ข่าวลือที่ถาโถม

“เลิกทำตัวเป็นนางเอกผู้สูงส่งเสียทีรินรดา ก่อนที่ฉันจะเอาเรื่องที่เธอเคยทำไว้ในอดีตมาป่าวประกาศให้คนทั้งคณะได้รับรู้ว่า ‘นางฟ้า’ ของพวกเขามันก็แค่หน้ากากที่สร้างขึ้นมาเพื่อหลอกลวงผู้ชาย!” เสียงกระแทกแฟ้มงานลงบนโต๊ะไม้ในห้องสตูดิโอคณะสถาปัตยกรรมดังสนั่นจนนักศึกษาที่กำลังปั่นงานอยู่รอบข้างต่างพากันชะงัก รินรดากำแพงความรู้สึกของเธอไว้แน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด เธอเงยหน้าขึ้นสบตาธันวาที่ยืนถมึงทึงอยู่ตรงหน้า สายตาของเขามันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความอาฆาตที่ถูกปิดซ่อนไว้ภายใต้มาดรุ่นพี่วิศวะผู้เพียบพร้อม “คุณธันวาคะ... รินว่าเราคุยกันชัดเจนไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว และรินไม่คิดว่าการที่รินจะคบใครหรือเดินไปทางไหน มันจะเป็นธุระกงการอะไรของพี่อีก” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนิ่งเรียบ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความอัดอั้น “ไม่ใช่งั้นเหรอ? แล้วที่กวินทร์มันตามติดเธอแจนั่นล่ะ คือความบังเอิญหรือแผนที่เธอวางไว้เพื่ออัพเกรดตัวเองกันแน่?” ธันวาเหยียดยิ้ม เขาโน้มตัวลงมาจนเกือบชิดใบหน้าของหญิงสาว “คนอย่างเธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะริน ยังคงเป็นผู้หญิงที่หิวแสงและหลอกใช้คนอื่นให้มาเป็นฐานรองรับความทะเยอทะยานของตัวเองอยู่เสมอ” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงลงไปในแผลเป็นในใจของรินรดา เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เมย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบวางอุปกรณ์เขียนแบบลงแล้วพุ่งเข้ามาขวางหน้าเพื่อนสาวทันที “ปากดีนักนะพี่ธันวา! ถ้าไม่มีอะไรทำก็กลับไปดูแลเฟืองเน่าๆ ของพี่เถอะค่ะ อย่ามาทำตัวเป็นสุนัขหวงก้างแถวนี้ รินเขาเขี่ยพี่ทิ้งไปตั้งนานแล้ว จะมาขุดคุ้ยหาอะไรอีก!” เมย์ตอกกลับเสียงดังฟังชัด ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมคณะที่เริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปและซุบซิบกันเป็นวงกว้าง รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ข่าวลือเรื่องที่เธอคบกับกวินทร์เริ่มบิดเบือนไปไกล บ้างก็ว่าเธอกำลังสวมเขาให้กวินทร์ด้วยการไปแอบพบกับธันวา บ้างก็ว่าเธอกำลังแย่งชิงความสนใจเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง ความเป็นจริงที่แสนเรียบง่ายถูกฉาบด้วยสีสันของความมโนธรรมที่สังคมในมหาลัยพร้อมจะพิพากษาเธอโดยไม่ถามความจริงสักคำ “ปล่อยให้พวกเขาพูดไปเถอะเมย์” รินรดาคว้าข้อมือเพื่อนสาวเบาๆ “ยิ่งเราตอบโต้ มันก็ยิ่งสนุกสำหรับคนที่อยากเห็นเราพัง” “แต่ริน! ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้นะ กวินทร์เขาจะมาเห็นเข้า แล้วถ้าเขาเชื่อข่าวลือพวกนั้นล่ะ?” เมย์ถามด้วยความเป็นห่วง รินรดาเพียงแค่ยิ้มเศร้าๆ เธอหันไปมองออกไปนอกหน้าต่างสตูดิโอที่เห็นลานกิจกรรมของคณะวิศวะอยู่ไกลๆ เธอรู้ดีว่ากวินทร์ไม่ใช่คนหูเบา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นคนที่มีความคาดหวังจากครอบครัวสูง การที่เขาต้องมาแปดเปื้อนเพราะข่าวฉาวเกี่ยวกับตัวเธอ... มันคุ้มกันแล้วหรือที่เธอจะเห็นแก่ตัวรั้งเขาไว้ในชีวิต