เอเลนอร์ลงสนาม!

เสียงสะท้อนของเหล็กกระทบศิลาเวทมนตร์ดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก กลิ่นอายของมานาที่ถูกเผาผลาญจนระเหยกลายเป็นไอสีครามลอยอบอวลไปทั่วลานประลองกลางสถาบันมหาเวท ไอความร้อนจากเขตอาคมระดับสูงแผ่ซ่านจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น แต่ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงโห่ร้องของฝูงชนนับพัน สายตาของคิรอสกลับจับจ้องไปยังจุดเดียว—ร่างระหงขององค์หญิงเอเลนอร์ที่กำลังยืนหยัดอยู่กลางสนามด้วยลมหายใจหอบถี่ สภาพของเธอในตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าโครงความสง่างามขององค์หญิงรัชทายาทผู้เย่อหยิ่ง เส้นผมสีเงินยวงชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและฝุ่นควัน ชุดคลุมนักเวทสีขาวปักดิ้นทองมีรอยขาดวิ่นจากการปะทะกับ "โกлеมเหล็กกล้าทมิฬ" บอสประจำสนามทดสอบระดับชั้นปีที่สาม ทว่า สิ่งที่ดึงดูดสายตาของคิรอสไม่ใช่สภาพภายนอกอันสะביดสะบิ้งนั้น แต่เป็น "แววตา" แววตาที่ไม่มีความหวาดกลัว เจือด้วยความดื้อรั้น และประกายไฟแห่งความท้าทายที่ลุกโชนขึ้นอย่างเงียบงัน "ยัยคุณหนู... ถ้ายังดื้อดึงใช้เวทกระแสตรงเข้าปะทะแบบนั้นอีกรอบ แขนข้างซ้ายของเธอคงได้กลายเป็นเศษถ่านสมใจแน่ๆ นะครับ" เสียงกระซิบที่ส่งผ่าน "กระแสจิตวงแหวนเวทส่วนตัว" ดังขึ้นในโสตประสาทของเอเลนอร์ หญิงสาวกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความกดดันจากคิรอสที่ยืนกอดอกพิงเสาหมหึอยู่ขอบสนามทำให้เธอทั้งฉุนเฉียวและจำใจต้องยอมรับความจริง สมองของเธอประมวลผลคำแนะนำที่ชายหนุ่มจอมกวนประสาทคนนี้พ่นใส่หูเธอตลอดการต่อสู้—*อย่าใช้มานาสร้างเกราะป้องกันหนาเตอะ ให้บีบอัดมันให้บางเฉียบราวกับแผ่นกระดาษ แล้วอาศัยจังหวะที่โกเลมเงื้อมือ ใช้แรงเหวี่ยงของมันเองส่งตัวพุ่งทะลวงจุดอับสายตา* บ้าที่สุด... มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน! การใช้เวทบีบอัดความหนาแน่นระดับนั้น ถ้าคำนวณองศาพลาดเพียงเสี้ยววินาทีเดียว ร่างกายเธอก็จะแหลกสลายคามือเจ้ายักษ์เหล็กนี่ทันทีนะสิ! แต่... ถ้าไม่ลองตอนนี้ เธอก็จะต้องพ่ายแพ้ต่อหน้าคนนับพัน และที่สำคัญที่สุด เธอก็จะพ่ายแพ้ให้กับความหยิ่งทะนงของตัวเอง และพ่ายแพ้ให้แก่ "แผนการสอน" สุดพิสดารของไอ้บ้านั่นด้วย! “บังani...!” เอเลนอร์พึมพำลอดไรฟัน ดวงเนตรสีนิลวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง โกลมเหล็กกล้าทมิฬคำรามลั่น มันยกหมัดขนาดยักษ์ที่หนักหน่วงราภูเขาเลากาขึ้นสูง แรงลมจากการเหวี่ยงแขนกวาดเอาเศษหินกระจายไปทั่วทิศทาง เป้าหมายของมันคือการบดขยี้ร่างขององค์หญิงให้แหลกคาพื้นศิลา ฝูงชนบนอัฒจันทร์ส่งเสียงอุทานด้วยความตกใจ บางคนถึงกับหลับตาลงเพราะไม่อยากเห็นภาพอันน่าสยดสยอง *“ตอนนี้แหละครับ! ก้าวเท้าซ้ายเฉียงสิบห้าองศา หายใจเข้าลึก... แล้วปลดปล่อยมานาทั้งหมดไปที่ปลายนิ้ว!”* เสียงของคิรอสไม่ใช่คำสั่ง แต่มันคือจังหวะชีวิตที่ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำราวกับจักรกล ฉับพลันนั้นเอง เอเลนอร์หลับตาลงเสี้ยววินาที ร่างกายขยับไปตามสัญชาตญาณที่ถูกฝึกฝนมาอย่างทรมานภายใต้ระบบพี่เลี้ยงจำเป็น เปลวเพลิงสีฟ้าครามเข้มข้นถูกบีบอัดจนกลายเป็นใบมีดแสงบางเฉียบที่ห่อหุ้มเรียวแขนทั้งสองข้าง *ฟึบ!* ร่างขององค์หญิงพุ่งสวนทางกับหมัดเหล็กที่กำลังทุบลงมาอย่างน่าเหลือเชื่อ ระยะห่างระหว่างเธอกับกำปั้นมหึมานั้นห่างกันไม่ถึงคืบ ไอความร้อนแผดเผาจนเส้นผมสีเงินปลิวไสว แต่ด้วยความบางเฉียบและแรงขับเคลื่อนของเวทบีบอัด ทำให้เธอรอดพ้นจากรัศมีทำลายล้างมาได้อย่างฉิวเฉียด ทว่า นั่นไม่ใช่จุดสิ้นสุดของกระบวนท่า! “รับไปซะ!” เอเลนอร์หมุนตัวกลางอากาศ ใช้แรงเหวี่ยงของโกเลมเป็นสปริงส่งร่างของตนเองพุ่งทะยานขึ้นสู่เบื้องบน ปลายนิ้วเรียวงามที่อาบไล้ด้วยใบมีดมานาสีฟ้าพุ่งตรงไปยัง "จุดศูนย์รวมมานา" บริเวณท้ายทอยของโกเลมเหล็กกล้าทมิฬ ซึ่งเป็นจุดอ่อนเพียงจุดเดียวที่คิรอสเคยชี้ให้เธอดูในตำราแผนที่โบราณเมื่อคืนก่อน *ฉับ! เสียงตัดผ่านอากาศและโลหะดังขึ้นดั่งสายฟ้าฟาด* เวลาในลานประลองราวกับหยุดนิ่ง โกเลมเหล็กกล้าทมิฬสูงสามเมตรชะงักก้าง รอยแยกรูปกากบาทปรากฏขึ้นที่ท้ายทอยของมัน ก่อนที่อักขระเวทสีทองที่ผนึกอยู่ทั่วร่างจะค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวระยิบระยับ *โครมมม—!