่ำและสั่นพร่า เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในแววตาคมกริบคู่นั้นกลับกรีดลึกลงไปในใจของรินรดามากกว่าคำด่าทอใดๆ มือหนาที่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนค่อยๆ คลายออก ก่อนที่เขาจะหันหลังเตรียมจะเดินจากไปท่ามกลางความเงียบงันของลานจอดรถร้างท้ายมหาวิทยาลัย "เดี๋ยวค่ะกวินทร์!" รินรดาตะโกนเรียก เสียงของเธอสั่นเครือ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอไม่ได้หยุดแค่คำพูด แต่เธอก้าวเข้าไปคว้าชายเสื้อช็อปสีซีดของเขาไว้แน่น กลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันเครื่องและกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของคนตรงหน้าทำให้เธอหายใจติดขัด กวินทร์หยุดชะงัก เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา แววตาดุดันเมื่อครู่ดูอ่อนแสงลงเหลือเพียงความร้าวรานที่เขากลบเกลื่อนไม่มิด "คุณเลือกไม่ได้ใช่ไหม... ครอบครัวคุณกับอนาคตที่ไม่ได้มีผมอยู่ในนั้น มันคงเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้ว" "ไม่ใช่นะคะ..." รินรดาส่ายหน้าจนผมม้าปรกตา "มันไม่ใช่เรื่องของครอบครัวหรอกค่ะ มันเป็นเรื่องของความกลัว... ความกลัวที่ว่าถ้าฉันเลือกคุณ แล้ววันหนึ่งถ้าเราต้องเจ็บปวดเหมือนครั้งที่แล้ว ฉันจะเหลืออะไร" กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข ก่อนจะเอื้อมมือมาเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา "คุณจำใส่หัวไว้เลยนะรินรดา ผมไม่ใช่ธันวา และผมก็ไม่ใช่คนขี้ขลาดที่จะทิ้งให้คุณต้องสู้กับใครตามลำพัง ถ้าคุณกลัวว่าความรักของผมมันจะทำร้ายคุณ... ก็ลองเชื่อใจผมดูสักครั้งไหม? ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ได้มองคุณเป็นแค่แบบร่างในชีวิต แต่มองเห็นคุณเป็นคนเดียวที่ผมอยากจะใช้ชีวิตที่เหลือด้วย" คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่หนักแน่นราวกับค้อนปอนด์กระแทกลงกลางใจ รินรดานิ่งงัน ความเย็นจากลมหนาวช่วงดึกที่พัดผ่านเข้ามาไม่ได้ทำให้เธอสั่นเท่ากับคำพูดของเขา เธอเห็นประกายบางอย่างในดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่ความปากร้ายที่เขาชอบแสดงออก แต่มันคือความจริงใจที่บริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่เธอเคยได้รับ เขาดึงตัวเธอเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างอกแทบไม่มีเหลือ กวินทร์โน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะทำหน้านิ่งดุบัดนี้กลับดูอ่อนโยนอย่างประหลาด เขาหยิบเครื่องรางรูปเฟืองตัวเล็กๆ ที่เขามักจะพกติดตัวออกมาคล้องคอให้เธออย่างเบามือ "ที่นี่ไม่มีใครเห็นหรอกค่ะ" เขากระซิบชิดใบหู "มีแค่ดาวบนฟ้ากับเราสองคน... อยากจะทิ้งความกลัวไว้ที่ไหนสักแห่งไหม? ผมจะเก็บมันไว้เอง" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนช้าลง เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่คืนนี้ไร้เมฆหมอง แสงดาวพร่างพราวส่องสว่างเหนือหลังคาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ราวกับเป็นพยานรักให้กับคนสองคนที่เคยยืนอยู่คนละฝั่งของกำแพงความกลัว เธอตัดสินใจปล่อยมือจากชายเสื้อช็อปของเขา แล้วเปลี่ยนเป็นโอบกอดเอวสอบของชายหนุ่มไว้แน่น แทนคำตอบที่เธอไม่ต้องเอื้อนเอ่ยอะไรอีก กวินทร์กอดตอบแน่นขึ้น ราวกับจะยืนยันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน อ้อมกอดของวิศวกรหนุ่มที่ใครๆ ต่างมองว่าร้ายกาจ กลับอบอุ่นและให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด เขาฝังจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มของหญิงสาว สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ทำให้นิ่งสงบลงได้ทุกครั้ง "ริน..." เขาเรียกชื่อเธอแผ่วเบา "ถ้าหลังจากนี้ต้องเจอพายุลูกใหญ่ หรือต้องถูกคนทั้งโลกต้าน... คุณจะจับมือผมไว้แน่นๆ แบบนี้ไหม?" "ถ้าคุณไม่ปล่อยมือฉันก่อน... ฉันก็ไม่มีวันปล่อยคุณหรอกค่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยเสียงที่มั่นคงขึ้นกว่าเดิม บรรยากาศกำลังหวานละมุนจนเหมือนอากาศรอบตัวจะกลายเป็นสีชมพู กวินทร์กำลังจะโน้มหน้าลงมาหาเรียวปากอิ่มของเธอ ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดหลังเสาเข็มต้นใหญ่ "แหม... ดูเหมือนว่าความรักของพวกเธอจะเบ่งบานดีเกินคาดนะ" กวินทร์ผลักรินรดาไปไว้ด้านหลังตัวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันในพริบตาเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่เดินออกมาจากเงามืด ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตเนี๊ยบกริบที่คุ้นตาดีเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้รินรดาหน้าซีดเผือด "ธันวา!" รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ "คิดว่าคืนนี้จะจบลงสวยงามแบบในหนังรักน้ำเน่ารึไง?" ธันวากระตุกยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา แล้วเปิดภาพถ่ายที่ทำให้รินรดาถึงกับลมหายใจสะดุด "ริน... ผมว่าคุณคงอยากเห็นนะว่าไอ้ 'คนดี' ที่คุณเพิ่งเลือกเนี่ย จริงๆ แล้วมันเอาความลับงานออกแบบของคุณไปแลกกับอะไรมา" กวินทร์ชะงักไปเล็กน้อย แต่รินรดาหันไปมองเขาด้วยสายตาที่สั่นไหว คำถามที่ไม่ได้เอ่ยออกมาดังก้องในความเงียบ... สิ่งที่ธันวาถืออยู่ในมือ คือหลักฐานการทรยศ หรือแค่กับดักที่เขาสร้างขึ้นเพื่อทำลายทุกอย่างที่เธอกำลังสร้างมากับกวินทร์กันแน่? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักครั้งนี้กับเกียร์เปื้อนกาวใจนะคะ