เย็นวันนั้น รินรดาเลือกที่จะเดินเลี่ยงออกมาทางประตูหลังคณะเพื่อหลบฝูงชน แต่ทว่าร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีเข้มของใครบางคนที่คุ้นตากลับยืนพิงผนังตึกรออยู่ก่อนแล้ว กวินทร์ไม่ได้ดูโกรธเกรี้ยวเหมือนในข่าวลือ เขากำลังหมุนพวงกุญแจเกียร์ในมือเล่นอย่างใจเย็น สายตาคมคายคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะหยุดที่ใบหน้าที่เริ่มซีดเซียวของเธอ “ข่าวลือวันนี้รสชาติเป็นไงบ้างล่ะ?” กวินทร์เอ่ยถาม น้ำเสียงเขาเรียบนิ่งจนเดาอารมณ์ไม่ถูก “พี่กวินทร์... รินว่าเราควรเว้นระยะห่างกันสักพักนะคะ เรื่องมันเริ่มบานปลายเกินไปแล้ว พี่ควรโฟกัสกับงานโปรเจกต์ของพี่ ส่วนริน...” “ส่วนรินจะหลบไปให้คนอื่นรังแกต่อ?” กวินทร์เดินตรงเข้ามาหาจนรินรดาต้องถอยหลังไปพิงกำแพงตึก “เธอคิดจริงๆ เหรอว่าแค่ถอยห่างแล้วไอ้ธันวามันจะหยุด? เธอไม่รู้อะไรเลยรินดาลดา ความอดทนของฉันมันมีขีดจำกัด และตอนนี้ขีดจำกัดที่ว่านั่นมันกำลังจะระเบิดออกเพราะเห็นเธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่ตลอดเวลา” “รินแค่อยากปกป้องพี่...” “ปกป้องฉันด้วยการผลักไสฉันน่ะเหรอ? อย่ามาทำตัวเป็นหมอรักษาหัวใจแต่กลับรักษาหัวใจตัวเองไม่ได้แบบนี้” กวินทร์เชยคางหญิงสาวขึ้น สบตาเธออย่างจริงจัง “ฉันไม่ได้สนว่าใครจะพูดอะไร ฉันไม่ได้สนว่าครอบครัวฉันจะมองว่าเธอดียังไง สิ่งที่ฉันสนคือในโลกที่หมุนไปอย่างบ้าคลั่งนี้ เธอยังจะยอมให้ฉันเป็นคนเดียวที่ยืนข้างๆ เธอไหม?” ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยาย รินรดากำลังจะอ้าปากตอบ แต่จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือของทั้งคู่ก็ดังขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัย รินรดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความในกรุ๊ปคณะที่ถูกส่งต่อกันมาเป็นภาพถ่ายของเธอกับธันวาที่ยืนคุยกันเมื่อตอนกลางวัน แต่ภาพถูกตัดต่อให้ดูเหมือนทั้งคู่กำลังโอบกอดกันอย่างแนบชิด พร้อมแคปชั่นที่อ่านแล้วใจสั่นสะท้าน: *“เปิดตัวมือที่สาม! สถาปัตย์สาวนอกใจวิศวะหนุ่มดาวรุ่ง เตรียมแฉหลักฐานเด็ดคืนนี้ที่เพจมหาลัย!”* มือของรินรดาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเงยหน้ามองกวินทร์ที่กำลังอ่านข้อความในมือถือของตัวเองเช่นกัน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูใจเย็นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยเส้นเลือดที่ปูดนูนบริเวณขมับ เขาไม่ได้มองที่โทรศัพท์อีกต่อไป แต่เขากำลังจ้องไปที่ทางเดินมืดๆ ด้านหลังตึกที่ร่างของธันวากำลังเดินก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มผู้ชนะ และคนที่มาพร้อมกับเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคุณหญิงพรรณนิภา... แม่ของกวินทร์ที่ยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง “แม่...” กวินทร์พึมพำออกมาเพียงคำเดียว ก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวกว่าครั้งไหนๆ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับรินรดาและกวินทร์ในมรสุมครั้งนี้ แล้วพบกันในบททดสอบหัวใจที่หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิมนะคะ - เกียร์เปื้อนกาวใจ -