ความจริงที่ต้องแลก

แสงสีฟ้าจากจอโฮโลแกรมสาดกระทบดวงตาที่เหนื่อยล้าของเอลิน่า วอล์กเกอร์ มันไม่ใช่แสงที่ให้ความอบอุ่น แต่เป็นความเย็นเยียบของข้อมูลดิบที่กำลังกัดกินวิญญาณทีละน้อย นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือสุญญากาศสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อไฟล์ลับระดับ "โอเมก้า-ไพรม์" ถูกเปิดออก "คุณกำลังเล่นกับสิ่งที่คุณไม่มีวันชนะ เอลิน่า" เสียงทุ้มต่ำของคีอาน เวนดิกซ์ ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องควบคุมดาวเทียมร้างแห่งนี้ เขาไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้ เธอยังคงสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากตัวตนของเขา ผู้คุมกฎแห่งสหพันธ์ยืนกอดอก แสงดาวริצוษ์จากนอกกระจกใสสะท้อนบนไหล่เสื้อเครื่องแบบที่ไร้รอยยับ ความนิ่งงันของเขาคืออาวุธที่น่ากลัวที่สุด เอลิน่าไม่หันกลับไปมอง เธอแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มยังคงจดจ้องตัวเลขมหาศาลที่วิ่งผ่านหน้าจอ "ชนะงั้นหรือครับ คีอาน... คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าที่นี่ไม่มีใครชนะ ตั้งแต่ที่เรายอมให้พวกมันใช้คำว่า 'เพื่อความอยู่รอด' มาเป็นข้ออ้างในการล้างบางชีวิตผู้บริสุทธิ์นับล้าน" เธอหันขวับมาเผชิญหน้า แววตาเด็ดเดี่ยวแต่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น "นี่คือความจริงที่สหพันธ์พยายามซ่อนไว้ใต้พรม... อาณานิคมซีตา-9 ไม่ได้ล่มสลายเพราะอุบัติเหตุทางเทคโนโลยี แต่มันถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ เพราะพวกคุณจงใจเปิดประตูให้รังสีคอสมิกกลืนกิน เพื่อแลกกับการบีบอัดเวลาของไทม์ไลน์ให้เสถียรตามเป้าหมายงบประมาณของพวกมัน!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่สุญญากาศชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของระบบระบายอากาศที่ใกล้หมดอายุ คีอานหลับตาลงชั่วพริบตาเดียว ภาพความทรงจำอันโหดร้ายของการปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งเบื้องบนผุดขึ้นในหัว เขารู้... เขารู้ดีกว่าใครว่ามือคู่นี้เปื้อนเลือดอะไรบ้าง แต่หน้าที่คือโซ่ตรวนที่เขาไม่เคยถอดมันออกได้เลย "บางครั้ง... การตัดกิ่งเน่าทิ้งหนึ่งกิ่ง เพื่อรักษาต้นไม้ใหญ่ทั้งต้นไว้ มันคือทางเลือกเดียวที่ผู้มีอำนาจต้องทำ" คีอานลืมตาขึ้น แววตาคู่นั้นว่างเปล่าแต่แฝงด้วยรอยร้าวลึก "คุณกำลังใช้หัวใจตัดสินเรื่องราวระดับจักรวาล เอลิน่า ความอ่อนแอของคุณจะฆ่าทุกคน รวมถึงตัวคุณเองด้วย" "ความอ่อนแอหรือครับ?" เอลิน่าก้าวเข้าไปประชิด ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นอายเฉพาะตัวของโอโซนและโลหะผสมจากชุดสูทปะทะกัน ความตึงเครียดพุ่งสูงจนแทบได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าสถิตในอากาศ "การหลับตาลงแล้วมองคนนับล้านเป็นแค่ตัวเลขในสมการ นั่นต่างหากคือความตายทางวิญญาณที่คุณเรียกว่าความเข้มแข็ง!" มือหนาของคีอานเอื้อมไปควաբข้อมือของเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันมั่น2คงและเต็มไปด้วยความอึดอัดทางอารมณ์ ทั้งคู่จ้องมองกันในระยะประชิด ความโกรธเกรี้ยว ความหลงใหล และอุดมการณ์ที่สวนทางกันอย่างสุดขั้ว กำลังหลอมรวมพวกเขาไว้ในความเงียบอันดุเดือดนี้ ดวงตาของคีอานอ่อนลงเสี้ยววินาทีหนึ่ง ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงพร่า "ถ้าผมปล่อยให้คุณส่งข้อมูลนี้ออกไป... สหพันธ์จะส่งหน่วยกวาดล้างมาเป็นร้อย และคุณจะไม่มีแม้แต่โอกาสได้หายใจ" "ฉันไม่กลัวความตาย..." เอลิน่าเชิดหน้าขึ้น ท้าทายแววตานั้นอย่างไม่หลบเลี่ยง "แต่ฉันกลัวการมีชีวิตอยู่โดยรู้ว่าตัวเองยอมจำนนต่อความชั่วร้ายมากกว่า" คีอานถอนหายใจยาวนาน เป็นลมหายใจที่แบกรับความหนักอึ้งของจักรวาลทั้งใบ เขากำลังจะเอާމปากพูดบางอย่างเพื่อโน้มน้าวเธอเป็นครั้งสุดท้าย— *ปัง! เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินดังลั่นห้องควบคุม* หน้าจอโฮโลแกรมหลักดับวูบลงทันที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยตราสัญลักษณ์ของสภาผู้คุมกฎแห่งสหพันธ์ พร้อมข้อความสีแดงฉานที่กระพริบเตือนถี่ๆ *“ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ต้องห้าม... เริ่มกระบวนการล้างข้อมูลอัตโนมัติในอีก 60 วินาที”* ทั้งคู่นิ่งงันไปชั่วขณะ เอลิน่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่คีอานหันขวับไปมองที่แผงควบคุมหลักทันที สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ไม่ใช่ฝีมือผม..." คีอานพูดเสียงต่ำด้วยความตระหนักรู้ "มีคนอื่นอยู่ในระบบนี้ด้วย... และพวกมันกำลังล็อกประตูทุกบาน" ก่อนที่เอลิน่าจะทันได้ถามอะไร ประตูนิรภัยเหล็กกล้าหนาเตอะของห้องควบคุมก็กระแทกปิดลงอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ในความมืดมิดของทางเดินด้านนอก และในวินาทีนั้นเอง หน้าจอที่เคยดับไปก็ติดขึ้นอีกครั้ง พร้อมภาพโฮโลแกรมของบุคคลที่สาม... บุคคลที่ควรจะตายไปพร้อมกับอาณานิคมซีตา-9 เมื่อสิบปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างและความมืดมิดของจิตใจมนุษย์กับเนบิวลาสตาร์มาจนถึงตอนนี้นะครับ