กวินทร์วางแผนอนาคต

“ถ้าการสร้างบ้านสักหลังต้องมีแบบแปลนที่ชัดเจน แล้วชีวิตของเธอ... ทำไมถึงไม่มีพื้นที่ให้ฉันเข้าไปช่วยออกแบบบ้างเลยล่ะ ริน” น้ำเสียงทุ้มต่ำของกวินทร์ไม่ได้ฟังดูโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความตัดพ้อที่บาดลึกกว่าการตะคอกใส่กันเป็นไหนๆ เขาหยุดเดินแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แสงไฟสลัวจากเสาไฟในลานจอดรถของคณะสถาปัตย์ขับให้แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่เจ้าตัวพยายามสะกดไว้ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งในตอนแรกเริ่มละลายกลายเป็นความร้อนผ่าวที่ขอบตา เธอพยายามจะเอ่ยประโยคที่เตรียมไว้ แต่มันกลับติดอยู่ที่ลำคอเหมือนมีก้อนหินมาจุกไว้ เธอไม่ได้ตั้งใจจะผลักไส แต่มันคือความกลัว... ความกลัวที่ฝังรากลึกจากอดีตที่คอยย้ำเตือนว่า 'ความคาดหวัง' มักจะจบลงด้วย 'การพังทลาย' เสมอ “กวินทร์... มันไม่ใช่แบบนั้น” เธอเค้นเสียงที่สั่นเครือออกมา “อนาคตที่เธอพูดถึง มันไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคน มันมีทั้งครอบครัวของเธอ ความสำเร็จที่รออยู่... แล้วฉันล่ะ? ฉันเป็นแค่ใครสักคนที่เดินเข้ามาในจังหวะชีวิตที่กำลังพุ่งทะยานของเธอ ฉันกลัว... ถ้าวันหนึ่งฉันกลายเป็นข้อผิดพลาดในแบบแปลนของเธอขึ้นมาจริงๆ ฉันจะทำยังไง” กวินทร์แค่นยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความขบขัน แต่เต็มไปด้วยความขมขื่น เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ช้าๆ จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและดินสอเขียนแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้หัวใจเธอเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ “ข้อผิดพลาดเหรอ?” เขาเอื้อมมือขึ้นมาแตะข้างแก้มเธอเบาๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการทำงานหนักเกลี่ยผ่านผิวแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สายตาคมกริบที่เคยดูดุดัน บัดนี้กลับฉายแววอ่อนแสงและจริงจังจนน่าใจหาย “เธอไม่เคยเป็นข้อผิดพลาดริน สำหรับฉัน... เธอคือ ‘เสาหลัก’ ที่ฉันเลือกวางฐานรากชีวิตเอาไว้ตั้งแต่วันแรกที่เห็นเธอเดินถือกระดานวาดรูปเข้ามาในชีวิตฉันแล้วต่างหาก” รินรดากลั้นหายใจ สายตาของเขาไม่ได้โกหก มันจริงจังจนเธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในใจ “ฉันไม่ได้แค่พูดเล่นๆ เรื่องอนาคตนะ” เขากระซิบชิดใบหู “ฉันวางแผนไว้หมดแล้ว ทั้งการฝึกงาน การเริ่มก่อตั้งบริษัทเล็กๆ ที่เราฝันถึง แม้แต่บ้านหลังที่เราจะสร้าง... ฉันวาดมันลงในสมุดโน้ตเล่มนั้นทุกคืน ทุกครั้งที่ฉันเหนื่อยจากโปรเจกต์วิศวะบ้าๆ พวกนั้น ภาพของเธอในห้องนั่งเล่นบ้านหลังนั้นคือสิ่งที่ทำให้ฉันอยากตื่นมาสู้ต่อในวันถัดไป” คำพูดของเขาเหมือนสายฝนที่ชะล้างความกังวลใจของเธอจนหมดสิ้น แต่มันก็พ่วงมาด้วยความหนักอึ้งของความรับผิดชอบ รินรดารู้ดีว่ากวินทร์จริงจังกับทุกสิ่งที่เขาทำ เขาไม่เคยทิ้งอะไรกลางทาง และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอกลัวที่สุด เพราะถ้าเขารักจริงจังขนาดนี้ การสูญเสียเขาไปในอนาคตจะเป็นสิ่งที่ทำลายชีวิตเธออย่างถาวร “กวินทร์... เธอจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ มันเร็วไป...” “ไม่มีคำว่าเร็วเกินไปสำหรับคนที่มั่นใจในตัวตนของกันและกัน” เขาตัดบทอย่างเอาแต่ใจเหมือนวิศวะสายดุดันคนเดิม “รินรดา... ฉันไม่สนหรอกว่าใครจะคิดยังไงกับความสัมพันธ์ของเรา แต่ฉันถามเธอตรงนี้... ในฐานะที่เธอเป็นคนคุมงานออกแบบชีวิตของฉัน เธอจะตกลงร่วมโครงการนี้ไปกับฉันจนถึงวันสุดท้ายของชีวิตไหม” คำถามนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุคที่จู่โจมหัวใจจนเธอยืนแทบไม่อยู่ รินรดามองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น เห็นภาพสะท้อนของตัวเองที่ดูเปราะบางและสับสน แต่ในขณะเดียวกันเธอก็เห็นความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะปกป้องเธอจากทุกอย่างในโลกใบนี้ เธอกำลังจะเปิดปากพูดคำว่า 'ตกลง' ออกไป แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดหลังเสาต้นใหญ่ “ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะโปรเจกต์ใหญ่ของพวกเธอเข้าให้แล้วสินะ” ร่างสูงโปร่งของธันวาเดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มเย้ยหยันที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เขามองสลับระหว่างกวินทร์และรินรดาด้วยสายตาที่ทำให้รินรดารู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง “กวินทร์... แกอาจจะเก่งเรื่องคำนวณโครงสร้างนะ” ธันวาพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว “แต่แกคงลืมคำนวณไปเรื่องหนึ่ง... รอยร้าวในอดีตที่แกไม่มีวันขุดมันขึ้นมาลบออกได้ เพราะรินรดาคนนี้... เขายังคงมีพันธสัญญาบางอย่างที่ต้องสะสางกับฉันอยู่” กวินทร์ปล่อยมือจากแก้มของรินรดา ร่างกายเขาเกร็งแน่นขึ้นทันที ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาเบิกตากว้าง เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือของกวินทร์ที่กำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่หลังมือ “หมายความว่ายังไง ธันวา?” กวินทร์ถาม เสียงของเขาเย็นเยียบและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน ธันวาเพียงแค่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบซองจดหมายสีครีมออกมาจากกระเป๋าเสื้อนอกแล้วยื่นให้รินรดา “เย็นนี้ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกเธอ ริน... เรื่องที่พ่อของเธอขอร้องเอาไว้ก่อนที่เขาจะตัดสินใจขายโปรเจกต์นั้นให้ครอบครัวฉัน” รินรดารับซองจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทา กวินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองหน้าแฟนสาวที่ดูเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาตรงหน้า ความกังวลที่เขาพยายามสร้างอนาคตไว้ให้ พลันถูกท้าทายด้วยอดีตที่รินรดาพยายามปิดตายมาตลอด และในวินาทีที่เธอกำลังจะฉีกซองจดหมายนั้น กวินทร์ก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่น “ถ้าเธอเปิดมัน... เราจะไม่มีวันย้อนกลับไปจุดเดิมได้อีกแล้วนะ ริน” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่เดินทางเคียงข้างความรักของกวินทร์และรินรดามาจนถึงจุดพริกผันนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่ารอยร้าวในอดีตจะทำลายอนาคตของพวกเขาหรือไม่นะคะ