ฝูงอสูรเวทบุกจู่โจมกะทันหัน

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยปะปนมากับสายลมหนาวเหน็บ คือสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนยิ่งกว่าเสียงระฆังใด ๆ "อย่าส่งเสียงดังเด็ดขาด ถ้าไม่อยากให้พวกมันใช้เสียงนำทาง" เสียงกระซิบต่ำลึกของคิรอสดังขึ้นลอดไรฟัน ร่างผอมเพรียวในชุดคลุมสีเข้มแนบชิดไปกับโขดหินปูนขนาดมหึมา นัยน์ตาสสีนิลกวาดมองผ่านช่องแคบออกไปยังลานหินเบื้องล่างที่มีเงาดำทะมึนเคลื่อนไหวอยู่ขะยุกขะยักนับร้อยตัว เจ้าพวกอสูรเวท "เขี้ยวอัคคีทมิฬ" ระดับสามที่ควรจะอาศัยอยู่แต่ในเขตแดนชั้นในของป่าโบราณ เหตุใดจึงยกโขยงกันมาป้วนเปี้ยนอยู่ ณ หุบเขาตัดขาดแห่งนี้ได้ เอเลนอร์ที่หมอบอยู่ข้างกายขยับตัวเล็กน้อย ปลายกระโปรงเครื่องแบบนักเรียนสถาบันมหาเวทเปื้อนคราบฝุ่นโคลนจนหมดสภาพความสง่างามขององค์หญิงรัชทายาท แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอสนใจในยามนี้ ดวงเนตรสีไพลินจ้องมองกลุ่มนักเรียนปีหนึ่งอีกสามคนที่ติดค้างอยู่หลังแนวต้นไม้ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ระยะห่างระหว่างพวกเขากับกลุ่มหลักที่นำโดยอาจารย์ผู้ดูแล ถูกตัดขาดออกจากกันโดยสิ้นเชิงด้วยเหตุดินถล่มจากเวทมนตร์ไม่ทราบฝ่ายเมื่อสิบนาที [ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: นักเรียนปีหนึ่ง 3 นาย ถูกปิดล้อมโดยฝูงอสูรเวทเขี้ยวอัคคีทมิฬ (ระดับมินิบอส 1 ตัว, สมุน 45 ตัว)] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: พาผู้รอดชีวิตทั้งหมดถอนกำลังออกมายังจุดปลอดภัยภายใน 10 นาที] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ค่าความสัมพันธ์ของตัวละครในสถาบันลดลง 50% และเสียแต้มระบบ 5,000 แต้ม] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าคิรอส พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังกระหน่ำในหัว ชายหนุ่มลอบถอนหายใจยาว ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เขากำดาบสั้นในมือแน่นจนข้อต่องอขาว การจะฝ่าวงล้อมเข้าไปช่วยเด็กพวกนั้นไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรสำหรับอดีตเกมเมอร์สายวางแผนร้อยเล่ห์อย่างเขา แต่ปัญหาคือ "ทรัพยากร" ในมือตอนนี้มีจำกัดเกินไป และจำนวนศัตรูที่มากโขก็ทำให้การปะทะตรง ๆ กลายเป็นการฆ่าตัวตายหมู่ "คิรอส... พวกเด็กนั่นกำลังจะขยับตัวแล้ว" เอเลนอร์เอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย มือเรียวบางที่กำคทอเวทสั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธที่ตัวเองไม่สามารถช่วยเหลือรุ่นน้องได้ "ถ้าพวกเขาวิ่งหนีไปทางทิศตะวันออก จะตรงเข้าสู่เขตแดนของรังอัลฟ่าพอดี" "ผมเห็นแล้วครับ... ใจเย็นก่อนองค์หญิง อย่าเพิ่งให้ความตื่นตระหนกมาบดบังทัศนวิสัยการมองเห็น" คิรอสเอื้อมมือไปแตะไหล่บางเบา ๆ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วทำให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย แต่มันก็ได้ผล ร่างที่เกร็งเครียดของเอเลนอร์ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เธอนิ่งฟังการประเมินสถานการณ์จากชายหนุ่มที่มักจะมีสีหน้ากวนประสาทในยามปกติ แต่ในยามวิกฤตเช่นนี้ เขากลับพึ่งพาได้อย่างน่าประหลาด "เด็กผู้ชายผมบลอนด์คนนั้น สติแตกไปแล้วครับ เขากำลังจะใช้เวทมนตร์ธาตุแสงเปิดทาง ซึ่งนั่นเท่ากับการบอกพิกัดให้พวกมันรู้ทั้งหมด" คิรอสวิเคราะห์ด้วยความเร็วสูง สมองประมวลผลแผนการนับสิบรูปแบบภายในเสี้ยววินาที "เราไม่มีเวลามากพอที่จะวางแผนซับซ้อนแล้ว... คงต้องใช้แผนดั้งเดิมที่ท่านเกลียดที่สุด" เอเลนอร์ขมวดคิ้วมุ่น "แผนอะไรของคุณ อย่าบอกนะว่า..." "ใช่ครับ... แผนล่อเป้าแบบไร้ยางอายโดยมีผมเป็นเหยื่อล่อ และมีองค์หญิงผู้สูงส่งคอยยิงสนับสนุนจากระยะไกล" คิรอสฉีกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เอเลนอร์อยากจะยกคทาขึ้นมาฟาดหน้าเขาสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ "เตรียมตัวให้พร้อมนะสหายร่วมรบ อีกสาม... สอง... หนึ่ง... เริ่ม!" สิ้นเสียงคำรามในลำคอ ร่างของคิรอสก็พุ่งทะยานออกจากที่กำบังราวกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง เขาสะบัดมือขวาเรียกใช้งานสกิลสุ่มระดับต่ำที่เพิ่งรีเฟรชได้ [หมอกพรางตาพิสดาร] กลุ่มควันสีม่วงกลิ่นพิลึกพิลั่นพวยพุ่งออกมาปกคลุมพื้นที่รอบตัวเขาทันที พร้อมกันนั้น ปากก็ตะโกนแหกปากลั่นป่าเพื่อให้พวกอสูรเวทหันมาสนใจ "เฮ้ย! ไอ้พวกหมาวัดหน้าขน ทางนี้โว้ย! ข้าคือนักเรียนที่อร่อยที่สุดในสถาบัน มากินข้าสิฟะ!" กรรโชก! ฝูงเขี้ยวอัคคีทมิฬนับสิบตัวสะดุ้งสุดตัว ดวงตาสีแดงฉานหันขวับมายังต้นเสียงทันที พวกมันแยกเขี้ยวแหลมคมจนเห็นน้ำลายเหนียวหนืดหยดติ๋ง ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าใส่ร่างของคิรอสด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศดังหวีดหวิว "ไอ้คนบ้าเอ๊ย!" เอเลนอร์สบถเบา ๆ แต่ร่างกายกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่าความคิด นิ้วเรียววาดลวดลายกลางอากาศ คทาเวทในมือเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า "มหาเวทน้ำแข็ง: พันธนาการเหมันต์!" พรึบ! พื้นดินเบื้องล่างที่ฝูงอสูรเวทกำลังวิ่งผ่านพลันแปรเปลี่ยนเป็นน้ำแข็งลื่นยวบ แรงเสียดทานที่หายไปทำให้พวกมันเสียหลักล้มกลิ้งไม่เป็นท่า บางตัวไถลไปชนกับโขดหินจนส่งเสียงร้องโหยหวน เปิดโอกาสให้เด็กนักเรียนปีหนึ่งทั้งสามคนที่ขวัญกระเจิง วิ่งตะกุยตะกายหนีตายมาหลบอยู่หลังแนวหินที่คิรอสยืนรออยู่พอดี "รุ่นพี่คิรอส! ทางนี้ครับ ช่วยพวกเราด้วย!" เด็กหนุ่มปีหนึ่งคนหนึ่งร้องไห้โฮ เนื้อตัวมอมแมม "อย่าเพิ่งร้องไห้ ถ้ารักชีวิตก็วิ่งตามหลังองค์หญิงเอเลนอร์ไปอย่าให้หลุดกลุ่ม!" คิรอสสั่งเสียงเฉียบขาด มือซ้ายชักดาบสั้นปัดกรงเล็บอัคคีที่ตะปบเข้ามาจากด้านข้างได้อย่างเฉียดฉิว ประกายไฟแตกกระจายสาดแสงวาบไปทั่วบริเวณ แรงปะทะทำให้แขนชาหนึบ แต่ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสงบ สถานการณ์ดูเหมือนจะอยู่ในการควบคุม... จนกระทั่งเสียงคำรามต่ำทุ้มที่สั่นสะเทือนไปถึงแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าดังขึ้น ก๊าซซซซซ—! อุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ราวกับว่าอากาศกำลังจะลุกเป็นไฟ เงาดำมหึมาที่ใหญ่กว่าพวกสมุนถึงสามเท่าค่อย ๆ ก้าวเดินออกมาจากม่านหมอกหนาทึบ ดวงตาสีเพลิงคู่ใหญ่จ้องมองคิรอสและเอเลนอร์ด้วยความกระหายเลือด มันคือ "อัลฟ่าเขี้ยวอัคคีทมิฬ" ระดับหัวหน้าที่ไม่ควรจะปรากฏตัวในชั้นเรียนภาคสนามระดับนี้นี่นา เอเลนอร์หน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มกรอบหน้า "คิรอส... นั่นมันไม่ใช่ระดับสามธรรมดาแล้ว แรงกดดันนี่มันระดับบอสเขตแดนชัด ๆ!" คิรอสไม่ตอบ เขาเหลียวมองไปด้านหลัง เด็ก ๆ วิ่งหลุดพ้นเขตอันตรายไปได้ระดับหนึ่งแล้ว แต่ยังไม่พ้นรัศมีโจมตีหากเจ้าตัวใหญ่นี่พ่นไฟกวาดล้างพื้นที่ และที่สำคัญที่สุด... หน้าต่างระบบสีฟ้าเข้มที่ปรากฏขึ้นมาใหม่ ณ เบื้องหน้าเขาในวินาทีนี้ ทำเอาลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดกึก [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบความผิดปกติของข้อมูลระบบมหาเวท อัลฟ่าเขี้ยวอัคคีทมิฬตัวนี้ถูกควบคุมด้วยพลังงานปริศนา] [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: หากท่านถอยหนีในตอนนี้ ผู้เล่นทั้งหมดจะถูกผนึกความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ แต่หากท่านเลือก "เผชิญหน้าและเปิดผนึกความจริง" ท่านจะปลดล็อกคลาสอาชีพขั้นที่สองทันที] [คำเตือนจากระบบ: ประตูมิติเบื้องหลังบอสกำลังเปิดออก... และมีบางสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่ากำลังก้าวเท้าออกมาจากความมืดมิด] ดวงตาสีนิลของคิรอสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทหายวับไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่เต็มไปด้วยประกายความท้าทาย เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะหันไปสบตากับเอเลนอร์ที่ยืนถือคทารอคำสั่งอยู่ข้างกาย ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ลอร์ดออฟดาร์กเนส" มา ณ ที่นี้นะครับ