กวินทร์ออกโรง

“ถ้าคิดจะยุ่งกับรินอีก แค่เดินเฉียดเข้ามาใกล้ระยะหายใจ ฉันจะทำให้รู้ว่าคนอย่างฉัน... ไม่ได้มีดีแค่เครื่องมือช่างที่เอาไว้ซ่อมรถ แต่มันใช้ทำอย่างอื่นได้ด้วย” เสียงของกวินทร์ทุ้มต่ำและเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอากาศ เขากระชากคอเสื้อธันวาที่พยายามจะคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่น สายตาของวิศวะหนุ่มคมกริบราวกับใบมีด ดวงตาที่เคยฉายแววขี้เล่นกลับมืดมิดด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหลัง ความรู้สึกสับสนปนเปกันจนแน่นหน้าอก เธอไม่คิดว่าธันวาจะกล้าบุกมาหาเธอถึงหน้าคณะสถาปัตย์ฯ ในเวลาเลิกเรียนแบบนี้ และที่น่าตกใจกว่าคือ กวินทร์ที่ควรจะไปรอเธอที่ลานเกียร์ กลับมายืนอยู่ตรงนี้ ราวกับเขารู้ว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้น “หึ... หวงเหรอวะกวินทร์?” ธันวาแค่นยิ้มมุมปาก พยายามดึงคอเสื้อตัวเองให้หลุดจากการเกาะกุม “หรือว่าของเล่นชิ้นใหม่ของนาย มันดันมีเจ้าของเก่าที่นายยังก้าวข้ามไม่พ้น” “คำว่า ‘ของเล่น’ ใช้กับคนที่มีศักดิ์ศรีไม่ได้หรอกนะ” กวินทร์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนหน้าอกของทั้งคู่แทบจะชิดกัน แรงกดดันจากเขาส่งผ่านไปยังธันวาจนฝ่ายนั้นต้องผงะถอยหลัง “และจำใส่หัวเอาไว้ ว่าคนอย่างรินรดาไม่จำเป็นต้องให้ใครมาปกป้อง... แต่ถ้าคนคนนั้นคือฉัน มันก็เป็นสิทธิที่ฉันเลือกเอง” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอเห็นแผ่นหลังกว้างของกวินทร์ที่ยืนบังเธอไว้อย่างมิดชิด ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจจนน้ำตาแทบไหล เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่เธอแค่เหนื่อยเกินกว่าจะรับมือกับคนพรรค์นี้ด้วยตัวเอง “พี่ธันวาคะ” รินรดาตัดสินใจก้าวออกมาข้างหน้า มือเรียวบางแตะลงบนแขนของกวินทร์เบาๆ เป็นเชิงห้ามปาม “รินว่าพี่กลับไปเถอะค่ะ สิ่งที่พี่เคยทำไว้... มันไม่มีวันย้อนกลับมาแก้ไขได้อีกแล้ว และตอนนี้... รินไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว” คำว่า ‘ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว’ ทำให้กวินทร์ชะงักไปเล็กน้อย เขาก้มมองมือเล็กๆ ของรินรดาที่เกาะแขนเขา ก่อนจะหันกลับไปจ้องหน้าธันวาด้วยสายตาผู้ชนะ “ได้ยินแล้วใช่ไหม?” กวินทร์เอ่ยเบาๆ แต่ทรงพลัง “ถอยไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนจริงๆ” ธันวากัดฟันแน่น สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่รินรดาด้วยความอาลัยอาวรณ์ปนแค้นเคือง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด กวินทร์ถอนหายใจยาว พลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยืนสั่นน้อยๆ อยู่ตรงหน้า เขาค่อยๆ คลายกำปั้นที่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปนออก แล้วเปลี่ยนเป็นใช้นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาปิดหน้าเธออย่างแผ่วเบา “กลัวไหม?” เขาถาม เสียงที่เคยดุดันเมื่อครู่กลับอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด “ริน... รินแค่ไม่ชอบที่เขายังไม่ยอมจบ” รินรดาสารภาพ เสียงสั่นเครือ “ทำไมต้องมีคนแบบนี้อยู่ในชีวิตด้วยนะคะ” “ช่างหัวมันเถอะ” กวินทร์คว้ามือเธอมากุมไว้แน่น “คนอย่างมันไม่รู้หรอกว่าโชคดีแค่ไหนที่ได้รู้จักคนอย่างเธอ แต่ฉันรู้... และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำให้โชคนั้นของฉันมัวหมองเด็ดขาด” เขากระชับมือเธอแน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะพาเธอเดินเลี่ยงออกมาจากตรงนั้น บรรยากาศรอบข้างที่เคยดูน่าอึดอัดกลับดูผ่อนคลายขึ้นทันทีเมื่อมีเขานำทาง กวินทร์ไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาเพียงแค่พาเธอเดินไปยังรถคันโปรดที่จอดอยู่ไม่ไกล ความเงียบระหว่างเขากับเธอไม่ใช่ความเงียบที่กดดัน แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยังไม่ได้พูดออกมา ทว่าในขณะที่กวินทร์กำลังจะเปิดประตูรถให้รินรดา สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาดำตะคุ่มที่ซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้หน้าอาคารเรียน ร่างนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด กวินทร์ชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขากระตุกวูบ “มีอะไรหรือเปล่าคะกวินทร์?” รินรดาถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นเขาหยุดนิ่งไป กวินทร์ไม่ตอบ เขาค่อยๆ ดันตัวรินรดาให้เข้าไปในรถอย่างรวดเร็วและปิดประตูล็อกแน่นหนา ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเงานั้นโดยตรง ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็เดินก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางตกกระทบใบหน้าที่ทำให้กวินทร์ถึงกับต้องกำหมัดแน่น “ไง... ไม่เจอกันนานเลยนะ ลูกชายคนเก่งของบ้านอัครเดชา” เสียงเรียบเฉยที่คุ้นเคยบาดลึกลงไปในโสตประสาทของกวินทร์ ความมั่นใจทั้งหมดที่เคยมีสลายกลายเป็นอากาศธาตุในชั่วพริบตา เมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่เขาพยายามหนีมาตลอดชีวิต... พ่อของเขาเอง เหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงจะเปลี่ยนความรักครั้งนี้ไปอย่างไร รินรดาที่นั่งอยู่ในรถจะพบความลับอะไรที่กวินทร์พยายามปิดบังเอาไว้ และบททดสอบที่หนักหน่วงที่สุดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับรินรดาและกวินทร์ในมรสุมครั้งนี้ แล้วพบกันในบททดสอบหัวใจที่หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิมนะคะ - เกียร์เปื้อนกาวใจ -