ภาพถ่ายในอดีต

“เก็บมันลงไปเดี๋ยวนี้ค่ะพี่ธันวา!” รินรดาสั่นไปทั้งตัว มือเรียวบางที่เคยจับดินสอเขียนแบบด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอไม่คิดเลยว่าคนตรงหน้าจะกล้าขุดเอา ‘หลักฐาน’ ที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ในส่วนลึกของความทรงจำมาใช้เป็นเครื่องมือต่อรองในที่สาธารณะแบบนี้ ธันวาแสยะยิ้ม มุมปากที่เคยดูอบอุ่นในสายตาคนนอก บัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว เขาค่อยๆ เลื่อนรูปถ่ายใบเก่าที่มุมภาพเริ่มเหลืองซีดไปบนโต๊ะไม้โอ๊คในห้องสมุดคณะที่เงียบสงัด ภาพของเด็กสาวในชุดมัธยมปลายที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน—ภาพที่รินรดาไม่เคยคิดว่าจะมีใครเห็น หรืออย่างน้อยก็ไม่คิดว่ามันจะกลายมาเป็นอาวุธที่ใช้ทำลายชีวิตปัจจุบันของเธอได้ “ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนั้นล่ะริน? พี่ก็แค่จะเอามาให้ดู ว่าสมัยก่อนเราน่าสงสารขนาดไหน” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน เขาสังเกตเห็นหยดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาคู่สวยของหญิงสาว “ถ้ากวินทร์ได้เห็นรูปนี้... ไม่สิ ถ้าเขารู้ว่า ‘เหตุผล’ ที่แท้จริงที่ทำให้เธอหนีหายไปจากชีวิตผู้คนเมื่อสองปีก่อนคืออะไร คิดว่าเขาจะยังมองเธอด้วยสายตาแบบเดิมอยู่ไหม?” รินรดาเม้มปากแน่นจนห้อเลือด ความเงียบรอบข้างดูเหมือนจะบีบคั้นหัวใจเธอให้แบนแต๊ดแต๋ เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง อีกไม่กี่นาที กวินทร์จะเดินเข้ามาที่นี่หลังจากเขาทำแล็บเสร็จ “พี่ต้องการอะไรกันแน่คะ?” เสียงของเธอแหบพร่า “เราจบกันไปนานแล้วนะคะ” “คนอย่างพี่ไม่เคยยอมรับคำว่าจบ ถ้าพี่ไม่ได้เป็นคนขีดเส้นตายเอง” ธันวาโน้มตัวเข้าไปใกล้ กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายที่เธอเคยคุ้นเคยลอยมาปะทะจมูก แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ “ริน... บอกเลิกกวินทร์ซะ แล้วกลับมาหาพี่ พี่จะเก็บรูปนี้ไว้ให้ลึกที่สุด จนไม่มีใครในโลกได้เห็นมันอีกเลย” กวินทร์ที่กำลังเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีมาตามทางเดิน สัญชาตญาณของวิศวกรหนุ่มกลับทำงานผิดปกติเมื่อเขาเห็นร่างของรุ่นพี่ที่เขาไม่ถูกชะตาที่สุดกำลังก้มลงกระซิบกระซาบกับคนรักของเขา ใบหน้าของรินรดาที่ซีดเผือดราวกับคนไม่มีเลือดไปเลี้ยงสมองทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ เขารีบเร่งฝีเท้า แต่ก่อนจะถึงมุมห้อง เขากลับหยุดชะงักเมื่อเห็นรินรดาสะบัดหน้าหนีอย่างรุนแรง “ไม่ค่ะ... ต่อให้พี่จะแฉเรื่องนั้นให้ทุกคนรู้ ต่อให้โลกทั้งใบจะมองว่ารินเป็นคนแบบไหน แต่รินจะไม่มีวันกลับไปอยู่ในนรกที่มีพี่อีกแล้ว!” เสียงของรินรดาแม้จะสั่น แต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้ธันวาถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เขากำลังจะอ้าปากโต้ตอบ แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนพิงผนังอยู่ตรงหัวมุมห้อง ธันวาเปลี่ยนท่าทีในเสี้ยววินาที เขาคว้าข้อมือของรินรดาแรงขึ้นจนหญิงสาวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะแกล้งทำเป็นดึงเธอเข้าหาตัว “โถ่ริน... อย่าทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลย ที่ผ่านมาเธอก็ชอบไม่ใช่เหรอ ตอนที่เราอยู่ด้วยกันน่ะ” “ปล่อยนะ!” รินรดาพยายามดิ้นรน ทว่าก่อนที่มือของธันวาจะทันได้รัดแน่นกว่าเดิม