ความกดดันจากครอบครัว

"ถ้าจะเรียนเพื่อเป็นได้แค่ 'ช่าง' ที่คอยซ่อมท่อประปาให้ชาวบ้าน ก็ไม่ต้องเรียนให้เสียเวลาชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเราหรอกนะกวินทร์" เสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมของบิดาดังขึ้นในห้องนั่งเล่นหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์ราคาแพง กวินทร์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อช็อปวิศวะที่เขารักดูเล็กลงถนัดตาเมื่อเผชิญหน้ากับความคาดหวังที่หนักอึ้งดั่งขุนเขา มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมดุที่เคยใช้จ้องมองแบบแปลนด้วยความมุ่งมั่น บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม "ผมเลือกทางนี้เพราะผมอยากสร้างสิ่งที่อยู่ได้นานกว่าแค่ตึกหรูๆ ที่คุณพ่อภูมิใจนักหนา... ผมอยากสร้างสังคมที่คนธรรมดาเขาก็มีความสุขได้" กวินทร์ตอบกลับ เสียงของเขาแหบพร่าแต่หนักแน่น เขาไม่ได้อยากเป็นแค่หุ่นยนต์ในชุดสูทที่คอยคัดลอกพิมพ์เขียวของคนอื่นตามคำสั่ง "สังคมเหรอ? โลกความเป็นจริงมันไม่มีที่ให้คนอุดมการณ์สูงแต่ถังแตกหรอกนะ" มารดาของเขาที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้เอ่ยแทรกขึ้น นางวางถ้วยชาลงบนจานรองเสียงดังเคร้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลูกชายด้วยสายตาที่เย็นชา "รินรดาคนนั้นน่ะเหรอที่ทำให้ลูกเป็นแบบนี้? เด็กคณะสถาปัตย์ที่ดูไม่มีอนาคตอะไรนอกจากวาดรูปฝันหวานไปวันๆ" กวินทร์ขบกรามจนปวดกราม เขาไม่เคยยอมให้ใครมาดูถูกรินรดา โดยเฉพาะกับคนเป็นแม่ "อย่าเอาเธอมาเกี่ยว ถ้าแม่จะด่า จะว่าอะไร ให้ลงที่ผมคนเดียว" กวินทร์หมุนตัวเดินออกมาจากห้องนั้นทันทีโดยไม่รอฟังคำสั่งเสียใดๆ เสียงรองเท้าคอมแบทของเขากระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะที่แสดงถึงความโกรธเกรี้ยว เขากระชากประตูบ้านออกไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัดใจ ท่ามกลางแสงไฟสลัวของถนนยามค่ำคืน กวินทร์ขับรถสปอร์ตคันเก่งมาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะเล็กๆ ใกล้คณะสถาปัตย์ ที่นี่... ที่ที่เขาควรจะได้เจอกับใครบางคน แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยมรสุม "มาได้ไงเนี่ยคุณ? ไหนบอกว่าวันนี้ต้องเข้าประชุมกับทางบ้านไงคะ?" เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้น รินรดาเดินถือกระดานวาดรูปเข้ามาหาเขา ใบหน้าสวยหวานดูอ่อนล้าจากการปั่นโปรเจกต์ตลอดทั้งวัน แต่เมื่อเห็นแววตาของกวินทร์ เธอก็ชะงักไป ความอบอุ่นที่เขามักจะได้รับจากเธอในยามปกติกลายเป็นความรุ่มร้อนในใจของเขา กวินทร์ไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่ก้าวเข้าไปดึงร่างบางเข้ามากอดแน่นราวกับจะหาที่ยึดเหนี่ยวเดียวที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ "ริน... ถ้าวันหนึ่งผมไม่ได้เป็นวิศวกรที่ใครๆ คาดหวัง ถ้าผมทิ้งทุกอย่างแล้วไปเริ่มต้นใหม่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก... เธอจะยังอยู่ข้างผมไหม" รินรดานิ่งไป เธอรับรู้ได้ถึงแรงสั่นเทาจากร่างกายของชายหนุ่มที่ภายนอกดูแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า เธอวางมือลงบนแผ่นหลังของเขา ลูบเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม "กวินทร์คะ... ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร จะเป็นวิศวกรชื่อดัง หรือเป็นแค่คนธรรมดาที่เดินข้างๆ ริน รินก็ยังเป็นรินคนเดิมค่ะ เราออกแบบชีวิตด้วยกันได้นะ ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาเขียนเส้นทางให้เราหรอก" คำพูดของรินรดาเปรียบเสมือนน้ำเย็นที่ราดรดลงบนกองไฟในใจของเขา กวินทร์หลับตาลง ซึมซับความอบอุ่นนั้น แต่ทว่า... ความสุขกลับอยู่กับเขาได้เพียงไม่นาน เสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นรัว กวินทร์หยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดจนรินรดาตกใจ "เกิดอะไรขึ้นคะ?" กวินทร์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ชูหน้าจอโทรศัพท์ให้เธอดู มันเป็นรูปถ่ายของเขาและรินรดาที่กำลังยืนกอดกันในที่ลับตาคนเมื่อครู่นี้ พร้อมข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งมาว่า... *'ถ้าเธอยังไม่เลิกยุ่งกับลูกชายของฉัน เรื่องที่คณะ... และทุนการศึกษาของเธอที่เหลืออยู่ จะจบลงในวันพรุ่งนี้ทันที'* กวินทร์หันไปมองรอบตัวด้วยสายตาฉุกละหุก ราวกับมีดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องเขาอยู่ทุกฝีก้าว รินรดาหน้าถอดสีเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ มือที่เคยจับมือเขาไว้เริ่มสั่นเทา "คุณพ่อ... คุณพ่อทำแบบนี้กับรินได้ยังไง" "ริน ฟังผมนะ..." กวินทร์พยายามจะคว้ามือเธอ แต่ทันใดนั้น รถยนต์สีดำคันหรูที่เขาคุ้นตาเป็นอย่างดีก็เคลื่อนเข้ามาจอดปิดทางออกของเขา กระจกฟิล์มดำค่อยๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยของ 'ธันวา' ที่นั่งอยู่เบาะหลังข้างๆ กับบิดาของกวินทร์ ธันวายิ้มเยาะที่มุมปาก ก่อนจะก้าวลงจากรถพร้อมกับเอกสารในมือที่ดูเหมือนจะเป็นคำสั่งพักการเรียนของรินรดา "ไม่คิดเลยนะว่าเรื่องมันจะมาถึงจุดนี้ได้... กวินทร์ นายไม่น่าเลือกทางที่ยากที่สุดเลย" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวนพลางเหลือบมองรินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ท่ามกลางความมืดมิดของคืนนี้ ชีวิตที่กวินทร์พยายามจะประคับประคองกลับพังทลายลงในพริบตา เมื่อตัวเลือกที่เขามีเหลืออยู่เพียงทางเดียว คือการทิ้งความรักเพื่อแลกกับอนาคตของหญิงสาวที่เขารักที่สุด... หรือการสูญเสียทุกอย่างเพื่อยืนหยัดในความถูกต้อง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและอดทนไปกับความกดดันของกวินทร์และรินรดาในบทนี้ แล้วมาพบกันต่อในตอนหน้านะคะ - เกียร์เปื้อนกาวใจ -