หน้ากากของผู้กุมอำนาจ

"ถ้าคุณคิดว่าการลบเศษเสี้ยวความทรงจำของดาวเคราะห์สักดวง จะทำให้สมการจักรวาลนี้กลับมาสมบูรณ์แบบได้... คุณก็คงเป็นแค่เครื่องจักรที่สวมสูทสั่งตัดราคาแพงระยับเท่านั้นแหละครับ คีอาน" น้ำเสียงของเอลิน่าราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่เฉียบคมราวกับใบมีดเลเซอร์ เธอยืนพิงแผงควบคุมหลักของสถานีอวกาศร้างเซคเตอร์ 7 แสงสีฟ้าอมม่วงจากจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบด้านข้างของเธอที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความเหนื่อยล้า เบื้องหน้าของเธอคือคีอาน เวนดิกซ์ ผู้คุมกฎแห่งสหพันธ์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปราณี เขายังคงรักษาท่าทีเยือกเย็น ไหล่กว้างภายใต้เสื้อคลุมสีเทาเข้มไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับกำลังประเมินมูลค่าของความผิดพลาดในระบบ "ความรู้สึกผิดไม่ใช่ตัวแปรในสมการความอยู่รอด, เอลิน่า" คีอานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างมั่นคง "คุณกำลังเอาความทรงจำอันเปราะบางของคนกลุ่มเดียว ไปแลกกับเสถียรภาพของมนุษยชาตินับล้าน... นั่นไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่มันคือความเห็นแก่ตัวในคราบของความเห็นอกเห็นใจ" "ความเห็นแก่ตัวงั้นเหรอ?" เอลิน่าแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "การทำลายประวัติศาสตร์นับพันปีเพื่อซ่อนความเน่าเฟะของพวกคุณเองต่างหากที่เรียกว่าความขลาดเขลา! คุณกลัว... คีอาน คุณกลัวว่าถ้าความจริงเบื้องหลังโปรเจกต์ 'เนบิวลาปฐม' ถูกเปิดเผย อำนาจที่พวกคุณกุมไว้มันจะสลายกลายเป็นฝุ่นผงในสุญญากาศ" บรรยากาศในห้องควบคุมอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยา ทั้งสองยืนประจันหน้ากันในระยะที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจ แม้จะมีอุดมการณ์ที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงจนน่าจะห้ำหั่นกันให้ตายไปข้างหนึ่ง แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณระหว่างพวกเขากลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่เปลือกนอกอันเย็นชาถูกกะเทาะออก คีอานหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ เขาสบตาเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังพยายามค้นหาคำตอบบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องลึกดวงตาคู่นั้น "คุณไม่เข้าใจหรอกว่าผมต้องแบกรับอะไรไว้บ้าง..." คีอานเอ่ยเสียงแผ่วเบาเป็นครั้งแรก น้ำเสียงนั้นปราศจากความเย่อหยิ่ง ทว่ากลับเจือความเหนื่อยล้าที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจ "อำนาจไม่ได้หอมหวานอย่างที่คุณคิด... หน้ากากที่ผมต้องสวมใส่อยู่ทุกวันนี้ มันหนักอึ้งเสียจนผมเกือบจะลืมไปแล้วว่าตัวตนที่แท้จริงภายใต้ร่างกายนี้คือใคร" เอลิน่าชะงักไปเล็กน้อย ความแข็งกร้าวในแววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่ง เธอมองเห็นรอยร้าวบนกำแพงน้ำแข็งที่คีอานสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอถอยรอย "ถ้ามันหนักหนาสักขนาดนั้น ทำไมคุณถึงไม่ยอมถอดมันออกเสียล่ะครับ?" เธอย้อนถามเสียงนุ่ม ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หรือว่า... คุณเองก็เสพติดอำนาจนั้นไปเสียแล้ว" คีอานไม่ตอบคำถามนั้น รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขาดูขมขื่นเกินกว่าจะเป็นรอยยิ้ม ทว่าก่อนที่บทสนทนาอันตึงเครียดจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังขึ้นก้องห้องควบคุม *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอโฮโลแกรมตรงกลางห้องกะพริบเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลชุดใหม่ถูกดาวน์โหลดเข้าสู่ระบบโดยอัตโนมัติจากเซิร์ฟเวอร์ลับที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยชั้นความปลอดภัยสูงสุดของสหพันธ์ เอลิน่าขมวดคิ้วแน่น เธอก้าวเข้าไปใกล้แผงควบคุมแล้วกวาดสายตาอ่านชุดข้อมูลที่ปรากฏขึ้นบนจออย่างรวดเร็ว ลมหายใจของเธอสะดุดกักค้างไว้ทันทีเมื่อเห็นชื่อไฟล์ที่กำลังเปิดอ่าน *โครงการ 'รีเซ็ตจักรวาล': รายชื่อผู้บงการที่แท้จริง* มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเลื่อนดูเอกสารลับที่ระบุชื่อบุคคลระดับสูงของสภาสหพันธ์ รวมถึงโค้ดลับประจำตัวที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด คีอานก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังเธอเพื่อมองดูหน้าจอเช่นกัน แววตาเยือกเย็นของเขากลับแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ไม่ใช่แค่เรื่องของการลบไทม์ไลน์... แต่มันคือการกวาดล้างประชากรทั้งระบบสุริยะเพื่อสร้างมนุษย์สายพันธุ์ใหม่ภายใต้การควบคุมเบ็ดเสร็จ และผู้ที่ถือสิทธิ์ขาดในการอนุมัติคำสั่งนี้... ไม่ใช่สภาสหพันธ์ แต่เป็นบุคคลที่พวกเขาทั้งคู่ต่างก็รู้จักดีอย่างคาดไม่ถึง "นี่มัน... หมายความว่ายังไงกัน?" เอลิน่าหันกลับมามองหน้าคีอาน หัวใจเต้นระส่ำด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว "คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด ไม่ใช่สภา... แต่คือ..." เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งดังขึ้นอย่างเชื่องช้าจากทางเดินมืดสนิทด้านนอกห้องควบคุม เสียงนั้นสะท้อนก้องผ่านผนังโลหะทีละก้าว... ทีละก้าว... ราวกับเสียงนาฬิกาดิจิทัลที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบของทุกสิ่ง คีอานดึงตัวเอลิน่าเข้ามาชิดร่างของเขาในเสี้ยววินาที พร้อมกับชักปืนเลเซอร์ออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว สายตาคมกราบจ้องเขม็งไปยังประตูห้องควบคุมที่กำลังเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิด ร่างของชายสูงวัยในชุดสูทรasymmetricalสีดำสนิทก้าวพ้นเงานั้นออกมา พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก แววตาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จที่ทำให้แม้แต่ผู้คุมกฎอย่างคีอานยังต้องผะผ่าว "ทำได้ดีมาก... ทั้งสองคน" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ "ในเมื่อพวกคุณอุตส่าห์เปิดประตูห้องนิรภัยให้ฉันด้วยตัวเองแล้ว... ก็คงถึงเวลาที่เราต้องมาคุยกันแบบเปิดอกเสียที... ลูกชายของฉัน" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างนี้มาด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