พายุแห่งเนบิวลา

เสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์ควอนตัมระดับสามดังก้องลอดผ่านชั้นโลหะผสมไททาเนียมหนาเตอะ สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลังของเอลิน่า วอล์กเกอร์ ปลายนิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมืออวกาศแรงดันสูงกำลังเคาะลงบนแผงควบคุมหลักอย่างแม่นยำ ทุกตัวอักษรสีฟ้าครามที่สะท้อนบนกระจกหมวกนิรภัยคือเดิมพันด้วยชีวิต และเหนือสิ่งอื่นใด... คือจิตวิญญาณของมวลมนุษยชาติที่ถูกสหพันธ์พยายามลบเลือน "เราเหลือเวลาอีกแค่สามร้อยวินาที ก่อนที่ระบบป้องกันรอบนอกจะรีเซ็ตอัตโนมัติครับคุณวอล์กเกอร์" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบราวกับหุ่นยนต์ของคีอาน เวนดิกซ์ ดังผ่านคลื่นวิทยุเข้าระบบสื่อสารส่วนตัว เขายืนกอดอกพิงผนังห้องควบคุมหลักของศูนย์บัญชาการสหพันธ์อย่างสบายอารมณ์ ทั้งที่เบื้องล่างคือฝูงโดรนรักษาความปลอดภัยนับร้อยที่กำลังเคลื่อนพลเข้ามาด้วยความเร็วสูง ชุดสูทรักษากฎสีดำสนิทของเขาแทบจะกลืนกลายไปกับความมืดของห้องโถงกว้าง มีเพียงไฟสถานะสีแดงวาบวับบนไหล่ที่บ่งบอกถึงสถานะผู้คุมกฎผู้ไร้ความปราณี เอลิน่าไม่หันไปมอง เธอตวัดสายตาคมกริบผ่านหน้าจอโฮโลแกรมที่ซ้อนทับกันหลายชั้น "ถ้าคุณรีบอยากตายนัก ก็เชิญออกไปต้อนรับพวกเขาข้างนอกโน่นได้เลยครับคุณเวนดิกซ์... แต่ช่วยกรุณาอย่าส่งเสียงรบกวนสมาธิของคนที่กำลังพยายามกู้คืนประวัติศาสตร์ของคุณเองเลย" มุมปากของคีอานกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยਨเยียบที่ปรากฏภายใต้เงาหมวกนั้นเต็มไปด้วยเสน่ห์อันตราย เขาผละออกจากผนัง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ร่างเพรียวบางของหญิงสาวอย่างเงียบเชเชียบ กลิ่นอายของโอโซนและโลหะเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา จนเอลิน่าต้องสูดลมหายใจลึกเพื่อตั้งสติ "ประวัติศาสตร์ที่ถูกบิดเบือน ไม่สมควรได้รับการชุบชีวิตหรอกนะครับคุณวอล์กเกอร์" คีอานโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูเธอ เสียงของเขานุ่มนวลแต่มั่นคง "ความผิดพลาดในอดีต ถ้านำกลับมาทำซ้ำ มันไม่ใช่การเรียนรู้... แต่มันคือมะเร็งร้ายที่กัดกินอนาคตของจักรวาล" "และคุณก็เป็นแค่เครื่องมือมีชีวิตที่ถูกตั้งโปรแกรมให้ตัดเนื้อร้ายทิ้ง โดยไม่สนว่าเนื้อส่วนนั้นจะมีหัวใจเต้นอยู่ด้วยหรือไม่!" เอลิน่าสวนกลับทันควัน ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอหันขวับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายที่ตัดกับความหนาวเหน็บของบรรยากาศรอบตัว ในห้วงเวลานั้น ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงลมหายใจของกันและกัน ความตึงเครียดระหว่างอุดมการณ์สองขั้วพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด เคมีอันเร่าร้อนและดุดันของคนทั้งสองสะท้อนผ่านสายตาที่ไม่มีใครยอมใคร คีอานจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังพยายามค้นหาคำตอบว่าอะไรกันแน่ที่ผลักดันให้วิศวกรสาวคนนี้กล้าท้าทายอำนาจสูงสุดของสหพันธ์ ก่อนที่บทสนทนาทางจิตวิทยาอันเชือดเฉือนจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็กรีดร้องลั่นห้อง แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องลงมาแทนที่แสงสีฟ้าคราม "ระบบเจาะข้อมูลสำเร็จแล้วครับ!" เอลิน่าตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณ เธอกดคำสั่งสุดท้ายด้วยความเด็ดขาด หน้าจอหลักดับวูบลงชั่วขณะ ก่อนจะปรากฏภาพไฟล์ลับขนาดมหึมาที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยเทคโนโลยีโบราณ แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอหาใช่แผนผังโครงสร้างของสหพันธ์อย่างที่คีอานคาดคิดไม่ มันคือภาพโฮโลแกรมสามมิติขนาดใหญ่ของ... ดาวเคราะห์สีฟ้าครามดวงหนึ่งที่ควรจะสูญสลายไปจากสารบบตั้งแต่เมื่อสองร้อยปีก่อน และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือภาพเคลื่อนไหวของมนุษย์กลุ่มหนึ่งกำลังเดินอยู่บนพื้นดิน หายใจรับออกซิเจนจริงๆ โดยไม่มีเครื่องช่วยหายใจ คีอานชะงักฝีเท้า สีหน้าที่เคยเยือกเย็นและมั่นใจมาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาที ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาเพียงเล็กน้อยที่หลุดรอดออกมาจากผู้คุมกฎผู้ไร้พ่าย "เป็นไปไม่ได้..." คีอานพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแห้งผาก "โครงการนั้น... ถูกทำลายไปตั้งแต่ยุคสงครามควอนตัมแล้ว ทำไมข้อมูลถึงยัง..." "เพราะประวัติศาสตร์ไม่ได้ถูกลบครับคุณเวนดิกซ์..." เอลิน่าหันมายิ้มเยาะหยัน หยดเหงื่อไหลรินลงข้างขมับของเธอ "แต่มันถูก 'ซ่อน' เอาไว้โดยคนที่คุณเรียกว่าผู้ทรยศต่างหาก และตอนนี้..." เธอยังไม่ทันพูดจบ ประตูนิรภัยด้านหลังห้องควบคุมก็ระเบิดออกด้วยแรงดันพลาสมา ควันสีขาวพวยพุ่งตลบอบอวล ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบ ร่างเงาสูงใหญ่ในชุดเกราะรบหนักของหน่วยกวาดล้างพิเศษก้าวเข้ามา พร้อมกับกระบอกปืนพลังงานสูงที่เล็งตรงมาที่ศีรษะของทั้งคู่ แต่ทว่า... สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเอลิน่าและคีอานต้องสะดุดค้าง ไม่ใช่เพราะอาวุธในมือของทหารเหล่านั้น หากแต่เป็นเสียงฝีเท้าที่ก้าวตามหลังเงาสهานนั้นออกมา เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดังเป็นจังหวะก้าวที่คุ้นเคยอย่างประหลาด... และเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ก็ทำให้เลือดในกายของคีอานเย็นเฉียบลงทันที "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชายของพ่อ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างนี้มาด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