ความรู้สึกที่ยากจะปิดบัง

"ฉันบอกเธอไปแล้วใช่ไหมว่าอย่าให้ใครเห็นหน้าจอโทรศัพท์ตอนที่ฉันส่งข้อความหา... รินรดา!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดระคนหวงแหนดังขึ้นข้างหู กวินทร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาจนร่างบางต้องถอยหลังไปพิงกับชั้นวางโมเดลสถาปัตยกรรมในห้องสตูดิโอ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาเคลือบไม้ผสมกับกลิ่นฟีโรโมนอ่อนๆ ของผู้ชายวิศวะที่เธอมักจะได้กลิ่นอยู่บ่อยครั้งในช่วงนี้ทำให้ใจรินรดาสั่นระรัว "กวินทร์... ที่นี่สตูดิโอนะคะ แล้วคนก็เยอะด้วย" รินรดาพยายามดันไหล่หนาออกเบาๆ สายตาเหลือบไปเห็นเพื่อนในภาควิชาหลายคนเริ่มหันมามองด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น "งั้นเหรอ?" กวินทร์เลิกคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มกวนประสาทแบบที่เขามักทำเวลาไม่ได้ดั่งใจ แทนที่เขาจะถอยห่าง เขากลับยกแขนขึ้นยันชั้นวางของคร่อมตัวเธอไว้ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา "ข่าวลือที่ว่าเราสองคน 'เป็นแฟนกัน' มันแพร่ไปไกลถึงโรงอาหารวิศวะแล้วนะ เธอรู้ตัวบ้างหรือเปล่า?" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความกังวลที่เคยซ่อนไว้ในใจเริ่มตีรวนขึ้นมาเป็นริ้วๆ "ข่าวลือ? ใครเป็นคนปล่อย... แล้วคุณไปแคร์เรื่องนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ปกติคุณไม่เคยสนใจเสียงนกเสียงกาพวกนี้อยู่แล้วนี่" "เพราะคนส่วนใหญ่ในมหาลัยกำลังเข้าใจผิดน่ะสิ..." กวินทร์ก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกับพวงแก้มใส "พวกเขาไม่ได้เข้าใจว่าเราเป็นแฟนกัน แต่พวกเขาเข้าใจว่า... เธอ 'กำลังพยายามจะจับ' วิศวะสายดาร์กอย่างฉันต่างหาก ฟังแล้วมันน่ารำคาญใจนะ ว่าไหม?" ถ้อยคำประชดประชันที่แฝงความนัยทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าเบาๆ เธอรู้ดีว่าคำพูดของเขามักจะสวนทางกับสายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักคู่นั้นเสมอ แต่ในสถานการณ์ที่คนทั้งภาควิชาจับจ้องเช่นนี้ เธอไม่สามารถตอบโต้ความรู้สึกที่แท้จริงได้เลย "ถ้ามันน่ารำคาญ ก็แค่ปฏิเสธไปสิคะ ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน" เธอเค้นเสียงตอบพยายามทำน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด "แล้วถ้าฉันบอกว่า... ฉันไม่อยากปฏิเสธล่ะ?" คำถามนั้นทำให้บรรยากาศรอบข้างราวกับหยุดนิ่ง รินรดาสบตากับคนตรงหน้า หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นที่เขาหยิบยื่นให้ในช่วงที่ผ่านมา ความเป็นห่วงที่เขามักจะส่งผ่านข้อความสั้นๆ หรือการแอบเอาขนมมาวางไว้ให้ที่โต๊ะเรียน มันไม่ใช่แค่เรื่องเล่นๆ แล้ว และความจริงข้อนี้กำลังจะกลายเป็นระเบิดเวลาที่ทำลายเกราะป้องกันหัวใจของเธอ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับแรงดึงที่กระชากไหล่รินรดาให้หลุดจากพันธนาการของกวินทร์อย่างแรง "คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ? ดูท่าทางสนิทสนมกันดีจังนะ" น้ำเสียงกวนประสาทที่คุ้นเคยทำให้รินรดาตัวแข็งทื่อ 'ธันวา' ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เขาปรายตามองกวินทร์ด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "มายุ่งอะไรกับเธอ" กวินทร์ยืดตัวตรง แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับพร้อมจะปะทะ เขาขยับตัวเข้ามาขวางหน้าธันวาไว้เหมือนเป็นโล่กำบังให้รินรดา "ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้?" ธันวาหัวเราะในลำคอพลางก้าวเข้ามาใกล้ "ในเมื่อ 'แฟนเก่า' ของเธอยังมีสิทธิ์ที่จะทวงคืนในสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน... และฉันก็ได้ยินมาว่าข่าวลือที่ว่าสองคนนี้คบกัน มันก็เป็นแค่ 'ฉากหน้า' ที่ใช้ปิดบังความจริงบางอย่าง จริงไหมริน?" ธันวาจ้องลึกเข้ามาในตาของรินรดา คำว่า 'ความจริง' ที่เขาเน้นย้ำทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ เธอพยายามจะส่ายหน้าปฏิเสธ แต่มือของธันวากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "ความจริงที่ว่า... เธอยังไม่เคยลืมสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว และยังไม่เคยกล้าที่จะเปิดใจให้ใครใหม่จริงๆ เลยสักครั้งนอกจาก 'ฉัน' " กวินทร์คำรามในลำคอด้วยความโกรธ เขาเงื้อมือขึ้นหมายจะกระชากคอเสื้อธันวา แต่รินรดากลับรีบคว้าแขนกวินทร์ไว้แน่น เธอสั่นไปทั้งตัว ความลับที่เธอพยายามฝังกลบไว้กำลังจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาท่ามกลางสายตาของนักศึกษาสถาปัตย์นับสิบคนในห้องนี้ "หยุดนะกวินทร์... อย่ามีเรื่องกันเลย" รินรดาอ้อนวอน แววตาของเธอสั่นระริก "ทำไมต้องกลัวมันขนาดนั้นรินรดา?" กวินทร์หันมาจ้องเธอด้วยความผิดหวังระคนสงสัย "หรือสิ่งที่มันพูด... มันเป็นเรื่องจริง?" ความเงียบเข้าปกคลุมสตูดิโอราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอจะยอมรับความจริงที่เจ็บปวด หรือจะปล่อยให้คนตรงหน้าเข้าใจผิดต่อไปเพื่อรักษาเศษเสี้ยวความสัมพันธ์ที่กำลังเปราะบางนี้ไว้? ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของกวินทร์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะสายตาทุกคู่บนหน้าจอแจ้งเตือนปรากฏชื่อ 'แม่' พร้อมกับข้อความที่ส่งมาว่า "ถ้าแกยังไม่ยอมเลิกยุ่งกับยัยเด็กสถาปัตย์นั่น ฉันจะให้คนไปจัดการกับอนาคตของมันที่มหาลัยเดี๋ยวนี้" กวินทร์ชะงักไปทันที แววตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นความตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ รินรดาเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้นผ่านทางสีหน้าของเขา และนั่นคือวินาทีที่เธอรู้ว่า... สงครามที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ อย่าลืมเป็นกำลังใจให้รินรดากับกวินทร์ในบททดสอบครั้งใหญ่ที่กำลังจะมาถึงด้วยนะคะ - เกียร์เปื้อนกาวใจ -