บรรยากาศหวานอมเปรี้ยวในห้องพยาบาล

"อยู่นิ่งๆ สิครับคุณองค์หญิง ถ้าท่านยังขยับตัวราวกับหนูติดจั่นแบบนี้ แผลที่หัวไหล่คงได้ฉีกขาดจนเลือดสาดกระจายเต็มห้องพยาบาลนี่รอบที่สองแน่ๆ" เสียงทุ้มต่ำเจือแววหยอกเย้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของห้องพยาบาลประจำสถาบันมหาเวท กลิ่นอายของสมุนไพรโบราณและผ้าลินินสะอาดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แสงสลัวยามค่ำคืนที่ลอดผ่านหน้าต่างกระจกสีช่วยขับเน้นให้บรรยากาศภายในห้องดูเป็นส่วนตัวอย่างประหลาด คิรอสกำลังยืนประชิดร่างเพรียวบางของเอเลนอร์ สองมือถือขวดแก้วบรรจุยาสมานแผลเรืองแสงสีฟ้าอ่อน ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองรอยแผลบริเวณหัวไหล่ขวาของเธอด้วยความละเอียดรอบคอบ ภายใต้ชุดเครื่องแบบนักเวทที่ร่นลงมาเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียด ทว่าร่องรอยการต่อสู้จากคาถาธาตุสายฟ้าของคู่ต่อสู้ในลานประลองเมื่อช่วงบ่าย กลับฝากรอยไหม้สีแดงจางๆ ไว้บนผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ ด้านเอเลนอร์ องค์หญิงรัชทายาทผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร บัดนี้กลับนั่งเกร็งหลังตรง ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อพยายามกลบเกลื่อนความประหม่า ดวงเนตรสีไพลินหลบเลี่ยงการสบตาโดยตรง ปลายนิ้วเรียวงามจิกเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ฉันไม่ได้กลัวเจ็บสักหน่อย... คิรอส" เอเลนอร์เอ่ยเสียงแข็ง พยายามบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "แค่ไม่ชินกับการที่มีใครมา... วุ่นวายใกล้ชิดขนาดนี้ต่างหากเล่า ถอยออกไปห่างๆ สองก้าวเดี๋ยวนี้เลยนะ" "ถ้าผมถอย ยาขวดนี้คงต้องราดลงบนโต๊ะไม้แทนที่จะเป็นแผลของท่านนะครับ" คิรอสยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อ เขยิบตัวเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายสาว "อีกอย่าง ในฐานะที่ผมเป็น 'พี่เลี้ยงจำเป็น' ตามระบบมหาประลัยนี่ การดูแลสวัสดิภาพของเด็กดื้อในปกครองย่อมเป็นหน้าที่อันชอบธรรม... จริงไหมครับ?" คำพูดกวนประสาทที่แฝงด้วยความเอาใจใส่ ทำให้หัวใจภายใต้อกด้านซ้ายของเอเลนอร์กระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา—นับตั้งแต่ที่ชายหนุ่มผู้นี้ก้าวเข้ามาพลิกโถงสถาบันและชีวิตอันแสนน่าเบื่อของเธอ—บัดนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ มันไม่ใช่ความรู้สึกเกลียดชัง หรือความรำคาญใจอย่างที่เธอเคยบอกตัวเองอีกต่อไปแล้ว คิรอสจุ่มสำลีลงในขวดแก้วอย่างเบามือที่สุด สัมผัสแรกที่แตะลงบนผิวเนื้อทำให้เอเลนอร์สะดุ้งเฮือกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มสังเกตเห็นอาการนั้น จึงชะลอการเคลื่อนไหว ลดทอนความเร่งรีบลง เปลี่ยนเป็นสัมผัสที่นุ่มนวลและระมัดระวังราวกับกำลังประคับประคองเครื่องแก้วเจียระไนราคาแพง "เจ็บไหมครับ?" เขาเอמהถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยธรรมชาติ ความทะเล้นก่อนหน้านี้เลือนหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นจริงใจที่ส่งผ่านทางสายตา