รอยแยกที่กว้างขึ้น

“ถ้าคุณยังปรับเทียบแรงดันที่เกณฑ์นี้อีกแค่จุดเดียว เอลิน่า… กระแสจิตวิญญาณในห้องเครื่องจะสะท้อนกลับจนเผาไหม้ไขกระดูกคุณกลายเป็นเถ้าถ่านภายในสามวินาที” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับพื้นผิวของดาวเคราะห์ไร้อากาศดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง คีอาน เวนดิกซ์ ไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้เกินกว่าระยะปลอดภัยตามกฎระเบียบของสหพันธ์ แต่ไอความเย็นเยียบจากเครื่องแบบผู้คุมกฎสีดำสนิทของเขากลับทำให้บรรยากาศภายในห้องปฏิบัติการแคบๆ นี้กดดันยิ่งกว่าแรงโน้มถ่วงระดับสิบจี เอลิน่า วอล์กเกอร์ ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เธอยังคงใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือนาโนไฟเบอร์ปรับแต่งค่าพารามิเตอร์สุดท้ายบนจอโฮโลแกรมสีฟ้าคราม แสงสะท้อนจากตัวเลขสถิติที่วิ่งพล่านบนม่านตาเทียมทำให้ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ความปราณี “ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ ทางเลือกสุดท้ายของคุณก็คือการลบความทรงจำของมนุษยชาติในเขตดาวเคราะห์วงนอกทั้งหมดเพื่อเซฟไทม์ไลน์ใช่ไหมล่ะคะ—อ้อ ขอโทษที ผมหมายถึง ‘ครับ’ ต่างหาก” เอลิน่าแค่น คีอานหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยับบนหัวคิ้วของเขาบอกให้รู้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกสนุกกับมุกตลกร้ายของเธอนัก ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งช่วงตัว เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดังสะท้อนก้องในความเงียบงันของยานสำรวจที่จอดนิ่งสนิทอยู่ ณ ขอบรอยต่อสุญญากาศ “คุณกำลังเอาชีวิตรอดของคนนับล้านมาเดิมพันกับความผิดพลาดในอดีตที่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว เอลิน่า” คีอานเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดเลเซอร์ “อดีตก็คือซากปรักหักพัง วิศวกรที่ดีเขาไม่ซ่อมแซมซากตึกที่ถล่มลงมาทับตัวเองหรอกนะครับ เขาสร้างใหม่บนพื้นที่อื่น” “แต่ฉันไม่ใช่ผู้สร้างโลกตามสั่งแบบคุณ คีอาน” เอลิน่าหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสีอำพันจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของชายหนุ่ม ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ จากร่างกายที่ถูกกั้นไว้ด้วยชุดสูทอวกาศ “คุณมองเห็นมนุษย์เป็นแค่ตัวเลขในสมการความน่าจะเป็น แต่ฉันมองเห็นรอยแผลเป็น… รอยแผลที่พิสูจน์ว่าเราเคยเจ็บปวด เคยรัก และเคยล้มเหลว นั่นคือสิ่งที่ทำให้เราเป็นมนุษย์ ไม่ใช่หุ่นยนต์รักษากฎแบบคุณ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องยนต์ควอนตัมที่กำลังเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางครั้งสุดท้าย สมรภูมิสุดท้ายที่ทั้งสองฝ่ายรู้ดีว่า ไม่มีที่ว่างให้ความลังเลใจอีกต่อไปแล้ว คีอานไม่โต้ตอบในทันที สายตาของเขาไล่สำรวจใบหน้าของหญิงสาวที่เปรอะเปื้อนคราบเขม่าคาร์บอนจากการซ่อมแซมระบบระบายความร้อน ความดื้อรั้นที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้นไม่เคยลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาต้องมาทำ19งานร่วมกันบนสถานีอวกาศรกร้างแห่งนั้น “ถ้าสมรภูมิในวันพรุ่งนี้ทำให้คุณต้องเลือกระหว่างความถูกต้องของสหพันธ์กับลมหายใจของผม… คุณจะเลือกอะไร?” คีอานเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ น้ำเสียงของเขาเจือความรู้สึกบางเบาที่ยากจะคาดเดา เป็นครั้งแรกที่ผู้คุมกฎผู้ไร้หัวใจแสดงรอยร้าวออกมาให้เห็น เอลิน่าชะงักไปชั่ววินาที หัวใจในอกซ้ายกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอกลืนก้อนความรู้สึกอัดอั้นลงคอ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ปกปิดความหวั่นไหวไว้ไม่มิด “ฉันจะเลือกทำลายทั้งระบบ เพื่อให้คุณได้รู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดของการสูญเสียสิ่งที่รักยังไงล่ะครับ… ผู้คุมกฎ” บทสนทนาถูกตัดบทลงด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบวาบไปทั่วทั้งห้องควบคุม หน้าจอโฮโลแกรมหลักดับวูบลงก่อนจะแทนที่ด้วยภาพจำลองของ ‘รอยแยกแห่งกาลเวลา’ ที่กำลังขยายตัวกว้างขึ้นด้วยอัตราเร่งที่น่าสะพรึงกลัว แรงสั่นสะเทือนระดับต่ำแผ่ซ่านมาจากภายนอกตัวยาน บ่งบอกว่ากองกำลังลาดตระเวนของสหพันธ์ได้มาถึงพิกัดเป้าหมายเร็วกว่ากำหนดถึงสามชั่วโมง คีอานหันขวับไปมองหน้าจอหลัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความผ่อนคลายเมื่อครู่เป็นความเคร่งเครียดในระดับสูงสุด สัญชาตญาณของนักรบและผู้คุมกฎสั่งการให้เขาขยับตัวทันที “พวกมันมาเร็วกว่าแผนเดิม…” คีอานพึมพำ มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกพลังงานแม่เหล็กออกจากซองข้างเอว “รอยแยกไม่ได้ขยายตัวตามธรรมชาติ เอลิน่า… มีใครบางคนกำลังเร่งปฏิกิริยาจากฝั่งตรงข้าม เพื่อบังคับให้เราต้องเปิดใช้งานระบบก่อนเวลาอันควร” เอลิน่าขมวดคิ้วแน่น เธอก้มลงมองข้อมูลดิบที่เพิ่งถูกดึงขึ้นมาจากระบบเซนเซอร์สำรอง และในวินาทีที่นิ้วเรียวแตะลงบนชุดข้อมูลเข้ารหัสลับชุดสุดท้าย เลือดในกายของเธอก็แทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง รหัสประจำตัวที่กำลังควบคุมการขยายตัวของรอยแยกฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่สัญญาณของกองกำลังสหพันธ์… และไม่ใช่ของกบฏกลุ่มไหนทั้งสิ้น แต่มันคือรหัสผ่านส่วนตัวของศาสตราจารย์มาร์คัส อาจารย์ผู้ล่วงลับ และเป็นผู้ให้กำเนิดทฤษฎีวิศวกรรมวิญญาณคนแรกของมนุษยชาติ ซึ่งควรจะสูญสลายไปพร้อมกับการระเบิดของศูนย์วิจัยดาวเคราะห์เอเดนเมื่อสิบปีก่อน! “คีอาน…” เอลิน่าเงยหน้าขึ้นมองคู่หูหนุ่มด้วยแววตาที่เบิกกว้าง น้ำเสียงของเธอสั่นระริกเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกัน “เราไม่ได้เตรียมตัวเพื่อไปสู่สมรภูมิสุดท้าย… แต่เรากำลังเดินเข้าไปในหลุมพรางที่ถูกขุดรอไว้แล้วต่างหาก” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างนี้มาด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