บททดสอบความอดทน

"ถ้าคุณยังไม่ปล่อยมือจากเรื่องไร้สาระพวกนี้ ผมว่าคุณควรไปเอาเวลาที่เหลือไปอ่านหนังสือสอบซ่อมวิชาเลือกจะดีกว่าไหมครับ รุ่นพี่ธันวา" น้ำเสียงของกวินทร์เรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยไอความเย็นที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูหนักอึ้ง เขาไม่ได้ตะคอก แต่สายตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องมองสิ่งที่ธันวาถืออยู่ในมือด้วยความดูแคลนอย่างเปิดเผย กวินทร์ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างรินรดากับธันวาอย่างเป็นธรรมชาติ มือหนาคว้าข้อมือเล็กของหญิงสาวมากุมไว้แน่น ราวกับจะประกาศอาณาเขตที่ไม่มีใครหน้าไหนสามารถล้ำเส้นเข้ามาได้ รินรดาใจสั่นระรัว ความเงียบในห้องสมุดคณะสถาปัตย์ช่วงใกล้สอบไฟนอลดูเหมือนจะบีบคั้นให้ลมหายใจของเธอติดขัด เธอหันไปมองกวินทร์ที่กำลังยืนบังเธอไว้มิด—แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้น ส่วนธันวากลับเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย "หลักฐานสำคัญขนาดนี้... น้องรินคิดว่ากวินทร์เขาจะกล้าให้เธอเห็นเนื้อหาข้างในจริงๆ เหรอครับ?" ธันวาเอ่ยพลางเหลือบมองไปที่กระดาษในซองพลาสติกใส ซึ่งรินรดารู้ดีว่ามันคือผลงานออกแบบโปรเจกต์ใหญ่ที่เธอต้องส่งในอีกสามวันข้างหน้า แต่ทำไมมันถึงไปอยู่ในมือของคนคนนี้ได้ "อย่าไปฟังเขา ริน" กวินทร์หันมาสบตาเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทันทีเมื่อมองคนรัก "ไปอ่านหนังสือต่อเถอะครับ โปรเจกต์ของเธอ ผมจัดการเอง" "จัดการ? ด้วยวิธีไหนล่ะวิน? การใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวเหรอ?" ธันวาหัวเราะหึในลำคอ "หรือจะเป็นวิธีที่ทำให้รินต้องเจ็บปวดที่สุดเมื่อรู้ความจริงว่าคนที่เธอเชื่อใจที่สุด กำลังทำอะไรอยู่ลับหลัง" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความกดดันจากการสอบที่โถมเข้ามาเป็นตั้ัง ทั้งวิชาโครงสร้างที่ยากจนแทบไม่ได้นอน และตอนนี้ยังต้องมาเจอกับเกมการเมืองระหว่างผู้ชายสองคนนี้อีก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือที่ถูกกวินทร์กุมไว้เริ่มมีเหงื่อซึม เธอไม่ใช่เด็กสาวที่อ่อนแออีกต่อไปแล้ว แต่การที่จะต้องมาเลือกระหว่างความเชื่อใจในคนรักกับหลักฐานที่คาดว่าจะทำลายทุกอย่าง... มันช่างหนักหนาเหลือเกิน "ถ้ามันคือความจริงที่พี่มี พี่ก็พูดมาเลยค่ะ" รินรดาพูดเสียงสั่นแต่หนักแน่น เธอตัดสินใจก้าวออกมาจากแผ่นหลังของกวินทร์ "รินจะดูมันเอง แต่หลังจากนี้... รินขอให้เรื่องทุกอย่างจบลงที่นี่ ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง" กวินทร์ชะงักไปเล็กน้อย เขามองรินรดาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มีความเจ็บปวดวูบผ่านเข้ามาครู่หนึ่งก่อนจะแทนที่ด้วยความเรียบเฉย "รินครับ..." กวินทร์เรียกชื่อเธอเบาๆ ราวกับจะห้ามปราม "ปล่อยรินเถอะค่ะวิน รินต้องรู้" ธันวายื่นซองเอกสารนั้นให้รินรดาด้วยท่าทางที่ดูใจดีเกินเหตุ รินรดารับมันมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอค่อยๆ ดึงกระดาษข้างในออกมา แสงไฟสลัวในห้องสมุดสะท้อนให้เห็นลายเส้นที่คุ้นเคย—มันคือแปลนอาคารที่เธอเพิ่งออกแบบเสร็จไปเมื่อวาน แต่มันถูกแก้ไขใหม่ด้วยลายมือที่เธอจำได้แม่น... ลายมือของกวินทร์ที่แก้ทุกจุดที่เธอเคยเข้าใจว่ามันถูกแก้ไขโดยอาจารย์ที่ปรึกษา แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่การแก้ไขแบบแปลน แต่มันคือบันทึกข้อความเล็กๆ ที่แนบมากับท้ายเล่ม *‘ขอให้รินได้เกรด A... แม้จะต้องใช้ทางลัดที่ผิดก็ตาม - กวินทร์’* รินรดาเงยหน้าขึ้นมองกวินทร์ ดวงตาของเธอร้อนผ่าว คำว่า ‘ทางลัดที่ผิด’ ของเขามันหมายความว่าอย่างไร? เขาไปติดสินบนอาจารย์เพื่อช่วยเธออย่างนั้นหรือ? ความผิดหวังพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก เธอเฝ้าพยายามอ่านหนังสือจนดึกดื่นเพื่อผลการเรียนที่มาจากความสามารถตัวเอง แต่สิ่งที่เขาทำ... มันคือการดูถูกความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมา "ริน... ฟังผมก่อน มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด" กวินทร์ก้าวเข้ามาใกล้ พยายามจะเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอ แต่รินรดากลับถอยหลังหนี "ไม่ใช่อย่างที่คิด? แล้วคำพวกนี้มันคืออะไรคะวิน?" รินรดาชูเอกสารขึ้น "รินต้องการแค่ความจริง ไม่ใช่ความสงสาร! พี่ธันวาคะ... พี่ได้มันมายังไง?" ธันวายิ้มกว้างขึ้นอย่างพึงพอใจ "ได้มาจากโต๊ะทำงานของอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอนั่นแหละ กวินทร์คงลืมคิดไปว่าความรักมันทำให้คนเราโง่เขลาได้ถึงขนาดไหน แต่เอาเถอะ... ตอนนี้รินก็รู้แล้วว่าที่เธอสอบผ่านได้ดีมาตลอดน่ะ มันเป็นเพราะใคร" กวินทร์ขบกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาหันไปจ้องหน้าธันวาด้วยสายตาอาฆาต "มึงทำเกินไปแล้วธันวา เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของเราสองคน มึงไม่เกี่ยว!" "เกี่ยวสิครับ เพราะผมเป็นห่วงริน... มากกว่าคนที่ใช้วิธีสกปรกแบบคุณไง" รินรดาไม่รอฟังบทสนทนาต่อไป เธอหันหลังเดินหนีออกมาจากห้องสมุดด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย เสียงฝีเท้าของกวินทร์ตามมาติดๆ เขาคว้าแขนเธอไว้ที่ทางเดินเงียบๆ หน้าคณะ "ริน! หยุดเดี๋ยวนี้! ฟังผมก่อน!" กวินทร์ตะโกนเรียกเสียงดังจนคนแถวนั้นหันมามอง "ผมไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง ผมทำเพื่อให้เธอได้ทุนการศึกษา! พ่อแม่เธอคาดหวังกับเธอแค่ไหนเธอรู้ดีไม่ใช่เหรอ?!" รินรดาสะบัดมือเขาออกจนสุดแรง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินลงมาเป็นทาง "แล้วพ่อแม่เขาสอนให้รินโกงเหรอคะวิน? สิ่งที่พี่ทำมันไม่ได้ช่วยรินเลย แต่มันกำลังทำให้ความภูมิใจของรินพังไม่เหลือชิ้นดี!" "แต่ถ้าเธอไม่ได้เกรดนี้ เธอก็จะหลุดทุน! ผมยอมให้เธอไปจากชีวิตผมไม่ได้ถ้าเธอยังไม่พร้อมจะเดินด้วยตัวเอง!" กวินทร์สวนกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือไม่แพ้กัน เขาดูแตกสลายพอๆ กับเธอ ทว่าในจังหวะที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังสั่นคลอนจนถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าของรินรดาก็ดังขึ้นพร้อมกันหลายข้อความจากกลุ่มไลน์ของคณะสถาปัตย์ เธอหยิบมันขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา และทันทีที่เห็นรูปภาพที่ถูกส่งเข้ามาในกลุ่ม เธอก็หน้าซีดเผือดลงทันที นั่นไม่ใช่แค่รูปแปลนที่ถูกแก้ไข แต่มันคือรูปเธอกับกวินทร์ที่กำลังกอดกันในห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์เมื่อคืนก่อน พร้อมข้อความกำกับใต้ภาพว่า *‘สถาปนิกดาวรุ่งกับวิศวกรขี้โกง แลกเกรดด้วยเรือนร่าง... หรือนี่คือมาตรฐานใหม่ของคณะเรา?’* รินรดาหันกลับไปมองกวินทร์ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความเชื่อใจที่เคยมีให้กันถูกทำลายลงในเสี้ยววินาที ท่ามกลางเสียงซุบซิบที่ดังระงมไปทั่วบริเวณทางเดินคณะ เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย "นี่สินะ... สิ่งที่พวกเธอแลกมาด้วยเกียรติยศ?" อาจารย์ที่ปรึกษาเดินตรงมาหาพวกเขาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบททดสอบอันโหดร้ายไปพร้อมกับรินรดานะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ดีที่สุดค่ะ