การฝึกพิเศษภาคสนามนอกสถาบัน

"ถ้าก้าวพลาดอีกแค่สามเซนติเมตร รองเท้าหนังเวทมนตร์ราคาแพงลิบลิ่วขององค์หญิงท่าน ก็คงได้กลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้รากไม้อาคมดูดซึมไปแล้วล่ะครับ เอเลนอร์" เสียงกระซิบเจือรอยยิ้มกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของ 'ป่าโบราณมัจจุราช' ดินแดนรกร้างที่เต็มไปด้วยไอหมอกสีครามและต้นไม้สูงตระหง่านจนแทบมองไม่เห็นแสงตะวัน คิรอสยืนพิงลำต้นของต้นไม้โบราณที่สลักลวดลายอักษรเวทมนตร์โบราณ มือข้างหนึ่งกำลังหมุนกิ่งไม้แห้งเล่นอย่างสบายอารมณ์ ตรงข้ามกับเด็กสาวผู้มีเรือนผมสีเงินยาวสลวยและชุดเครื่องแบบนักเรียนระดับสูงของสถาบันมหาเวทที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและเศษใบไม้ เอเลนอร์หอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าหวานฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ดวงตาสีไพลินจ้องมองชายหนุ่มด้วยความเคืองแค้น เธอเพิ่งรอดพ้นจากการเหยียบย่างลงบน 'รากไม้กินเนื้อ' ระดับสี่ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ชั้นใบไม้หนาทึบได้อย่างเฉียดฉิว หากไม่ใช่เพราะฝ่ามือที่คว้าคอเสื้อเธอไว้กระชากถอยหลังในเสี้ยววินาทีวิกฤต ป่านนี้เธอคงเสียฟอร์มต่อหน้าเหล่านักเรียนปีหนึ่งคนอื่นๆ ไปเรียบร้อยแล้ว "ฉันไม่ได้ขอให้เจ้ามาช่วยสักหน่อย... คิรอส!" องค์หญิงรัชทายาทกัดฟันกรอด พยายามจัดระเบียบเสื้อผ้าของตนเองให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็วเพื่อรักษามาดอันสูงส่ง แม้ว่าเหงื่อกาฬที่ซึมตามไรผมจะฟ้องความหวาดกลัวเมื่อครู่ก็ตาม "โอ้ พูดแบบนี้ใจร้ายไปหน่อยนะครับคุณหนู เราเป็นถึงอาจารย์ผู้ดูแลภาคสนามนะ ถ้าลูกศิษย์คนโปรด (ที่ชอบทำตัวมีปัญหา) เกิดหายนะขึ้นมา ผมในฐานะพี่เลี้ยงจำเป็นคงโดนท่านผู้อำนวยการเฉือนหัวเอาไปต้มน้ำชาสitiสิครับ" คิรอสยักไหล่พลางหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่ห้อ บรรยากาศรอบตัวพวกเขายังคงตึงเครียด นักเรียนปีหนึ่งอีกสี่คนที่ร่วมเดินทางมาในภารกิจสำรวจและเก็บเกี่ยววัตถุดิบเวทมนตร์ระดับกลางต่างยืนรวมกลุ่มกันด้วยความหวาดระแวง เสียงลมที่พัดผ่านยอดไม้สูงส่งเสียงหวีดหิวราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณ และกลิ่นอายมานาที่หนาแน่นจนกดทับแผ่นอกทำให้ทุกคนต้องระวังฝีเท้าในทุกย่างก้าว นี่คือเป้าหมายของการฝึกภาคสนามนอกสถาบันในตอนที่ 24 ตามหลักสูตรที่ถูกปรับปรุงใหม่โดยอดีตเกมเมอร์สายวางแผนอย่างคิรอส—การเรียนรู้ผ่านความเป็นจริงที่ไม่มีบทเรียนในตำราเล่มไหนสอน การเผชิญหน้ากับความตายในระยะประชิดเพื่อให้ตระหนักถึงคุณค่าของกลยุทธ์และการทำงานเป็นทีม "เอาล่ะ พักพิงกันพอหอมปากหอมคอแล้วครับทุกคน" คิรอសตบมือเบาๆ สองครั้ง เรียกสติของเด็กๆ ที่กำลังขวัญหนีดีฝ่อให้หันกลับมามอง "เป้าหมายของเราในวันนี้คือ 'แก่นAether Moss' ที่เกาะอยู่บนโขดหินกลางบึงมรกตเบื้องหน้า ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องการดึงดูดสัตว์เวทสายพันธุ์นักล่า... ใครจำแผนการที่ผมอธิบายไปเมื่อเช้าได้บ้าง ยกมือขึ้นครับ" ไม่มีมือไหนยกขึ้นสักข้าง แม้แต่เอเลนอร์เองก็ยังหันไปมองทางอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตา คิรอสถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างระอาใจ แต่ริมฝีปากยังคงประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เยี่ยมยอด ความสามัคคีในการเมินเฉยนี่ให้คะแนนเต็มสิบเลยครับ งั้นผมจะสรุปให้ฟังอีกรอบสั้นๆ... บึงมรกตแห่งนี้ไม่ได้มีแค่แก่นAether Moss แต่มี 'เงาพงไพร' สัตว์อสูรกลายพันธุ์ที่ชอบล่าเหยื่อขณะกำลังเก็บเกี่ยว ถ้าใครก้าวขาซ้ายก่อนขวาโดยไม่ใช้เวทพรางตา มีหวังได้ไปนอนคุยกับรากไม้จริงๆ แน่นอน และเพื่อความยุติธรรม..." คิรอសดีดนิ้วหนึ่งครั้ง หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าใสก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าทุกคน [ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือนภารกิจภาคสนามพิเศษ] - ภารกิจ: "เก็บเกี่ยวท่าמกลางดงมรณะ" - เงื่อนไข: เก็บแก่นAether Moss จำนวน 5 ชิ้น โดยไม่มีสมาชิกในทีมได้รับบาดเจ็บสาหัส - บทลงโทษหากล้มเหลว: วิ่งรอบสนามสถาบัน 50 รอบในชุดตุ๊กตาเป็ดน้อย - รางวัล: ปลดล็อกสกิลลับเฉพาะตัวละคร + แต้มประสบการณ์พิเศษ เด็กๆ สูดหายใจเข้าทอดลึกทันทีที่อ่านบทลงโทษ ไม่มีใครอยากเอาชื่อเสียงและศักดิ์ศรีไปทิ้งไว้กับชุดตุ๊กตาเป็ดสีเหลืองอร่ามเด็ดขาด สายตาของเหล่านักเรียนเริ่มเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความมุ่งมั่นที่จะเอาตัวรอด "ดีมากครับ สายตาแบบนั้นแหละที่ผมอยากเห็น" คิรอสพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะชักดาบสั้นเคลือบมานาออกจากฝัก เสียงโลหะกระทบอากาศเบาๆ แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันคมกริบที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "เอเลนอร์ เจ้าคุมแนวหน้ากับผม ส่วนที่เหลือคอยสนับสนุนด้วยเวทธาตุลมและดิน... เริ่มปฏิบัติการได้!" สิ้นเสียงคำสั่ง ทั้งคณะก็เคลื่อนตัวเข้าสู่เขตบึงมรกตอย่างเงียบเชียบที่สุด ไอหมอกสีเขียวจางๆ ลอยปกคลุมผิวน้ำที่นิ่งสนิท ทัศนียภาพรอบด้านถูกย้อมด้วยความเขียวขจีอันน่าสะพรึงกลัว คิรอสเดินนำหน้าด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับแมวป่า สายตากวาดมองรอบทิศทางเพื่อวิเคราะห์ความเปลี่ยนแปลงของกระแสมานาในอากาศ สมองของอดีตเกมเมอร์คำนวณความน่าจะเป็นของจุดซุ่มโจมตีในรัศมีสามร้อยเมตรอย่างรวดเร็ว ผ่านไปเกือบสิบนาที การเก็บเกี่ยวเป็นไปอย่างราบรื่นจนน่าประหลาดใจ เอเลนอร์ใช้กริชเวทมนตร์แซะแก่นAether Moss ชิ้นสุดท้ายออกจากโขดหินอย่างระมัดระวัง เธอส่งสัญญาณมือบอกคิรอสว่าภารกิจสำเร็จแล้ว ใบหน้าขององค์หญิงสาวฉายแววโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด *ครืน...* ทันใดนั้น ผิวน้ำในบึงมรกตก็เกิดแรงสั่นสะเทือนระลอกใหญ่ ฟองอากาศผุดขึ้นมาจากก้นบึงนับร้อยฟอง กลิ่นอายความกด 0ต่ำที่หนักหน่วงจนหายใจไม่ออกแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ จนใบหน้าของคิรอสที่เคยผ่อนคลายกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที "ถอยหลังทั้งหมดเดี๋ยวนี้! นั่นไม่ใช่เงาพงไพรธรรมดา!" คิรอสตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวของเอเลนอร์แล้วกระโจนถอยหลังหลุดจากรัศมีของโขดหินในเสี้ยววินาที *ตูม!!* น้ำในบึงระเบิดกระฉูดขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับเงาสสีดำมหึมาที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากความมืดมิด มันคือ 'ราชาอสรพิษพงไพร' สัตว์อสูรบรรพกาลระดับสูงที่ควรจะหลับใหลอยู่ลึกลงไปใต้ดินสามร้อยเมตร ดวงตาสีดั่งโลหิตคู่มหึมาจ้องมองมนุษย์ตัวจิ๋วเบื้องล่างด้วยความกระหายเลือด อ้าปากเผยเขี้ยวพิษที่หยดกรดละลายหินจนเกิดควันโขมง เอเลนอร์ที่อยู่ในอ้อมแขนของคิรอสเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หัวใจเต้นรัวระส่ำจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความน่ากลัวระดับนี้เกินกว่าหลัก 0สูตรของนักเรียนปีหนึ่งจะรับมือได้หลายเท่าตัว คิรอสวางตัวหญิงสาวลงด้านหลังอย่างนุ่มนวล แต่สายตายังคงจดจ้องไปยังสัตว์อสูรตรงหน้าไม่กะพริบ นิ้วมือข้างขวาแตะลงบนด้ามดาบสั้นแน่น ขณะที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวด้วยโทนเสียงที่ผิดปกติ—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจปกติ แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน [คำเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับหายนะ 'ผู้กล้าแห่งอดีตกาล' ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล... ภายในร่างของอสรพิษบรรพกาลเบื้องหน้า] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ลอร์ดออฟดาร์กเนส" มา ณ ที่นี้นะครับ