กวินทร์ก็พุ่งตัวเข้ามาเหมือนพายุที่โถมซัด เขากระชากคอเสื้อของรุ่นพี่ร่างสูงทิ้งถอยหลังไปจนธันวาเซถลาชนกับชั้นหนังสือจนฝุ่นตลบ “มึงทำอะไร!” กวินทร์คำราม ความโกรธเคืองพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มฉายแววฆ่าฟัน “กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับรินรดา!” ธันวาจัดคอเสื้อตัวเองให้เข้าที่ เขายังคงรอยยิ้มเยือกเย็นไว้บนใบหน้า มือข้างที่ว่างค่อยๆ ล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบรูปถ่ายใบเดิมออกมาอีกครั้งก่อนจะโชว์ให้กวินทร์เห็น “กูว่ามึงควรใจเย็นๆ แล้วดูนี่ก่อนดีกว่า กวินทร์... ดูสิว่าผู้หญิงแสนดีที่มึงหลงนักหลงหนาเนี่ย ในอดีตเขามี ‘ความลับ’ ที่สกปรกขนาดไหน” กวินทร์ชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเขาตวัดไปมองรินรดาที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหลัง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ความกลัวที่ไม่ได้เกิดจากธันวาเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความกลัวที่จะสูญเสียเขาไป ธันวายิ้มกริ่ม เขาค่อยๆ ขยับรูปถ่ายนั้นให้กวินทร์เห็นชัดขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่กวินทร์ยื่นมือออกไปหวังจะคว้ามันมาทำลาย “อยากรู้ไหมว่าถ้าภาพนี้หลุดออกไป มหาวิทยาลัยจะเป็นยังไง? หรือที่สำคัญกว่านั้น... มึงจะยังอยากกอดผู้หญิงที่มี ‘ตราบาป’ แบบนี้ไว้ข้างกายอีกหรือเปล่า?” กวินทร์ชะงักค้าง มือของเขาอยู่ห่างจากรูปถ่ายเพียงไม่กี่เซนติเมตร เสียงหัวใจที่เต้นรัวของเขาในตอนนี้ มันไม่แน่ใจแล้วว่าเขากำลังกลัวความจริงที่อยู่ในรูป... หรือกลัวคำตอบที่จะต้องเลือกระหว่างความรักกับความถูกต้องกันแน่ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก จู่ๆ รินรดาก็เอื้อมมือมาคว้าแขนของกวินทร์ไว้ แล้วออกแรงดึงเขาให้เดินหนีไปจากธันวาโดยไม่หันกลับไปมอง “กวินทร์... อย่าดูค่ะ” เสียงของเธอกระซิบแผ่วเบาจนแทบขาดใจ “ถ้าพี่เห็นมัน... เราจะไม่มีวันได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกเลย” กวินทร์หยุดเดินเขายืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน มือของเขายังคงจับแขนรินรดาแน่น แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปมองรูปถ่ายในมือธันวาที่ยังคงถูกชูขึ้นสูงอย่างท้าทาย ในวินาทีนั้นเอง กวินทร์ก็ตัดสินใจทำบางอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด เขาไม่ได้หันไปชกหน้าธันวา แต่เขากลับหันมาคว้าข้อมือของรินรดาแล้วดึงเธอให้เดินย้อนกลับไปหาธันวาอีกครั้งด้วยท่าทีที่นิ่งสนิทจนน่ากลัว “งั้นมึงก็เอาออกมาเลยธันวา...” กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง “ในเมื่อมึงอยากให้กูเห็นนัก กูจะเป็นคนดูมันเอง... แต่ถ้าหลังจากที่กูดูแล้วรูปนี้ไม่ได้ทำลายชีวิตรินรดาได้ดั่งใจมึง เตรียมตัวหาที่อยู่ใหม่ได้เลย เพราะกูจะทำให้มึงไม่มีที่ยืนในคณะนี้ไปตลอดชีวิต!” เขาคว้าหมับไปที่รูปถ่ายใบนั้น แรงปะทะระหว่างมือสองคู่ทำให้รูปถ่ายฉีกขาดออกเป็นสองซีก แต่ภาพที่ปรากฏอยู่บนชิ้นส่วนที่เหลืออยู่กลับทำให้กวินทร์ถึงกับหน้าถอดสีไปในทันที... เพราะสิ่งที่อยู่ในภาพ ไม่ได้มีแค่รินรดาเพียงคนเดียว แต่ยังมี ‘ใครอีกคนที่เขาไม่มีวันคาดคิดว่าจะปรากฏอยู่ในอดีตของเธอ’ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและอดทนไปกับความกดดันของกวินทร์และรินรดาในบทนี้ แล้วมาพบกันต่อในตอนหน้านะคะ - เกียร์เปื้อนกาวใจ -