น้ำตาที่ร่วงหล่น

“เลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือซะทีริน! ที่ฉันพูดไปทั้งหมดน่ะ ไม่ได้ต้องการคำแก้ตัว แต่มันคือความจริงที่เธอควรจะเข้าใจได้แล้วว่า... เราสองคนน่ะมันคนละโลกกัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยอบอุ่น แววตาที่เคยทอดมองเธอด้วยความคลั่งรัก บัดนี้กลับกลายเป็นน้ำแข็งที่เย็นเยียบจนน่ากลัว กวินทร์ยืนตระหง่านอยู่กลางสตูดิโอคณะสถาปัตย์ ท่ามกลางแบบร่างอาคารที่วางระเกะระกะบนโต๊ะดราฟต์ กลิ่นของกระดาษไขและคัตเตอร์ยังคงอบอวล แต่บรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาเบิกตากว้าง มือที่ถือพู่กันสั่นเทาจนสีอะคริลิกหยดลงบนกระดาษร่างที่เธอตั้งใจทำมาตลอดทั้งสัปดาห์ เธอพยายามเงยหน้าขึ้นสบตาเขา อยากจะถามว่าสิ่งที่เธอเห็นตลอดเวลาที่ผ่านมามันคือเรื่องโกหกงั้นหรือ แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ “กวินทร์... ทำไมอยู่ๆ ถึงพูดแบบนี้คะ เราเพิ่งจะ...” “อย่าถามคำถามงี่เง่าแบบนั้น” เขาสวนกลับทันควัน มือหนาเสยผมที่ปรกหน้าอย่างหงุดหงิด แววตาคมกริบเหลือบมองไปที่ประตูสตูดิโอที่แง้มอยู่เล็กน้อย ซึ่งรินรดารู้ดีว่าข้างนอกนั้นมีสายตาของใครหลายคนที่กำลังจับจ้อง “สิ่งที่เห็นน่ะเหรอ? มันก็แค่เกมเด็กๆ ที่ฉันนึกสนุกอยากเล่นด้วย แต่ตอนนี้ฉันเบื่อแล้ว จบไหม?” ประโยคนั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ นับพันเล่มที่ทิ่มแทงลงบนหัวใจของหญิงสาว ความรู้สึกจุกแน่นที่ลำคอทำให้รินรดาทำได้เพียงยืนนิ่ง ปล่อยให้น้ำตาเม็ดใสเอ่อล้นคลอหน่วยก่อนจะหยดลงบนหลังมือที่เปื้อนสีของเธอ กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาเขามองผ่านเธอไปราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ “อ้อ อีกอย่างนะ... เรื่องไอ้ธันวา ถ้าเธอยังอาลัยอาวรณ์มันขนาดนั้น ก็เชิญกลับไปหาความสบายใจในที่ของเธอเถอะ ฉันไม่อยากเอาตัวไปคลุกคลีกับคนไม่รู้จักพอ” “กวินทร์! คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง...” รินรดาตะโกนลั่น ทั้งน้ำตาที่เริ่มไหลพราก “ที่ผ่านมา คุณทำเหมือน... เหมือนว่าเรามีความหมายต่อกัน คุณโกหกฉันมาตลอดเลยเหรอคะ?” เขาไม่ตอบ เพียงแค่หันหลังกลับช้าๆ แผ่นหลังกว้างที่รินรดาเคยโหยหาจะอิงแอบบัดนี้กลับดูห่างไกลเหลือเกิน กวินทร์ก้าวเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองผลงานศิลปะที่เธอตั้งใจทำเพื่อเขา ผลงานที่เธอซ่อนความหมายของ 'วิศวกรผู้สร้าง' และ 'สถาปนิกผู้ออกแบบ' เอาไว้ในลายเส้นเดียวกัน เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทเดินห่างออกไปจนเงียบสนิท รินรดาก็ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ไม้ตัวเก่า เสียงสะอื้นที่เธอพยายามกลั้นไว้ระเบิดออกมาจนตัวโยน เมย์ที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในสตูดิโอรีบวิ่งเข้ามากอดเพื่อนสาวไว้แน่นโดยไม่ต้องถามอะไรเลย เพราะคำพูดร้ายกาจของกวินทร์เมื่อครู่มันดังลอดไปถึงข้างนอก “ไม่เป็นไรนะริน... ใจเย็นๆ นะคนดี” เมย์ลูบหลังปลอบโยน แต่คนฟังกลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลาย ในห้องโถงทางเดินของคณะวิศวะ กวินทร์หยุดยืนพิงกำแพงหินอ่อน มือที่กำแน่นจนสั่นเทาค่อยๆ คลายออกเผยให้เห็นแผลถลอกจากการชกกำแพงเมื่อครู่เพื่อระงับอารมณ์ เขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน น้ำตาที่เขาไม่เคยให้ใครเห็นร่วงหล่นลงสู่พื้นเย็นเฉียบเพียงหยดเดียว เขาไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่แรงกดดันจากครอบครัวที่ขู่จะตัดขาดทุกอย่างหากเขาไม่ทำตามแผนการแต่งงานที่วางไว้ ทำให้เขากลายเป็นคนขี้ขลาดที่ทำลายความรักด้วยมือตัวเอง เขากำลังจะก้าวเดินต่อ ทว่าเสียงหนึ่งกลับฉุดรั้งเขาไว้ “พี่บอกเธอไปแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ... กวินทร์?” กวินทร์ชะงัก ร่างสูงค่อยๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียงที่ยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกล ธันวากำลังมองเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นหลักฐานสำคัญของความลับที่กวินทร์พยายามปกปิดมาโดยตลอด ธันวาก้าวเข้ามาใกล้พลางเหยียดยิ้ม “ถ้าคุณไม่รักเธอ ก็ถอยไปซะ เพราะคนที่พร้อมจะรับเศษซากความเสียใจของเธอ... คือผม” กวินทร์พุ่งเข้ากระชากคอเสื้อธันวาด้วยความโมโหจัด แต่ธันวากลับยิ้มกริ่มแล้วกระซิบข้างหู “ถ้าไม่อยากให้รินรู้ว่า ‘สาเหตุ’ ที่พี่ต้องทำตัวเลวร้ายแบบนี้มันมาจากเรื่องโสโครกของที่บ้านพี่... ก็ปล่อยมือจากผมซะ กวินทร์” กวินทร์ชะงักค้าง มือที่กำคอเสื้อสั่นระริก ในขณะที่รินรดาซึ่งตัดสินใจเดินตามออกมาเพื่อจะปรับความเข้าใจกับเขา กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังหัวมุมทางเดิน พลันเสียงพึมพำของธันวาที่ดังพอจะให้คนแอบฟังได้ยินชัดเจนก็ทำให้หัวใจของเธอแตกสลายซ้ำสอง “เพราะถ้าเธอรู้ความจริงเรื่อง ‘แม่’ ของพี่... เธอจะเกลียดพี่ไปตลอดชีวิตเลยนะ” เกียร์เปื้อนกาวใจขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงจับมือและติดตามความรักของทั้งคู่ไปด้วยกันนะคะ