คืนที่ฝนตก

"ถอยไป... อย่าเข้ามานะ!" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ท่ามกลางเสียงโครมครามของเศษกระจกที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นห้องสตูดิโอ ความมืดมิดในอาคารที่ไฟฟ้าดับสนิททำให้ทุกอย่างดูน่าสะพรึงกลัว กลิ่นอายความเย็นเยียบของฝนที่สาดเข้ามาตามรอยแตกของบานหน้าต่างปะทะเข้ากับผิวแก้มของเธอ ความกลัวแล่นริ้วไปตามไขสันหลัง เธอถอยหลังจนแผ่นหลังบางชิดกับโต๊ะดราฟต์งาน มือสั่นเทาควานหาของมีคมแถวนั้นเพื่อป้องกันตัว "ริน... นี่ฉันเอง ธันวา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยขัดกับบรรยากาศที่แสนกดดัน ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นไอฝนจางๆ ทำให้รินรดาใจกระตุก ความทรงจำที่เธอพยายามลบเลือนกำลังย้อนกลับมาเหมือนหนังสยองขวัญที่ฉายซ้ำ "ออกไป... ฉันบอกให้คุณออกไปไง! เราเลิกกันไปนานแล้วนะ!" "แต่ฉันยังไม่เคยตกลง" ธันวาก้าวเข้ามาอีกก้าว แสงฟ้าแลบแปลบปลาบผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นแววตาที่กร้าวร้าวของเขา "เธอก็รู้ว่าฉันเกลียดการที่เห็นเธอไปเดินกับไอ้เด็กวิศวะนั่นแค่ไหน ริน... อย่าให้ฉันต้องทำอะไรที่เธอจะเสียใจเลย" "ถอยห่างจากรินเดี๋ยวนี้ ไอ้หน้าตัวเมีย!" เสียงตวาดกร้าวที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังของธันวานั้นทรงพลังและดุดันยิ่งกว่า กวินทร์ก้าวเข้ามาในเงามืดด้วยท่าทีที่ไม่เกรงกลัว มือหนาของเขาคว้าคอเสื้อธันวาแล้วกระชากอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถลาไปกระแทกกับโต๊ะข้างๆ "แก... กวินทร์!" ธันวากัดฟันกรอด กวินทร์ไม่สนใจคำท้าทาย เขารีบก้าวผ่านร่างของธันวาตรงดิ่งเข้ามาหารินรดาที่กำลังสั่นเหมือนลูกนก แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่รื้นไปด้วยหยดน้ำตา เขายื่นมือออกไปหาอย่างแผ่วเบา แต่ก็ชะงักงันไว้เพียงแค่อากาศธาตุราวกับเกรงว่าจะทำให้เธอตกใจ "ริน... ผมอยู่นี่แล้ว" กวินทร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป มันทั้งนุ่มนวลและหนักแน่น "ไม่เป็นไรแล้วนะ มีผมอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครทำอะไรคุณได้ทั้งนั้น" ฝนข้างนอกเริ่มโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้น ราวกับท้องฟ้ากำลังถล่มลงมา เสียงฟ้าร้องคำรามก้องจนรินรดาสะดุ้งโหยง เธอโผเข้ากอดร่างหนาของเขาไว้แน่น กวินทร์ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะก่อนจะโอบกอดเธอไว้มั่น เขารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากร่างกายของเธอ และนั่นทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่มากกว่าความเป็นห่วง "ไปจากที่นี่กันเถอะ" เขาบอกพลางถอดเสื้อแจ็คเก็ตวิศวะตัวหนามาคลุมไหล่ให้เธอ "ผมจะไปส่งคุณที่พักเอง" ท่ามกลางพายุที่บ้าคลั่ง รถกระบะคันใหญ่ของกวินทร์เคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัยอย่างทุลักทุเล ที่ปัดน้ำฝนทำงานหนักแข่งกับสายฝนที่เทลงมาจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า รินรดานั่งกอดตัวเองอยู่ฝั่งเบาะข้างๆ เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยตั้งแต่ออกจากสตูดิโอ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอและเสียงเครื่องยนต์ที่คอยประคองบรรยากาศ "โกรธผมหรือเปล่า..." กวินทร์ทำลายความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงของเขามีความประหม่าที่หาได้ยาก "ที่ผมเข้าไปยุ่งเรื่องของคุณกับธันวา" รินรดาหันมามองใบหน้าด้านข้างของเขา แสงไฟจากรถยนต์คันอื่นที่สวนมาเป็นระยะทำให้เธอเห็นสันกรามคมชัดและแววตาที่มุ่งมั่นของเขา "รินแค่... ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณต้องเอาตัวมาเสี่ยงแบบนั้น ถ้าธันวามีอาวุธขึ้นมาล่ะคะ?" กวินทร์หักพวงมาลัยหลบแอ่งน้ำขนาดใหญ่ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "ถ้าต้องเลือกระหว่างความปลอดภัยของตัวเอง กับการปล่อยให้คุณตกอยู่ในอันตราย... คุณคิดว่าคนอย่างผมจะเลือกอะไร?" ประโยคนั้นทำให้หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะ เธอเบือนหน้าหนีไปมองกระจกที่มีหยดน้ำเกาะพราวเพื่อซ่อนความร้อนผ่าวบนใบหน้า ทำไมเขาต้องทำดีกับเธอขนาดนี้นะ ทั้งที่รู้ว่าเธอยังไม่พร้อมจะเปิดใจให้ใครอีกครั้ง "ถึงแล้ว" รถจอดสนิทหน้าหอพักของรินรดา กวินทร์ดับเครื่องยนต์ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมามองเธอเต็มตา "พรุ่งนี้... ผมไม่อยากเห็นคุณไปที่สตูดิโอคนเดียวอีก ถ้ามีอะไร ให้โทรหาผมทันที เข้าใจไหมรินรดา?" "ขอบคุณนะคะกวินทร์..." เธอเอ่ยเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ แต่ทว่าเขากลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ "เดี๋ยว" กวินทร์มองลึกเข้ามาในตาเธอ "ผมไม่ได้ต้องการแค่คำขอบคุณ... ผมต้องการให้คุณรู้ว่า ต่อให้พายุจะแรงแค่ไหน ถ้าคุณเรียก ผมจะไปหาคุณเสมอ" รินรดาชะงัก หัวใจของเธอเหมือนกำลังถูกสะกดด้วยคำพูดที่ซื่อตรงของชายหนุ่มตรงหน้า แต่ก่อนที่เธอจะได้ตอบอะไรออกไป เสียงโทรศัพท์มือถือของกวินทร์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วขมวดคิ้วแน่น สีหน้าของเขากลายเป็นเคร่งเครียดในทันที "ว่าไงแม่?" เขาถามเสียงเรียบ ก่อนจะนิ่งฟังอีกฝ่ายพูดด้วยใบหน้าที่ค่อยๆ ถอดสี "ริน... ผมขอโทษนะ" กวินทร์หันมาหาเธอด้วยสายตาที่ดูสับสน "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่ผมพยายามหนีมาตลอด มันกำลังจะพังทลายลงในคืนนี้แล้ว" เขาทิ้งประโยคไว้เพียงแค่นั้น ก่อนจะรีบสตาร์ทรถออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย เธอจ้องมองท้ายรถที่ค่อยๆ หายไปในความมืดด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างประหลาด แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นจริงๆ คือการที่เธอเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงอยู่บนเบาะที่นั่งข้างๆ ของเขา... มันคือแบบแปลนอาคารที่ถูกขีดฆ่าด้วยปากกาแดงจนยับยู่ยี่ และชื่อของเจ้าของแบบแปลนที่มุมกระดาษนั้น ไม่ใช่ชื่อของเธอ แต่เป็นชื่อของ 'ธันวา' ที่ถูกเขียนทับด้วยลายมือของคนในครอบครัวกวินทร์ด้วยคำว่า... 'กำจัดทิ้ง'! เกียร์เปื้อนกาวใจขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับรินรดานะคะ!