กฎเหล็กของหนุ่มวิศวะ

"ถ้าเธอคิดจะมาหาเศษหาเลยกับพื้นที่ของคณะวิศวะด้วยวิธีตื้นๆ แบบนี้ ฉันแนะนำให้กลับไปวาดแปลนบ้านให้เสร็จจะดีกว่านะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาดังก้องท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ รินรดายืนตัวแข็งทื่อ ฝ่ามือบางที่กุมสายกระเป๋าสะพายเอาไว้แน่นจนขึ้นข้อขาวสั่นระริก เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีเลือดหมูที่ดูเปรอะเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องจางๆ แต่นั่นกลับทำให้กวินทร์ดูดิบเถื่อนและทรงพลังในแบบที่ใครก็ยากจะละสายตา ธันวาที่ยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกลเหยียดยิ้มที่มุมปาก เขากอดอกมองดูภาพตรงหน้าด้วยสายตาหยามเหยียดราวกับกำลังดูละครฉากตลกที่รู้ตอนจบดีอยู่แล้ว "กวินทร์... ฉันไม่ได้มาหาเรื่อง" รินรดาเค้นเสียงตอบกลับไป เสียงของเธอแม้จะสั่นพร่าแต่ก็ยังพยายามรักษาระดับความมั่นคงเอาไว้ "ฉันแค่ต้องการของคืน มันเป็นของสำคัญของครอบครัวฉัน" กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งตัวยาว ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าไม่วางตา ก่อนจะหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่ดูเก่าคร่ำคร่าออกมาจากกระเป๋าช็อปแล้ววางมันลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวด้วยท่าทีนิ่งเฉย "ของสำคัญเหรอ?" เขาเลิกคิ้วกวนประสาท "ดูจากลายมือที่เขียนรหัสตัวเลขยุกยิกนี่แล้ว... มันก็แค่ขยะที่คนตายทิ้งไว้ไม่ใช่หรือไง ทำไมต้องทำหน้าเหมือนโลกจะแตกขนาดนั้น?" รินรดากำหมัดแน่น ความโกรธปะทะเข้ากับความเสียใจจนขอบตาร้อนผ่าว พ่อของเธอเสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อน และรหัสเหล่านั้นคือสิ่งเดียวที่ทิ้งไว้ให้เธอก่อนที่ท่านจะจากไปอย่างกะทันหัน การที่กวินทร์เอาเรื่องนี้มาล้อเลียนอย่างไม่ให้เกียรติทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเหยียบซ้ำลงบนบาดแผลที่ยังไม่เคยแห้งสนิท "นั่นไม่ใช่ขยะ!" เธอโพล่งออกมา น้ำเสียงสั่นเครือจนเมย์ที่ยืนอยู่ข้างหลังต้องเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ เพื่อเตือนสติ กวินทร์ไม่สะทกสะท้าน เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก้าวขาเพียงไม่กี่ก้าวก็ประชิดตัวรินรดาจนเธอต้องก้าวถอยหลังไปชนกับโต๊ะ กลิ่นอายของความแมนและกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ บนตัวเขาทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชิดกับใบหูของเธอ "งั้นก็พิสูจน์สิ" เขาขยับกระซิบ เสียงนั้นแผ่วเบาแต่กดดันจนคนรอบข้างต้องกลั้นหายใจ "ว่าเธอมีปัญญาไขรหัส 'บ้าๆ' นี่ได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องอาศัยบุญเก่าของพ่อเธอ... หรือถ้าทำไม่ได้ ก็ไสหัวไปจากคณะฉันซะ ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวแล้วโยนทิ้งลงถังขยะจริงๆ" เขาทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำลายความรู้สึกจนย่อยยับ ก่อนจะหันหลังกลับไปหาลูกน้องในกลุ่มที่กำลังส่งเสียงเชียร์อย่างสนุกสนาน ทิ้งให้รินรดายืนนิ่งอยู่กลางวงล้อมของสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาอย่างสมเพช "แกโอเคไหมริน?" เมย์กระซิบถามด้วยความเป็นห่วง "ฉันไม่เป็นไร..." รินรดาตอบเสียงเรียบ พยายามกวาดสายตาหาเศษกระดาษที่เขาเพิ่งวางไว้บนโต๊ะ ทว่าบนโต๊ะตัวนั้นกลับว่างเปล่า มีเพียงกลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและกระดาษที่หายไปกับมือของกวินทร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "มันหายไปแล้ว..." รินรดาพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นกวินทร์ที่กำลังเดินห่างออกไปหยุดชะงักที่หน้าตึก เขายกเศษกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาเหยียดหยามแบบเมื่อครู่ แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้และ 'ความพึงพอใจ' บางอย่างที่เธอก็อธิบายไม่ถูก ทว่าในจังหวะนั้นเอง ธันวาที่ยืนดูอยู่เงียบๆ กลับก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ เขาดึงมือรินรดาให้หันไปมองหน้าเขาด้วยท่าทีคุกคาม "ริน... อย่าไปยุ่งกับมันเลย มันน่ะอันตรายกว่าที่เธอคิด" ธันวาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "ถ้าเธออยากได้ของชิ้นนั้นคืนจริงๆ มาคุยกับฉันที่ห้องชมรมคืนนี้ดีกว่า บางทีฉันอาจจะรู้อะไรที่เกี่ยวกับรหัสลับของพ่อเธอมากกว่าที่ไอ้กวินทร์มันรู้เสียอีก" รินรดาชะงัก เธอรู้ดีว่าธันวาเป็นคนอย่างไร แต่รหัสลับนั่น... หากมันมีความเกี่ยวข้องกับสาเหตุการเสียชีวิตของพ่อเธอตามที่เธอสงสัยมาตลอด การตอบรับคำเชิญของธันวาอาจเป็นกุญแจสำคัญ แต่ทันใดนั้น เสียงทุ้มดุดันก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังธันวา "เสียใจด้วยนะไอ้ธันวา แต่ของชิ้นนี้... ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่คืนให้ใครทั้งนั้น" ทุกคนหันไปมองตามเสียง กวินทร์ยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งหมุนปากกาในมือเล่นอย่างใจเย็น ในขณะที่อีกข้างหนึ่งเก็บซองจดหมายใส่กระเป๋าช็อปอย่างหวงแหน เขาเดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าธันวาแล้วยักไหล่กวนๆ "เพราะต่อจากนี้ไป... ฉันจะเป็นคนไขรหัสลับนี่ด้วยตัวเอง และยัยเด็กสถาปัตย์คนนี้ ก็คือผู้ช่วยคนพิเศษของฉันตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!" กวินทร์ดึงข้อมือรินรดาให้เดินตามเขาไปท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในโรงอาหาร รินรดาพยายามจะขัดขืนแต่แรงบีบที่มั่นคงและแฝงความอบอุ่นบางอย่างจากฝ่ามือของเขาทำให้เธอชะงัก เธอเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งด่าเธอว่า 'ขยะ' เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาด้วยความสับสน เขากำลังทำอะไรกันแน่? และที่สำคัญที่สุด... ทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกในวินาทีที่เขากระชับมือเธอแน่นขึ้นขนาดนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและกวินทร์ในบทนี้ด้วยนะคะ ความลับของรหัสลับกำลังจะเปิดเผยในไม่ช้าค่ะ!