ความกังวลใจของรินรดา

"ถ้ายังลังเลแบบนี้ ก็เลิกทำโปรเจกต์จบแล้วไปแต่งงานกับพี่ซะให้จบเรื่องไปเลย ริน" เสียงทุ้มห้าวที่ฟังดูเหมือนประชดประชันแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยของธันวา ดังแทรกขึ้นกลางสตูดิโอออกแบบที่เงียบสงัด รินรดาวางปากกาเขียนแบบในมือลงช้าๆ เธอไม่ได้หันไปมองร่างสูงที่ยืนพิงขอบโต๊ะอยู่ข้างหลัง สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่เส้นสายบนกระดาษไขที่ดูไร้ทิศทางเหมือนหัวใจของเธอในเวลานี้ "พี่ธันคะ รินว่าเราคุยเรื่องนี้กันชัดเจนแล้วนะคะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แม้ภายในใจจะสั่นไหวราวกับมีพายุพัดผ่าน "รินมีอนาคตที่ต้องสร้าง มีความฝันที่ต้องพิสูจน์ ไม่ใช่แค่เรื่องแต่งงานที่พี่เอามาพูดเพื่อกดดันริน" "ความฝันเหรอ?" ธันวาแค่นหัวเราะ ก่อนจะเดินอ้อมมาข้างหน้า แล้วใช้มือหนาปิดทับลงบนแบบร่างของเธอ "ความฝันของรินมันวางอยู่บนพื้นฐานของความจริงบ้างหรือเปล่า หรือรินกำลังหนีความจริงว่าหลังจากเรียนจบไป... ทุกอย่างมันจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว?" คำพูดนั้นจี้เข้าที่จุดอ่อนของรินรดาอย่างจัง ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง เธอเบนสายตาไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็น 'กวินทร์' ที่กำลังเดินคุยโทรศัพท์อยู่ตรงลานจอดรถวิศวะ ท่าทางที่ดูเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่นของเขาช่างแตกต่างจากความสับสนที่เธอกำลังเผชิญ กวินทร์มีเส้นทางที่ถูกขีดเขียนไว้แล้วจากครอบครัว มีความกดดันที่เขากำลังแบกรับเพื่อที่จะก้าวขึ้นเป็นวิศวกรมืออาชีพตามความคาดหวัง แล้วเธอเล่า? สถาปนิกตัวเล็กๆ ที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะได้รับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเมื่อไหร่ หรือจะต้องไปเริ่มต้นทำงานในบริษัทที่ไหน "พี่วินเขาไม่เคยรอนะคะ รินรู้ดี" รินรดาพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว "เขาเป็นคนไปข้างหน้าเสมอ และริน... รินแค่กลัวว่าถ้าวันหนึ่งรินตามเขาไม่ทัน ความรักของเราจะเป็นแค่ภาพร่างที่สวยงามแต่สร้างจริงไม่ได้" "รินรดา!" เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากประตูสตูดิโอ รินรดาสะดุ้งโหยง หันไปมองทางต้นเสียง กวินทร์ยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มเปื้อนคราบจาระบีเล็กน้อยตามวิสัยเด็กวิศวะ ใบหน้าคมเข้มของเขามีร่องรอยของความเหนื่อยล้า แต่แววตาที่จ้องมองมานั้นกลับมีความร้อนแรงบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจเธอสะดุด เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เดินตรงเข้ามาหา ดึงเธอออกจากโต๊ะออกแบบอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหันไปสบตากับธันวาด้วยสายตาที่เย็นเยียบและท้าทาย "ถ้าจะสอนวิชาออกแบบชีวิตคนอื่น พี่ช่วยเอาเวลาไปจัดการโปรเจกต์ตัวเองให้ผ่านก่อนดีกว่าไหมครับพี่ธันวา" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทแต่เฉียบคม "ส่วนริน... ถ้ากลัวว่าอนาคตจะวาดไม่สวย ก็มาวาดกับผมสิ ผมมีแบบแปลนสำหรับเราสองคนไว้ตั้งนานแล้ว" รินรดาใจเต้นรัว มือที่ถูกกวินทร์กุมไว้แน่นนั้นอุ่นวาบไปถึงหัวใจ แต่มันก็ยังไม่พอที่จะกลบความกลัวในใจเธอได้ เธอขืนมือออกเบาๆ แล้วเงยหน้ามองเขา "วิน... เราคุยกันเรื่องนี้แล้วไม่ใช่เหรอคะ เรื่องอนาคตที่เราสองคนอยู่คนละสายงานกัน" "สายงานคนละอย่าง แต่หัวใจมันเต้นจังหวะเดียวกัน รินลืมไปแล้วเหรอ" กวินทร์ย่อตัวลงมาให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างผิดหูผิดตา "ผมไม่ได้ต้องการให้รินเป็นส่วนหนึ่งในโครงสร้างที่ผมออกแบบไว้ แต่ผมต้องการให้รินมาเป็น 'รากฐาน' ที่จะยืนหยัดเคียงข้างผม ไม่ว่าตึกที่ชื่อว่าชีวิตเรามันจะสูงแค่ไหนก็ตาม" ความหวานละมุนที่เขาหยิบยื่นให้เปรียบเสมือนน้ำเย็นที่ราดลงบนกองไฟแห่งความกังวล รินรดารู้สึกเหมือนกำแพงที่เธอสร้างไว้ค่อยๆ พังทลายลง แต่ทว่า... ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของกวินทร์ก็แผดเสียงดังขึ้นมาขัดจังหวะ เขามองที่หน้าจอเพียงครู่เดียว ก่อนที่ใบหน้าคมเข้มจะเปลี่ยนสีไปทันที แววตาของเขาที่เคยมั่นคงกลับสั่นไหวและเต็มไปด้วยความกดดันอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "วิน? ใครโทรมาคะ?" เธอถามด้วยความใจเสีย กวินทร์กดรับสายโดยไม่ละสายตาจากเธอ ก่อนจะกรอกเสียงลงไปสั้นๆ แต่ทว่าเสียงปลายสายที่หลุดลอดออกมานั้นกลับทำให้หัวใจของรินรดาแทบหยุดเต้น *"กวินทร์... แกต้องกลับมาเดี๋ยวนี้ พ่อแกป่วยหนักและบริษัทกำลังเผชิญวิกฤตครั้งใหญ่ ถ้าแกไม่มาเซ็นรับตำแหน่งตอนนี้ ทุกอย่างที่เราสร้างมาจะพังพินาศในวันพรุ่งนี้!"* กวินทร์วางสายลง มือของเขาที่กุมมือรินรดาอยู่เริ่มสั่นเทา เขาหันมามองเธอด้วยสายตาที่ปวดร้าว ราวกับกำลังจะบอกลาความฝันของตัวเองเพื่อไปรับผิดชอบหน้าที่ที่เขาพยายามหนีมาตลอด "ริน... ผมคงต้องไปแล้ว" เขาเอ่ยเสียงพร่า "และผมอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว... จนกว่าทุกอย่างจะจบลง" รินรดายืนนิ่งเหมือนถูกแช่แข็ง มองดูแผ่นหลังกว้างของคนที่เธอรักที่สุดกำลังเดินห่างออกไป พร้อมกับความจริงที่ว่า อนาคตที่เธอเคยกังวล ได้พุ่งชนพวกเขาอย่างจังในวินาทีนี้เอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินรดานะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจจะรอพบทุกคนในตอนหน้าค่ะ!