สัญญาณเตือนจากดวงดาว

"ถ้าคุณยังดึงดันจะรีเซ็ตระบบในจุดพิกัดนี้ คุณไม่ได้กำลังช่วยสหพันธ์... คุณกำลังลบเศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์คนสุดท้ายออกไปจากประวัติศาสตร์ต่างหากครับ คีอาน" น้ำเสียงของเอลิน่า วอล์กเกอร์ราบเรียบ แต่มันสั่นสะเทือนก้องกังวานอยู่ในห้องควบคุมแรงโน้มถ่วงศูนย์กลาง ซึ่งบัดนี้ถูกย้อมไปด้วยแสงสีแดงฉานจากระบบเตือนภัยฉุกเฉิน ตัวเลขอโคจรและพิกัดเวลาบนหน้าจอโฮโลแกรมกำลังเต้นเร่าราวกับหัวใจที่กำลังจะระเบิด คีอาน เวนดิกซ์ ไม่ได้หันกลับมามองทันที เขายังคงยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกนิรภัยบานใหญ่ที่สะท้อนภาพความเวิ้งว้างอันมืดมิดของห้วงอวกาศ นอกกระจกนั้น คือกลุ่มดาวที่บิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่น ราวกับกาลเวลาและอวกาศกำลังถูกบดขยี้ด้วยมือที่มองไม่เห็น "คุณก็รู้ดี เอลิน่า ว่าสิ่งที่คุณเรียกว่า 'เศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์' นั่นแหละ คือมะเร็งร้ายที่กำลังกัดกินไทม์ไลน์หลัก" คีอานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็น ปรายตาคมกริบมองเงาสะท้อนของหญิงสาวผ่านกระจก "ความผิดพลาดครั้งเดียวในอดีต สามารถสร้างความล่มสลายให้แก่ดาวเคราะห์นับล้านดวงในอนาคต หน้าที่ของผมคือการตัดเนื้อร้าย ไม่ใช่มานั่งฟูมฟายกับความทรงจำที่ไม่มีอยู่จริง" วิศวกรสาวกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ภายใต้ชุดสูทอวกาศสีขาวสะอาด หัวใจของเธอกำลังเต้นระส่ำด้วยความโกรธและ... ความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ใต้เกราะป้องกันอันแข็งแกร่ง เธอเป็นคนสร้างเครื่องมือนี้ขึ้นมา เพื่อซ่อมแซมรอยแยกของเวลา ไม่ใช่เพื่อให้ผู้คุมกฎเลือดเย็นใช้มันเป็นเครื่องประหารประวัติศาสตร์ ภัยพิบัติครั้งใหม่ที่เกิดจากการบิดเบี้ยวของเวลาไม่ได้มาในรูปแบบของการระเบิดอันรุนแรง แต่มันมาอย่างเงียบเชียบและน่ากลัวกว่านั้น—ความทรงจำของลูกเรือบนสถานีอวกาศแห่งนี้เริ่มเลือนหายไปทีละน้อย กฎแห่งฟิสิกส์เริ่มแปรปรวน แรงโน้มถ่วงในห้องทำงานกลับหัวกลับหาง ข้าวของล่องลอยอย่างไร้ทิศทาง และที่เลวร้ายที่สุดคือ โครงสร้างโมเลกุลของร่างกายมนุษย์บางคนเริ่มสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้า "มองไปที่หน้าจอพิกัดนั่นสิครับ คีอาน" เอลิน่าสาวเท้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม กลิ่นอายของความกดดันแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสอง "ความบิดเบี้ยวนี้ไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดของระบบ แต่มันเกิดจาก 'แรงปรารถนา' ของใครบางคนที่อยากจะแก้ไขอัดอั้นในอดีต หากคุณใช้มาตรการรุนแรงรีเซ็ตตอนนี้ พลังงานย้อนกลับจะทำลายสมองของทุกคนในรัศมีสามปีแสง รวมถึงตัวคุณเองด้วย" คีอานหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นอายความเป็นมืออาชีพและอุดมการณ์ที่แตกต่างปะทะกันอย่างรุนแรงในพื้นที่สุญกาศแห่งนี้ ดวงตาคู่นั้นของคีอานเต็มไปด้วยความดื้อรั้น แต่ก็แฝงรอยร้าวลึกที่ยากจะปิดบัง "คุณกำลังขู่ผมเหรอ เอลิน่า?" คีอานเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ทว่าแววตากลับจริงจังอย่างยิ่ง "หรือว่าคุณกำลังกลัว... กลัวว่าความจริงที่คุณพยายามปกปิดไว้ในไทม์ไลน์นั้น จะถูกเปิดเผยออกมา?" คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงบนแผลเก่า เอลิน่าชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม มือเรียวบางภายใต้ถุงมือชีวะเอื้อมไปคว้าแผงควบคุมหลักเพื่อบล็อกรหัสคำสั่งของคีอาน แต่วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัส กระแสไฟฟ้าสีม่วงเข้มก็พุ่งทะยานออกมาจากแป้นพิมพ์ เกิดเสียงระเบิดเบาๆ พร้อมกับระบบไฟฟ้าทั้งหมดในห้องดับวูบลงเหลือเพียงแสงฉุกเฉินสีแดง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสองท่ามกลางแรงโน้มถ่วงที่เริ่มไร้เสถียรภาพ ร่างของทั้งคู่ลอยเคว้งขึ้นจากพื้นเล็กน้อยในสภาวะไร้น้ำหนัก บังคับให้ต้องเอื้อมมือคว้าจับโครงสร้างเหล็กใกล้ตัวเพื่อทรงตัว ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงเตือนภัยที่ดังเป็นระยะ หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่ควรจะดับมืดลง กลับติดขึ้นมาอีกครั้งด้วยตัวเอง... ภาพที่ปรากฏบนจอไม่ใช่พิกัดของกาแล็กซี หรือความเสียหายของสถานีอวกาศ แต่มันคือภาพบันทึกเหตุการณ์สดจากห้องนิรภัยลับชั้นใต้ดิน—ห้องที่ควรจะว่างเปล่ามานานนับร้อยปี และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น คือภาพของบุคคลปริมาณหนึ่งในชุดสูทผู้คุมกฎรุ่นเก่า กำลังยืนล้อมรอบแคפסูลกาลเวลาที่ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของใครบางคนนอนแน่นิ่งอยู่ข้างใน... ร่างที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากคีอาน เวนดิกซ์ ทุกระเบียดนิ้ว คีอานเบิกตากว้าง สีหน้าที่เคยเยือกเย็นมาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาที ขณะที่เอลิน่าหันไปมองหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลับอันดำมืด "คุณไม่ได้เป็นคนส่งมาจากอนาคต... คีอาน" เสียงกระซิบของเอลิน่าแผ่วเบาแต่บาดลึกในความมืด "แต่คุณคือ 'ผลลัพธ์' ของความผิดพลาดที่เรากำลังพยายามแก้ไขต่างหากครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างกับเนบิวลาสตาร์มาจนถึงตอนนี้นะครับ