หนีข้ามจักรวาล

"ถ้าคุณยังลังเลอยู่เพียงเสี้ยววินาทีเดียว สหพันธ์จะเปลี่ยนร่างของพวกเราให้กลายเป็นละอองดาวไปจริงๆ นะครับ เอลิน่า" เสียงทุ้มต่ำของคีอานดังแทรกผ่านคลื่นรบกวนของระบบสื่อสารภายในชุดสูท นิ้วมือของเขากำลังรัวเร็วอยู่บนแผงควบคุมโฮโลแกรมที่สั่นไหวราวกับเปลวเทียนในพายุสุริยะ เรือลำเล็กที่พวกเขากำลังโดยสารอยู่—'ไอโซโทป'—กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากการพุ่งตัวเข้าสู่แนวเขตไร้แรงโน้มถ่วงของเนบิวลาสีคราม เอลิน่า วอล์กเกอร์ ไม่ได้หันไปมองเขา เธอเพียงแค่กระชับสายรัดนิรภัยแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว สายตาของเธอยังคงจดจ้องอยู่ที่หน้าจอเรดาร์ที่แสดงสัญญาณการไล่ล่าจากกองยานผู้คุมกฎ ซึ่งบัดนี้กลายเป็นจุดสีแดงฉานที่กำลังกลืนกินความว่างเปล่าเบื้องหลังพวกเขา "ฉันไม่ได้ลังเลเรื่องชีวิตตัวเอง คีอาน" เอลิน่าตอบกลับ เสียงของเธอเรียบสนิทราวกับคมมีดที่ลับมาอย่างดี "ฉันแค่กำลังพิจารณาว่า ระหว่างการถูกทำลายโดยอาวุธของเพื่อนร่วมงานคุณ กับการขับยานพุ่งชนหลุมดำจำลองที่ฉันสร้างขึ้นมาเอง... อะไรจะเจ็บปวดน้อยกว่ากันในเชิงฟิสิกส์" คีอานชะงักมือไปครู่หนึ่ง เขาหันมามองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่สะท้อนแสงสีฟ้าจากแผงหน้าปัด ดวงตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความเศร้าสร้อยที่ลึกซึ้งจนยากจะหยั่งถึง "คุณมักจะมองหาความสมเหตุสมผลในจุดจบเสมอเลยนะครับ แต่น่าเสียดายที่กฎแห่งเนบิวลาไม่ได้ทำงานบนพื้นฐานของความเห็นอกเห็นใจ" "ความเห็นอกเห็นใจคือสิ่งที่แยกมนุษย์ออกจากเครื่องจักรจักรกลที่คุณเชิดชูไม่ใช่เหรอครับ ผู้คุมกฎ?" เธอย้อนถาม พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าคันโยกควบคุมทิศทาง "ถ้าคุณอยากจะรอด คุณต้องเลิกพยายามแก้สมการที่ไม่มีวันลงตัว แล้วหันมาช่วยฉันหักเหกระแสควอนตัมแทน" ยานไอโซโทปกรีดผ่านความมืดมิดของอวกาศ มันไม่ใช่การเดินทางที่ราบรื่น แต่เป็นการฉีกกระชากมิติเพื่อหลบหลีกการล็อคเป้าหมาย ทุกครั้งที่ยานสั่นสะเทือน เอลิน่ารู้สึกได้ถึงแรงเหวี่ยงที่เหมือนจะแยกกระดูกออกจากกัน ทว่าในวินาทีที่วิกฤตที่สุด เธอกลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือของคีอานที่เข้ามาวางทับบนมือของเธอเพื่อช่วยประคองคันโยก ความร้อนจากฝ่ามือของเขาผ่านถุงมือชุดสูทเข้ามา มันเป็นเคมีที่แปลกประหลาด—ความใกล้ชิดในพื้นที่คับแคบขณะที่พวกเขากำลังวิ่งหนีความตาย "คุณกำลังทำอะไร?" เอลิน่าถาม ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด "ผมกำลังทำในสิ่งที่คนโง่เขาทำกันครับ" คีอานกระซิบ นัยน์ตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมกำลังเลือกข้างที่สมเหตุสมผลน้อยที่สุด แต่เป็นข้างที่ผมจะไม่มีวันเสียใจภายหลัง" ในขณะนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยดังลั่นยาน แรงกระแทกจากการระเบิดของยานลาดตระเวนที่อยู่ใกล้เคียงส่งผลให้ห้องนักบินเสียสมดุล ทุกอย่างรอบตัวพลิกคว่ำ เอลิน่าถูกเหวี่ยงเข้าหาคีอาน ร่างกายของทั้งคู่ปะทะกันอย่างแรงท่ามกลางสภาวะไร้น้ำหนักที่วูบหายไปชั่วคราว กลิ่นอายของโลหะ โอโซน และความประหม่าที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้บทสนทนาหยุดชะงักไปครู่ใหญ่ คีอานรั้งร่างของเธอไว้ สายตาของเขาเปลี่ยนไป เขามองเธอเหมือนกับว่าเธอคือชิ้นส่วนสุดท้ายของปริศนาที่เขาพยายามไขมาตลอดชีวิต "เอลิน่า... ถ้าเราผ่านชายขอบเนบิวลานี้ไปได้ คุณจะยังถามหาคำตอบเรื่องอดีตที่คุณพยายามปกป้องอยู่อีกไหม?" "ถ้าเราผ่านไปได้" เอลิน่าเว้นวรรค จ้องมองลึกเข้าไปในม่านตาของเขาที่ไร้ซึ่งความเยือกเย็นของตำแหน่งผู้คุมกฎอีกต่อไป "ฉันจะให้คุณเห็นสิ่งที่ฉันซ่อนไว้ในรอยร้าวของไทม์ไลน์... สิ่งที่สหพันธ์ของคุณหวาดกลัวจนต้องสั่งฆ่าปิดปากใครก็ตามที่ล่วงรู้" เธอดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดของเขาอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด แล้วหันไปจดจ้องที่พิกัดปลายทาง แสงสีทองของชายขอบเนบิวลาเริ่มปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันสวยงามจนน่าขนลุก ราวกับปากของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่หลงเข้ามา ทันใดนั้น หน้าจอการสื่อสารก็สว่างวาบขึ้น ข้อความที่ถูกเข้ารหัสด้วยระดับความปลอดภัยสูงสุดของสหพันธ์ปรากฏขึ้นตรงหน้า เป็นรหัสที่เอลิน่าจำได้ดี รหัสที่เธอไม่คิดว่าจะเห็นอีกเลยในชั่วชีวิตนี้ คีอานชะงักไป เขามองข้อความนั้นด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันมามองเอลิน่าด้วยแววตาที่สั่นไหว "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้ ข้อความนี้ถูกส่งมาจากเซิร์ฟเวอร์หลักของสหพันธ์ที่ถูกทำลายไปเมื่อสิบปีก่อน" เอลิน่ากดปุ่มเปิดข้อความ เสียงสังเคราะห์ที่คุ้นเคยดังขึ้นมาในห้องนักบินที่เงียบสงัด มันไม่ใช่เสียงของผู้คุมกฎ แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่คีอานและเอลิน่ารู้จักเป็นอย่างดี *'คุณสองคน... กำลังนำกุญแจสำคัญไปสู่ที่ที่ไม่ควรอยู่ หากไม่อยากให้จักรวาลนี้ล่มสลายก่อนกำหนด จงหยุดยานเดี๋ยวนี้ เพราะสิ่งที่พวกคุณกำลังพากันหนีไปนั้น ไม่ใช่ทางออก แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการสูญพันธุ์'* เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากเงามืดหลังที่นั่งเก็บของภายในยานไอโซโทปดึงความสนใจของทั้งคู่ให้หันไปมองพร้อมกัน สิ่งที่พวกเขาเห็นไม่ใช่หุ่นยนต์ หรือนักฆ่าจากสหพันธ์ แต่กลับเป็นร่างที่ดูบอบช้ำและคุ้นเคยอย่างประหลาด ร่างนั้นค่อยๆ เปิดหมวกชุดสูทออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของทั้งเอลิน่าและคีอานแทบหยุดเต้น "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง... ในความว่างเปล่าที่ไม่มีใครหาเจอ" ร่างนั้นเอ่ย พร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยปริศนา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างและความมืดมิดของจิตใจมนุษย์กับเนบิวลาสตาร์มาจนถึงตอนนี้นะครับ