* ร่างยักษ์ล้มครืนลงกับพื้น ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความเงียบงันปกคลุมไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงกึกก้องด้วยความตกตะลึงของเหล่าอาจารย์และนักเรียนบนอัฒจันทร์จะระเบิดขึ้นราวกับภูเขาไฟระเบิด "น... นั่นมันวิชาอะไรกัน!?" "องค์หญิงเอเลนอร์ล้มโกเลมระดับสามด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวเนี่ยนะ! แถมยังเป็นการใช้มานาแบบบีบอัดขั้นสูงที่ไม่มีใครสอนในหลักสูตรสถาบันด้วยซ้ำ!" บนอัฒจันทร์ฝั่งผู้บริหาร สีหน้าของเหล่าอาจารย์อาวุโสต่างซีดเผือดและเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง โดยเฉพาะศาสตราจารย์มาร์คัสที่ลุกขึ้นยืนพรวด ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองผลงานกลางสนามด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา ในขณะเดียวกัน เอเลนอร์ที่ร่อนลงสู่พื้นอย่างสง่างาม แม้ลมหายใจจะยังหอบสะท้านและขาแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น แต่เธอก็ฝืนยืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยความภาคภูมิใจ ดวงตาคู่สวยเหล่มองไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ขอบสนามเพื่อรอคอยคำชม... หรืออย่างน้อยก็คำยกย่องจากปากเจ้าเล่ห์ๆ นั่นสักประโยค คิรอสยิ้มมุมปาก เขาปรบมือเบาๆ สองสามครั้ง เสียงปรบมือที่ดังท่ามกลางความอึกทึกนั้นช่างกวนประสาทและมีเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มก้าวเดินเข้ามาหาเธอ ถอดถุงมือหนังสีดำออกแล้วโยนเสื้อคลุมสำรองคลุมไหล่ให้องค์หญิงสาวอย่างเบามือ แม้การกระทำจะดูสุภาพบุรุษ แต่คำพูดที่ตามมากลับทำเอาเส้นเลือดขมับของเอเลนอร์เต้นตุบๆ "ก็ไม่เลวเลยนี่ครับ ยัยคุณหนู... ทำได้ดีกว่าที่ผมคาดไว้ตั้งห้าเปอร์เซ็นต์แหนะ เกือบจะทำให้อับอายขายขี้หน้าในฐานะผู้ฝึกสอนซะแล้วเชียว" "นาย...!" เอเลนอร์แยกเขี้ยวใส่ทันที ความซาบซึ้งใจเมื่อครูปลิวหายไปในพริบตา "ถ้าฉันพลาดขึ้นมาจริงๆ นายต่างหากที่จะต้องเป็นคนรับผิดชอบ!" "ครับๆ ผมทราบแล้วครับองค์หญิงผู้สูงศักดิ์..." คิรอสหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจะค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ซากเศษเหล็กของโกเลมที่เพิ่งถูกทำลาย แววตาของอดีตเกมเมอร์สายวางแผนรAวแรดหรี่ลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความจริงจังในเสี้ยววินาที เศษซากโกเลมที่ควรจะสลายหายไปตามกลไกการทดสอบ กลับมีควันสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นมา พร้อมกับอักขระเวทสีแดงฉานที่ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในระบบของสถาบัน ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นศิลาทีละน้อย ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราอันยาวนาน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบดังขึ้นในหัวของคิรอส เสียงนั้นไม่ได้สดใสเหมือนเช่นเคย หากแต่เต็มไปด้วยคลื่นสัญญาณรบกวนที่เยือกเย็นและอันตราย [คำเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติระดับภัยพิบัติ!] [เขตอาคมสนามประลองถูกoverrideโดยพลังภายนอก...] [เป้าหมายลับ: "ผู้กลืนกินวิญญาณแห่งปฐพี" (ระดับภัยพิบัติ SSS) กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่พื้นที่ทดสอบ—!] -------------------------------------------------- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ลอร์ดออฟดาร์กเนส" มา ณ ที่นี้นะครับ