กระแสไฟฟ้าที่ถ่ายทอด

เสียงกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงวิ่งพล่านผ่านแผงวงจรไมโครคาร์บอน ส่งเสียงฮัมต่ำๆ คล้ายเสียงคำรามของสัตว์ป่าในกรงขัง มันไม่ใช่เสียงที่น่ารื่นหูนักสำหรับคนทั่วไป แต่มันคือเสียงเพลงแห่งการสร้างสรรค์ในมุมมองของเอลิน่า วอล์กเกอร์ ปลายนิ้วเรียวภายσόถุงมือนาโนไฟเบอร์กำลังบรรจงเชื่อมต่อสายเคเบิลควอนتمสีเงินยวดยวงเข้ากับแกนกลางของเครื่องยนต์ไทม์ไลน์ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมของเธอ แม้ว่าระบบปรับอากาศภายในห้องซ่อมบำรุงของยานสำรวจจะทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพแล้วก็ตามที ความกดดันจากภายนอกหน้าต่างกระจกนิรภัย ที่ซึ่งความเวิ้งว้างสีดำสนิทของห้วงอวกาศลึกแผ่ขยายไร้ที่สิ้นสุด ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในห้องนี้ดูบีบคั้นและเต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "คุณกำลังเชื่อมขั้วบวกเข้ากับวงจรควบคุมความหนาแน่น... ถ้าทำแบบนั้น สัญญาณชีพของไทม์ไลน์นี้จะขาดตอนก่อนที่ระบบรีบูตจะเสร็จสิ้นเสียอีกนะครับ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากทางด้านหลัง เอลิน่าชะงักมือเล็กน้อย เธอมิได้สะดุ้งตกใจ เพราะเธอรับรู้ถึงการมาเยือนของเขาผ่านแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ของพื้นผิวแม่เหล็กไฟฟ้ามาร่วมนาทีแล้ว เอลิน่าผ่อนลมหายใจยาว เหยียดตัวตรงขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของเธอ คีอาน เยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลายทว่าดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลึกลงไปถึงแก่นแท้ของปัญหา ชุดสูทอวกาศสีดำสนิทของสหพันธ์ไร้ซึ่งรอยยับ สัญลักษณ์ผู้คุมกฎบนปกเสื้อสะท้อนแสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนในความสลัวของห้อง "ฉันกำลังทำในสิ่งที่จำเป็นต้องทำ คีอาน" เอลิน่าตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นที่เจ้าตัวมักจะซ่อนมันไว้เบื้องหลังสوทวิศวกร "ระบบนี้ออกแบบมาให้รองรับความผันผวนของประวัติศาสตร์ ไม่ใช่การทำลายล้างแบบที่คุณพยายามจะยัดเยียดให้มันเป็น" คีอานก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของโอโซนและโลหะเย็นชาจากตัวเขาโชยปะทะนาสิกของหญิงสาว มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตราย... เป็นสนามแม่เหล็กสองขั้วที่ดึงดูดเข้าหากันด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาล แม้จะรู้ดีว่าหากเข้าใกล้กันเกินไป ประจุไฟฟ้าพวกนั้นอาจเผาไหม้พวกเขาทั้งคู่จนกลายเป็นจุล "คุณเอาอารมณ์และความทรงจำส่วนตัวมาเป็นตัวตั้งต้นในการคำนวณอีกแล้วนะ เอลิน่า" คีอานเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย ทว่ามันกลับบาดลึกยิ่งกว่าเดิม "ความผิดพลาดในอดีตที่พยายามจะแก้ไข มันไม่ใช่บทเรียน แต่มันคือเชื้อเพลิงที่จะเผาทำลายจักรวาลนี้ทั้งใบ... คุณมองไม่เห็นจริงๆ หรือครับ ว่าเรากำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่ขาดรุ่งริ่ง" "ฉันมองเห็น!" เอลิน่าโพสต์ขึ้นเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยจ้องมองลึกล้ำเข้าไปในนัยน์ตาของชายหนุ่ม เธอไม่ได้ถอยหลังหนีแม้ว่าเขาจะขยับเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน "แต่สิ่งที่คุณมองไม่เห็นคือ 'ความเป็นมนุษย์' คีอาน คุณถูกโปรแกรมให้มองเห็นแต่ตัวเลข กฎระเบียบ และความสมบูรณ์แบบทางคณิตศาสตร์ คุณไม่เคยรู้เลยว่าการสูญเสียความทรงจำบางส่วนไป มันเจ็บปวดแค่ไหน... เพราะคุณไม่มีหัวใจให้เจ็บตั้งแต่แรก!" