กำแพงที่พังทลาย

เสียงสัญญาณชีพจรจากจอมอนิเตอร์ในห้องควบคุมสำรองดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ตัดกับความเงียบงันของสถานีอวกาศที่กำลังลอยเคว้งอยู่เหนือขอบเขตของเนบิวลาสีมรกต เอลิน่าวางอุปกรณ์ปรับจูนโมเลกุลลงบนโต๊ะโลหะ เสียงกระทบของมันก้องกังวานเบาๆ ราวกับระฆังเตือนภัยที่ไม่มีใครอยากได้ยิน “คุณกำลังทำลายโครงสร้างที่ผมอุตส่าห์สร้างมาด้วยความระมัดระวัง เอลิน่า” คีอานยืนพิงผนังห้อง กอดอกแน่น สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปที่เครื่องจักร แต่ตรึงอยู่ที่แผ่นหลังของหญิงสาว แสงสีฟ้าหม่นจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาคู่ที่มักจะไร้ความรู้สึกของเขา หากแต่วินาทีนี้ มันกลับมีความวูบไหวที่ปิดไม่มิด เอลิน่าหันกลับมา เธอไม่ได้สวมชุดสูทอวกาศเต็มยศ มีเพียงเสื้อตัวในที่รัดกุม เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่หัวไหล่จากการปฏิบัติภารกิจครั้งก่อน “สิ่งที่คีอานเรียกว่าโครงสร้าง ในสายตาฉันมันคือคุกขังประวัติศาสตร์ คุณคุมกฎโดยไม่เคยถามว่ากฎเหล่านั้นทำร้ายใครไปบ้าง” “กฎถูกสร้างขึ้นเพื่อไม่ให้จักรวาลพังทลายลงมาทับพวกเรา” คีอานก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยเป็นดั่งเส้นแบ่งระหว่างศัตรูค่อยๆ ลดลง “คุณเชื่อในคุณค่าของความผิดพลาด แต่ความผิดพลาดที่คุณว่ามามันอาจหมายถึงความตายของดวงดาวทั้งระบบ คุณไม่กลัวหรือ?” “กลัวสิ” เอลิน่าตอบเสียงเรียบ แต่แววตาของเธอสั่นระริก เธอเดินเข้ามาหาเขาจนเกือบจะชิดในพื้นที่แคบๆ ของห้อง “ฉันกลัวจนตัวสั่นในทุกครั้งที่ต้องตัดสินใจ แต่ถ้าความสมบูรณ์แบบของคุณแลกมาด้วยการลบตัวตนของใครบางคนทิ้งไปเหมือนขยะอิเล็กทรอนิกส์... แบบนั้นมันก็ไม่ใช่ความอยู่รอด แต่มันคือการฆาตกรรมทางวิญญาณต่างหาก” คีอานนิ่งงันไปครู่ใหญ่ บทสนทนาที่ควรจะเป็นการโต้เถียงด้วยเหตุผลกลายเป็นความเงียบที่หนักอึ้ง เขาจ้องมองใบหน้าของเอลิน่า สังเกตเห็นหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมและความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเด็ดขาดนั้น เขาเป็นผู้คุมกฎที่ไร้ความปราณีในสายตาคนอื่นเสมอ แต่กับผู้หญิงคนนี้ เขากลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่น่าสะพรึงกลัว—แรงดึงดูดที่เขาสามารถเปรียบเทียบได้กับการถูกหลุมดำกลืนกิน “บางที...” คีอานพูดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของเธอ “อาจจะเป็นผมที่ลืมไปแล้วว่าการเป็นมนุษย์ที่ผิดพลาดได้ มันรู้สึกอย่างไร” “ลองถอดหน้ากากผู้คุมกฎออกดูไหมล่ะคะ” เอลิน่าใช้คำพูดที่บาดลึก “แค่คืนนี้ แค่ในห้องนี้ ในที่ที่กฎของสหพันธ์เอื้อมไม่ถึง” คีอานยกมือขึ้น ลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะแตะลงบนรอยแผลเป็นที่หัวไหล่ของเธอเบาๆ มันไม่ใช่การคุกคาม แต่เป็นการปลอบประโลมที่เขารอคอยมาตลอดชีวิต “คุณรู้ไหมเอลิน่า ในแฟ้มประวัติของคุณ คุณคือวิศวกรที่หัวแข็งที่สุด แต่ในความเป็นจริง คุณคือคนเดียวที่ผมอยากจะร่วมทำผิดพลาดไปด้วยมากที่สุด” ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่เต้นในจังหวะเดียวกัน ทันใดนั้น ระบบตรวจจับคลื่นความถี่สูงของสถานีก็ส่งเสียงหวีดแหลมบาดหู ไฟสีส้มกะพริบถี่ไปทั่วห้อง เอลิน่ารีบผลักตัวออกห่างและกระโดดไปที่หน้าจอหลัก ข้อมูลที่กระจัดกระจายมารวมตัวกันเป็นภาพฉายโฮโลแกรม—มันไม่ใช่สัญญาณเตือนจากภัยคุกคามภายนอก แต่มันคือ 'บันทึก' ที่ถูกซ่อนไว้ในฐานข้อมูลลับของสหพันธ์ที่เอลิน่าพยายามแฮ็กมาตลอด ภาพนั้นเผยให้เห็นใบหน้าของคนสองคนที่คุ้นเคยกันดี... หนึ่งในนั้นคือ คีอาน เมื่อยี่สิบปีก่อน ในชุดเครื่องแบบระดับผู้บัญชาการ และอีกคนคือเอลิน่าในวัยเยาว์ที่กำลังถือพิมพ์เขียวของโครงการที่ควรจะถูกทำลายไปนานแล้ว “นี่มันหมายความว่าอย่างไร คีอาน?” เอลิน่าหันกลับมาถาม เสียงของเธอสั่นเครือ “ทำไมคุณถึงอยู่ในความทรงจำที่ฉันเพิ่งกู้คืนมาได้... ทั้งที่ตอนนั้นเราไม่เคยเจอกัน” คีอานนิ่งอึ้ง สายตาที่เคยเยือกเย็นเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือของเขาสั่นจนต้องกำหมัดแน่นขณะมองไปที่ภาพโฮโลแกรมนั้น ก่อนที่เขาจะหันมาสบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและปริศนาที่เขาก็เพิ่งจะได้รับคำตอบ “เราไม่ได้แค่ไม่เคยเจอกัน เอลิน่า...” คีอานเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางมองไปที่รอยสักลึกลับบนข้อมือของตัวเองที่เริ่มเรืองแสงสีแดงฉาน “เราเคยสัญญากันไว้ว่าจะทำลายจักรวาลนี้ทิ้ง... เพื่อเริ่มใหม่ทั้งหมด” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาความปลอดภัยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องควบคุม พร้อมกับรหัสล็อคที่ถูกปลดออกโดยคำสั่งจากศูนย์กลางที่ไม่มีใครสามารถเข้าถึงได้ นอกจากตัวของคีอานเอง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างกับเนบิวลาสตาร์มาจนถึงตอนนี้ครับ