กลับมาปรับความเข้าใจ

"เลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือแล้วหันมามองหน้ากันตรงๆ สักทีได้ไหมริน! จะหนีไปถึงไหน หรือต้องรอให้ผมรื้อแบบแปลนความรู้สึกตัวเองออกมาวางตรงหน้าก่อน เธอถึงจะยอมเชื่อว่าที่ผ่านมาผมไม่ได้ล้อเล่น!" เสียงทุ้มห้าวของกวินทร์ดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคณะสถาปัตย์ที่ไร้ผู้คน ในมือหนาของเขายังคงกำแบบร่างโปรเจกต์สุดท้ายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงบัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความอัดอั้น รินรดาที่ยืนหันหลังให้ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัว เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในน้ำเสียงก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับคนเอาแต่ใจที่ยืนขวางทางออกอยู่ "ที่กวินพูดว่าไม่ได้ล้อเล่น... หมายถึงเรื่องไหนคะ?" เธอถามเสียงแผ่ว สบตาเขาเพียงชั่วครู่ก่อนจะเบนหลบไปทางอื่น "เรื่องที่คอยตามรังควานชีวิตริน หรือเรื่องที่คุณแค่ต้องการเอาชนะธันวา?" กวินทร์ก้าวฉับเข้ามาหาจนรินรดาต้องถอยกรูดไปชนโต๊ะเขียนแบบ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นไม้สนหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่บนใบหน้าของเธอ "ธันวามันเป็นแค่เศษเสี้ยวของอดีตที่ผมไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง" กวินทร์กดเสียงต่ำลง ทว่าทรงพลัง "ที่ผมตามริน เพราะผมเห็น... เห็นว่าข้างในแววตาสวยๆ ของรินมันมีกำแพงหนาเตอะที่สร้างไว้กันคนทั้งโลก แล้วผมก็ดันเป็นคนบ้าที่อยากจะทุบมันทิ้งด้วยค้อนปอนด์ของผมเอง" "กวิน... มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะคะ" รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำใส "รินเคยพลาดมาแล้ว รินเจ็บจนไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงคำว่าเราอีก ถ้ากวินแค่อยากลองคบเพราะเห็นว่ารินเป็นโจทย์ยาก หรืออยากเอาชนะใคร รินขอเถอะค่ะ... หยุดตอนนี้เถอะ" กวินทร์ชะงัก แววตาคมดุจเหยี่ยวของเขาวูบไหวราวกับถูกกระชากหน้ากากออก เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ร้ายอย่างที่เคยเป็น แต่เขากลับถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้สตูลไม้ข้างๆ อย่างหมดแรง "เธอคิดว่าผมเป็นคนยังไงในสายตาริน?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนแทบจะเป็นการตัดพ้อ "คนปากร้ายที่เอาแต่ใจ? วิศวะจอมบงการ? หรือเป็นแค่ลูกชายตระกูลใหญ่ที่มีครบทุกอย่างยกเว้นความอบอุ่น?" รินรดาเม้มปากแน่น เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เขาอย่างช้าๆ ก่อนจะตัดสินใจวางมือลงบนไหล่กว้างของคนตรงหน้า "รินเห็นคนคนหนึ่งที่พยายามทำตัวแข็งแกร่ง ทั้งที่ข้างในเปราะบางเหลือเกิน รินเห็นความโดดเดี่ยวในแววตาเวลากวินพูดถึงครอบครัว... รินไม่ได้กลัวกวินหรอกค่ะ รินแค่กลัวว่าถ้าวันหนึ่งกวินหายไป รินจะรับไม่ไหว" กวินทร์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วดึงเธอให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนอย่างถือวิสาสะ เขาฝังใบหน้าลงกับหน้าท้องของเธอ หายใจเข้าลึกราวกับต้องการดูดซับตัวตนของเธอเข้าไปในปอด "ผมอาจจะเป็นวิศวกรที่คำนวณโครงสร้างตึกได้แม่นยำ แต่กับหัวใจตัวเอง... ผมไม่เคยเขียนแบบได้สำเร็จเลยสักครั้ง" เขากระซิบเสียงพร่า "รินรดา... ช่วยเป็น 'แบบแปลน' สุดท้ายในชีวิตผมได้ไหม? ไม่ต้องสมบูรณ์แบบ ไม่ต้องสวยหรู แค่ขอให้เป็นแบบที่ผมจะได้ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วย" ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้อง หัวใจของรินรดาเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความรัก ความกลัว และความเชื่อใจกำลังตีกันยุ่งเหยิงในหัว เธอค่อยๆ ลูบกลุ่มผมสั้นของคนในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจที่เคยเย็นชามานาน "ถ้าแบบแปลนนี้... มันพังลงมาล่ะคะ?" "ผมจะสร้างใหม่ด้วยมือของผมเอง ต่อให้ต้องใช้เวลาทั้งชีวิต ผมก็จะสร้างมันขึ้นมาใหม่... เพื่อเธอ" กวินทร์เงยหน้าขึ้น สบตาเธอด้วยแววตาที่จริงจังที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นมา ไม่มีร่องรอยของความกะล่อน ไม่มีแววของการหยอกล้อ มีเพียงความรักที่ดิบเถื่อนและบริสุทธิ์ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าบานประตูห้องทำงานก็ขัดจังหวะความหวานละมุนนั้นลง รินรดาผละออกจากอ้อมกอดของกวินทร์ด้วยความตกใจ ขณะที่กวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมเข้มบัดนี้เรียบตึงจนน่ากลัว บานประตูไม้ถูกผลักออกอย่างแรง ธันวายืนอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาแดงก่ำ ในมือของเขามีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเปื้อนคราบดินจนน่าสงสัย เขาไม่ได้มองรินรดา แต่จ้องตรงไปที่กวินทร์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "กวินทร์... มึงคิดว่ามึงจะมีความสุขบนความพินาศของคนอื่นได้นานแค่ไหน" ธันวาโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะเขียนแบบจนแบบร่างที่กวินทร์ตั้งใจทำกระจัดกระจาย "มึงอยากรู้นักไม่ใช่เหรอว่าทำไมรินถึงเลิกกับกู? งั้นมึงก็เปิดดูสิ่งที่อยู่ในนี้ซะ... แล้วมึงจะรู้ว่าสิ่งที่มึงกำลังหวงแหนอยู่เนี่ย มันคือความอัปยศที่มึงไม่มีวันรับมือไหว!" รินรดาหน้าถอดสี ร่างกายของเธอสั่นเทาเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายในซองเอกสารที่ธันวานำมา ส่วนกวินทร์ก้มลงมองภาพถ่ายและเอกสารที่หลุดออกมาจากซอง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความนิ่งงันที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิมหลายเท่า "นี่มันหมายความว่ายังไง... ริน?" กวินทร์ถามเสียงเรียบ ทว่ามันกลับเย็นเยียบจนหัวใจคนฟังแทบหยุดเต้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงจับมือเดินทางไปกับรินรดาและกวินทร์ในทุกๆ ตอนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