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้อง ประจุไฟฟ้าสถิตรอบตัวพวกเขายิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนเกิดประกายไฟสีฟ้าแลบแปล๊บปลาบตามปลายเส้นผมของเอลิน่า คีอานนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาสีเทาเข้มไหววูบลงชั่วเสี้ยววินาที—ร่องรอยของความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของผู้คุมกฎถูกเปิดเผยออกมาให้เห็นเป็นครั้งแรก เขาก้าวเข้าไปอีกก้าวเดียวจนหน้าอกเกือบจะแนบชิดกับแผ่นอกของหญิงสาว มือหนาภายใต้ถุงมือโลหะยื่นออกไปอย่างช้าๆ เอลิน่ากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึกในสมรภูมิรบ ปลายนิ้วของคีอานไม่ได้เอื้อมไปแตะอาวุธหรือแผงควบคุม แต่มันกลับสัมผัสเบาๆ ที่ปุ่มปรับระดับแรงดันออกซิเจนบนปกเสื้อของเธอ ซึ่งกำลังกระพริบเตือนเป็นสีแดงเนื่องจากอัตราการหายใจที่เร็วเกินไปของเจ้าตัว สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ร่างกายของเอลิน่ายืนแข็งทื่อ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเบาบางทำให้สมองของเธอนึกถึงคำว่า 'ความปลอดภัย' ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทั้งที่เขากับเธอควรจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ต้องห้ำหั่นกันบนเส้นทางแห่งกาลเวลา "หัวใจของผม... ทำงานด้วยระบบปั๊มชีวภาพเหมือนของคุณนั่นแหละ เอลิน่า" เสียงกระซิบของคีอานดังชิดริมหู น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "และตอนนี้... อัตราการเต้นของมันก็กำลังถูกรบกวนอย่างรุนแรง... โดยคุณ" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนจนเหลือเพียงพื้นที่สุญญากาศ ความเงียบงันเข้าปกคลุม ทว่าในความเงียบนั้นกลับเต็มไปด้วยเสียงคำรามของพลังงานที่อัดแน่นอยู่ภายในตัวเครื่องยนต์ คีอานโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน เอลิน่าไม่ได้ขัดขืน เปลือกตาของเธอปิดลงครึ่งหนึ่ง ปล่อยให้ความรู้สึกหวามไหวเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ นี่คือความผิดพลาด... นี่คือความเบี่ยงเบนที่ไม่อفيفผ่อนปรนตามกฎของสหพันธ์ เธอกำลังทำลายหลักการทั้งหมดที่เธอเคยยึดถือ และเขาก็เช่นกัน... แต่ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะขยับเข้าหากันเพื่อส่งผ่านความรู้สึกอันร้อนแรงที่อัดอั้นมานานข้ามผ่านเส้นกั้นของอุดมการณ์— *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* สัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบทั่วทั้งห้อง แสงไฟกระพริบถี่รัวทำลายบรรยากาศอันเคลิบเคลิ้มลงในพริบตา หน้าจอโฮโลแกรมหลักกลางห้องดีดตัวขึ้นอัตโนมัติ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นเป็นตัวอักษรสีเลือดขนาดใหญ่ **[คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับโอเมก้าจากภายนอก - แหล่งกำเนิด: สถานีอวกาศที่ถูกทิ้งร้าง 'เซקตอร์ 7']** คีอานผละตัวออกจากเอลิน่าทันทีราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตจริงๆ ใบหน้าของเขากลับคืนสู่ความเยือกเย็นและเฉียบคมดังเดิม ดวงตาสีเทาเข้มหันขวับไปมองหน้าจอโฮโลแกรมด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย เอลิน่าสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอกวาดสายตามองชุดข้อมูลที่กำลังดาวน์โหลดเข้ามาใหม่อย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวรีบแตะลงบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อถอดรหัสลับนั้น และเมื่อหน้าต่างข้อมูลชุดสุดท้ายถูกเปิดออก เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนแทบหยุดหายใจ บนหน้าจอ... ปรากฏภาพสแกนโครงสร้างดีเอ็นเอของบุคคลผู้หนึ่ง ซึ่งเป็นเจ้าของคำสั่งเข้าสู่ระบบโอเมก้าคนปัจจุบัน มันคือดีเอ็นเอที่เอลิน่าจำได้แม่นยำยิ่งกว่าชีวิตของเธอเอง... ทั้งที่เจ้าของรหัสนี้ควรจะเสียชีวิตไปพร้อมกับการระเบิดของสถานีวิจัยเมื่อสามปีก่อนแล้ว "เป็นไปไม่ได้..." เอลิน่าพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือดลงทันที "เขายังมีชีวิตอยู่..." คีอานหันมามองหน้าเธอ ดวงตาหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ก่อนที่ประตูห้องซ่อมบำรุงด้านหลังพวกเขาจะส่งเสียงปลดล็อกดัง *คลิก* เบาๆ ตามด้วยเสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยที่กำลังก้าวเข้ามาในความมืดมิดของทางเดินอย่างช้าๆ ทีละก้าว... ทีละก้าว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างนี้ด้วยกันนะครับ