ในวงล้อมของสหพันธ์

"คุณกำลังเซ็นชื่อลงบนใบมรณะบัตรของตัวเองนะ คีอาน" เสียงของเอลิน่าราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในย่านความถี่ที่ถูกกลั่นกรองผ่านระบบสื่อสารภายในของชุดสูทอวกาศ เธอกำลังใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือคาร์บอนไฟเบอร์กดลงบนแผงควบคุมหลักของสถานีวิจัยลอยฟ้า 'เนเมซิส' ที่กำลังจะหมดอายุขัย แสงสีแดงวาบวับจากระบบเตือนภัยฉุกเฉินสาดสะท้อนดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการหลบหนี ด้านข้างเธอ คีอาน เวนดิกซ์ ไม่ได้ตอบคำชาย เขากำลังยืนพิงเสาค้ำยันไฮดรอลิกที่สั่นสะเทือนตามแรงโน้มถ่วงเทียมซึ่งกำลังจะล่มสลาย มือข้างหนึ่งปลดหมวกนิรภัยออกเผยให้เห็นเรือนผมสีดำสนิทที่ชุ่มเหงื่อและดวงตาคู่สีเทาเข้มที่จ้องมองหน้าจอแสดงผลสถานะของสหพันธ์ ซึ่งตอนนี้ไอคอนตัวตนของพวกเขาทั้งสองถูกปัดตกจากระบบในฐานะ 'เป้าหมายที่ต้องถูกกำจัด' ไปเรียบร้อยแล้ว สัญชาตญาณของการเป็นผู้คุมกฎสั่งให้เขาเหนี่ยวไกใส่เธอตั้งแต่สามชั่วโมงก่อน แต่ความจริงที่ว่าโลกทั้งใบของสหพันธ์ถูกสร้างขึ้นบนคำโกหก กลับมีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้กระบอกปืนพลาสมาในมือของเขานิ่งสนิท "ผมแค่เลือกทางที่ถูกต้อง... เป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงานของผมต่างหาก เอลิน่า" คีอานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไร้ซึ่งความสนุกสนาน "คุณก็รู้ดีว่า หากปล่อยให้ไทม์ไลน์นี้ถูกรีเซ็ตตามคำสั่งเบื้องบน ประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติในเซกเตอร์นี้จะถูกลบเลือนราวกับไม่เคยมีตัวตน... รวมถึงความผิดพลาดที่เราต่างพยายามแก้ไขด้วย" "เราไม่ใช่พระเจ้า คีอาน" เอลิน่าหันมามองเขาเต็มตา แววตาของวิศวกรสาวฉายประกายความซับซ้อน เธอกับเขาเคยอยู่คนละฟากฝั่งของกฎหมายจักรวาล ฝ่ายหนึ่งสร้างสรรค์เพื่อจดจำ อีกฝ่ายทำลายเพื่อควบคุม แต่ในพื้นที่สุญญากาศแห่งนี้ สถานะ 'ผู้ทรยศ' กลับหลอมรวมพวกเขาเข้าด้วยกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "การดึงดันเก็บอดีตที่ควรตายไปแล้วไว้ อาจทำให้เราไม่มีแม้กระทั่งอนาคต" "ถ้าอย่างนั้น เราก็มาเดิมพันกันด้วยอนาคตที่ไม่มีอยู่จริงนี่แหละครับ" คีอานก้าวเข้าไปประชิดเธออย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงช่องว่างแคบๆ ของชุดสูทที่สัมผัสกัน กลิ่นอายของโอโซนและโลหะผสมเจือจางในอากาศอับชื้น เขายื่นมือเข้ามาครอบทับมือของเธอที่ยังคงค้างอยู่บนแผงควบคุม ปลายนิ้วอุ่นภายใต้ถุงมือสัมผัสกันผ่านรอยต่อที่ชำรุด แรงกดหนักแน่นและมั่นคงของเขาช่วยหยุดอาการสั่นเทาที่ปลายนิ้วของเธอได้อย่างประหลาด ไม่มีคำหวาน ไม่มีคำสัญญา มีเพียงสัญชาตญาณของคนสองคนที่กระโจนลงมาสู่หุบเหวเดียวกัน โดยมีเดิมพันเป็นความอยู่รอดของจิตวิญญาณและความเป็นมนุษย์ แผงควบคุมตรงหน้าส่งเสียงร้องเตือนแหลมสูง ข้อมูลรหัสผ่านระดับสูงสุดถูกอัปโหลดขึ้นสู่เครือข่ายควอนตัมของเซกเตอร์มืดสำเร็จ สถานะของพวกเขากลายเป็นอาชญากรระดับสากลอย่างสมบูรณ์แบบในเสี้ยววินาทีนั้น แรงสั่นสะเทือนระดับเจ็ดสั่นสะเทือนไปทั่วโครงสร้างของสถานี เสียงโลหะฉีกขาดดังสนั่นราวกับเสียงคำรามของอสูรกายเหล็กกล้าที่กำลังจะดับดิ้น "ระบบสำรองกำลังล่ม" เอลิน่าประกาศเสียงดังแข่งกับเสียงเตือนภัย "เรามีเวลาอีกไม่ถึงสามนาทีในการไปให้ถึงยานฉุกเฉิน ก่อนที่ห้องโดยสารทั้งหมดจะถูกดูดออกสู่สุญญากาศ" "ปล่อยให้มันดูดไปสิครับ" คีอานกระซิบชิดข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงเจือความเย้าหยวนท่ามกลางวิกฤตอันตาย "ผมยอมท่องไปในความเวิ้งว้างกับคุณ ดีกว่าจะกลับไปเป็นสุนัขรับใช้ของพวกมันบนดาวแม่" ก่อนที่เอลิน่าจะได้ทันตอบโต้ ประตูนิรภัยด้านหลังห้องควบคุมซึ่งควรจะถูกล็อกตายด้วยรหัสความปลอดภัยระดับห้า กลับส่งเสียงปลดล็อกดัง *คลิก* ขึ้นมาอย่างกะทันหัน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงเพลิงกะพริบถี่รัวจนบรรยากาศเปลี่ยนเป็นสีเลือด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะที่พร้อมเพรียงและไร้ความลังเล—มันไม่ใช่เสียงของระบบอัตโนมัติ แต่มันคือเสียงของหน่วยจู่โจมพิเศษแห่งสหพันธ์ที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บกวาด 'ขยะ' สองชิ้นนี้ให้สิ้นซากโดยเฉพาะ คีอานดึงตัวเอลิน่าเข้ามาหลบหลังเสาโครงสร้างเหล็กพร้อมกับกระชับปืนพลาสมาในมือซ้าย สายตาสคมกริบจดจ้องไปยังบานประตูกั้นที่กำลังเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ กลุ่มหมอกควันจากท่อไอPneumatic ที่รั่วไหลพวยพุ่งออกมาปกคลุมพื้นห้อง และในเงาสลัวหลังม่านควันนั้น ร่างของบุคคลในชุดเกราะสีเงินไร้ร้ายกาจก็ก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามา พร้อมกับกระบอกปืนไรเฟลเล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ โดยมีสัญลักษณ์ตราประทับของสภาสูงสุดส่องประกายเรืองรองบนหน้าอกของมัน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างและความมืดมิดของจิตใจมนุษย์กับเนบิวลาสตาร์มาจนถึงตอนนี้นะครับ