เอเลนอร์ช้อนตาขึ้นมองสบกับดวงตาคมของเขาโดยบังเอิญ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนสามารถรับรู้ถึงจังหวะการหายใจที่สอดประสานกัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ เสียงลมหายใจแผ่วเบาและกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของชายหนุ่มตรงหน้า ทำเอาสมองอันปราดเปรื่องขององค์หญิงผู้เย็นชาถึงกับขาวโพลน คิดคำพูดโต้แย้งไม่ออกแม้แต่คำเดียว "ไม่..." เอเลนอร์ตอบเสียงแผ่วเบaอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยหลบต่ำลงมองแผงอกกว้างของเขาแทนที่จะสู้สายตาอันทรงพลังนั้น [ติ๊ง! ตรวจพบค่าความสัมพันธ์ (Affection Points) ระหว่างตัวละคร "เอเลนอร์" และ "คิรอส" พุ่งทะยานเกินเกณฑ์มาตรฐาน 85%!] [ปลดล็อกสถานะพิเศษ: "หัวใจที่เริ่มละลายขององค์หญิงน้ำแข็ง"] [ระบบมอบรางวัลพิเศษ: ทักษะติดตัว "ปฏิกิริยาเคมีเร่งด่วน" (Passive Skill) - เพิ่มเสน่ห์เฉพาะตัวต่อหน้าเพศตรงข้าม 50% เป็นเวลา 1 ชั่วโมง] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของคิรอส แต่วินาทีนี้เขากลับเลือกที่จะเมินเฉยต่อหน้าต่างสีฟ้าใสเหล่านั้น สายตาของเขาล็อคอยู่กับใบหน้าอันงดงามที่กำลังขึ้นสีแดงจัดของหญิงสาวตรงหน้า ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าหน้าที่กำลังเติบโตขึ้นในใจของอดีตเกมเมอร์สายวางแผนอย่างเงียบๆ "แผลเรียบร้อยดีแล้วครับ" คิรอสเอ่ยกระซิบเบาๆ ใกล้ใบหูของเธอ ปลายนิ้วมือหนาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาบดบังใบหน้าของเอเลนอร์ให้อย่างแผ่วเบา "คราวหลังอย่าไปบุ่มบ่ามรับคาถาสายฟ้าสายตรงแบบนั้นอีกนะครับ ผมใจหายหมด... เอ๊ย หมายถึง ระบบมันจะแจ้งเตือนหักแต้มผมรัวๆ น่ะครับ" เอเลนอร์ตีหน้าขוมใส่ทันทีเมื่อได้ยินประโยคแก้ตัวช่วงท้าย เสน่ห์และความโรแมนติกเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เธอเงื้อมือขึ้นเตรียมจะหยิกแขนเขาด้วยความหมั่นไส้ แต่ทว่า— *แอ๊ดดด—!* เสียงประตูห้องพยาบาลถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของอาจารย์ใหญ่แห่งสถาบันมหาเวทที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและเร่งรีบ ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงฉับพลัน อุณหภูมิในห้องลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาสูดดำทมิฬแผ่พุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกของมิติกลางห้องพยาบาล พร้อมกับเสียงกระซิบอันน่าสะพรึงกลัวที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคน ราวกับเสียงกู่ร้องมาจากขุมนรกที่ลึกที่สุด "พบการบุกรุกระดับภัยพิบัติ... ผนึกชั้นที่เจ็ดใต้หอคอยโบราณ... กำลังจะแตกสลายในอีกสามวินาที!" คิรอสผลักเอเลนอร์ไปไว้ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณ ดวงตาสีเข้มหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด รอยยิ้มกวนประสาทหายเกลี้ยง ถูกแทนที่ด้วยแววตานักล่าอันคมกริบ เมื่อแสงสีแดงฉานสาดส่องลอดผ่านรอยแยกมิติเผยให้เห็นดวงตานับร้อยคู่ที่กำลังจ้องมองตรงมายังพวกเขาจากความมืดมิด! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ลอร์ดออฟดาร์กเนส" มา ณ ที่นี้นะครับ